Θεσσαλοτίποτα

Σφιχταγκιαλιάσματα

2012-02-01T12:55:00.000+02:00

Αμέσως μετά τη δήλωση περί "μακελειού" για όποιον πειράξει τον Γ. Παπανδρέου, από τον κ. Λοβέρδο, ξεκίνησε η σφαγή στο "υπέροχο" αυτό κόμμα που λέγεται ΠΑΣΟΚ.
"Το ΠΑΣΟΚ" λέει ο κ. Λοβέρδος "πρέπει να δώσει μάχη για μην γονατίσει η χώρα". Ας πει κάποιος στον υπουργό ότι το να γονατίσει η χώρα είναι βήμα μπροστά, αφού σήμερα είμαστε ξαπλωμένοι και βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα.

Γεια σου Ελλαδάρα με τους τεράστιους πολιτικούς σου.

Βίντεο κλιπ ή Βιβλία;

2011-12-08T11:55:00.001+02:00

Έβλεπα προχτές στην τηλεόραση, πάνω στις τρελές βαρεμάρες, ένα τηλεπαιχνίδι ερωτήσεων. Κάποια στιγμή οι παίχτες έπρεπε να διαλέξουν την κατηγορία ερωτήσεων που ήταν μεταξύ βίντεο κλιπ και βιβλίων. Χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξαν να ερωτηθούν σε θέμα που αφορά το βίντεο κλιπ απορρίπτοντας με μιας τα βιβλία. Δυστυχώς, κατά τη δική μου άποψη, αυτό το συμβάν δεν είναι τυχαίο. Δείχνει κατά βάθος το επίπεδο των πολιτών, τη μόρφωσή τους, την κουλτούρα του λαού. Πιστεύω ότι όταν έρθει κάποτε η στιγμή που οι Έλληνες θα έχουν περισσότερες γνώσεις πάνω στα βιβλία από ότι στα βίντεο κλιπ τότε μόνο θα είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε αυτόν τον τόπο.

Λόγο αιφνίδιων αλλαγών που μου συμβαίνουν θα μου είναι δύσκολο για αρκετό καιρό να ασχολούμαι με το ιστολόγιο. Ετοιμάζομαι για μια μεγάλη μετακόμιση, εντός Ελλάδος αλλά αρκετά μακρυά από την Θεσσαλονίκη βαδίζοντας προς νότια. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά. Θα επανέλθω μόλις εγκατασταθώ και έχω πάλι πρόσβαση στο δίκτυο.

Δεν έχω λόγια!

2011-11-01T16:22:00.000+02:00

Πραγματικά τα λόγια μου έχουνε τελειώσει με αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό που έπρεπε να κάνει πριν από δυο χρόνια το κάνει σήμερα την πιο ακατάλληλη στιγμή και αφού έχει φέρει τη χώρα πιο κάτω και από τον πάτο. Τι να σκεφτόταν άραγε όταν μίλησε για δημοψήφισμα, "βρήκα τον τέλειο τρόπο να εξοντώσω μια και καλή τους Έλληνες". Πιστεύω ότι πλέον οι εκλογές είναι κοντά όσο ποτέ.

Χρήμα και εξουσία

2011-10-27T01:28:00.000+03:00

Το πάθος για χρήμα, αυτό το αμάρτημα που έχει κάνει όλο τον κόσμο να γυρίζει γύρω του και με τις τράπεζες και τους εκπροσώπους τους να λυσσάνε για περισσότερο κέρδος. Κέρδος που δημιουργείται εις βάρος των χωρών, στις πλάτες εκατομμυρίων πολιτών που βρίσκονται από τη μία μέρα στην άλλη ξεκρέμαστοι, χρεοκοπημένοι, απελπισμένοι. Πραγματικά απορώ, πού μαζεύεται όλο αυτό το χρήμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και οι εταιρίες που δεν χορταίνουν με κανένα ποσό; Πολύ φοβάμαι ότι ο κόσμος μας οδεύει ολοταχώς σε μια νέα παγκόσμια κρίση με το χειρότερο σενάριο αυτό του παγκοσμίου πολέμου.

Μήπως και οι προηγούμενοι δύο ΠΠ για τους ίδιους λόγος δεν έγιναν; Η φτώχεια, η ανέχεια, η πείνα και το πάθος κάποιον καιροσκόπων για εξουσία. Τα χρήματα και η εξουσία. Δυο αλληλένδετα "αμαρτήματα". Με τα χρήματα αποκτάς εξουσία και με την κατάκτηση της εξουσία έχεις και χρήματα. Και πως γίνεται κάθε φορά που η δυστυχία χτυπά την πόρτα μιας χώρας οι φασίζουσες νοοτροπίες να ανθίζουν. Η Γερμανία, η κάτοικοι και οι κυβερνήσεις της οποίας κατακεραυνώνουν σήμερα τους "παρασιτικούς" Έλληνες, ξεκίνησε και τους δυο παγκόσμιους πολέμους με τον δεύτερο να είναι ο πιο καταστροφικός στην ιστορία του ανθρώπου. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν και ολόκληρες χώρες ισοπεδώθηκαν για το καπρίτσιο κάποιων φασιστόμουτρων να κατακτήσουν ακόμα και τα μυρμήγκια. Η Ελλάδα τελικά ίσως να είναι και από τις πιο αδικημένες χώρες αυτού του πολέμου, αφού τασσόμενη ενάντια σε αυτή την παράνοια αρίθμησε χιλιάδες θύματα και καταστροφές από τους ναζί. Και ενώ όλες οι άλλες χώρες αποζημιώθηκαν εμείς δεν αξιωθήκαμε ούτε αυτό να διεκδικήσουμε.

Ευτυχώς η δική μου η γενιά δεν έζησε τέτοιες τραγωδίες και εύχομαι ποτέ να μην τις ζήσει. Βέβαια, και για τη φτώχεια τα ίδια έλεγαν οι γιαγιάδες μας, "δεν ξέρετε εσείς οι νέοι πόσο δύσκολα ήταν στα δικά μας τα χρόνια και πόση φτώχεια υπήρχε, ποτέ να μην τη ζήσετε". Να, όμως, που έρχονται οι καιροί που θα μάθουμε και εμείς. Θυμάμαι που ο πατέρας μου μου έλεγε ιστορίες που του είχε αφηγηθεί ένας θείος του ο οποίος είχε πολεμήσει το 40' τους Ιταλούς. Εκείνη τη χρονιά είχε απίστευτο κρύο. Οι άνθρωποι ήταν στην πλειοψηφία τους μαθημένοι σε δύσκολες συνθήκες. Οι περισσότεροι έκαναν σκληρές εργασίες και είχαν συνηθίσει τις χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά εκείνη τη χρονιά ήταν το κάτι άλλο. Στα βουνά, μάλιστα, όπου πολεμούσαν, τα φαινόμενα ήταν ακραία. Τα ρούχα του στρατού δεν επαρκούσαν, οι αρβύλες και οι κάλτσες πάγωναν και τα πόδια μελάνιαζαν. Φορούσαν όσο πιο πολλά ρούχα μπορούσαν ακόμα και αυτά των νεκρών για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τα τρόφιμα και το νερό λιγοστά. Κάποια στιγμή έπιναν νερό από ένα ποτάμι όταν προχωρώντας λίγο πιο πάνω παρατήρησαν ότι υπήρχαν πτώματα στρατιωτών μέσα που είχαν σαπίσει. Ήταν πολύ δύσκολα αλλά πάλευαν για την ελευθερία της χώρας. Το καλύτερο, έλεγε ο θείος, ήταν αυτό με την Σ. Βέμπο. Εμείς ούτε που την ξέραμε, ούτε που είχαμε ακούσει γι αυτήν. Είχε γίνει διάσημη τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια. Μη νομίζετε ότι μας έδιναν θάρρος. Ούτε που έφταναν στα αυτιά μας. τα άκουσα μόνο μετά τη λήξη του πολέμου. Οι μόνοι που έπαιρναν τα πάνω τους από αυτά τα τραγούδια ήταν οι άνθρωποι που έμεναν πίσω και δεν μπορούσαν να πολεμήσουν.

Εμείς οι νεοέλληνες, με όλα τα στραβά και τα ανάποδα που έχουμε, θέλω να πιστεύω ότι ποτέ δεν θα επιτρέψουμε στο μέλλον να καλλιεργηθεί στη χώρα μας τέτοια ιδεολογία. Νομίζω ότι αγαπάμε την ελευθερία τόσο τη δική μας όσο και των άλλων εθνών και πραγματικά ώρες ώρες χαίρομαι που δεν έχουμε υιοθετήσει αυτόν τον ρομποτικό τρόπο ζωής των Γερμανών.

Φασιστική Γερμανία from Thessalotipota on Vimeo.

(Στο youtube)
http://www.youtube.com/user/thessalotipota?feature=mhee

Η κότα της βουλής

2011-10-21T08:30:00.000+03:00

Κυρία Παπαδρέου, σας αποκαλώ κότα όχι μόνο γιατί ανακαλέσατε την απόφασή σας να καταψηφίσετε το νέο πολυνομοσχέδιο -ούτως ή άλλως αυτό για μένα θα ήταν μια έκπληξη- αλλά για τις προκλητικές προς την νοημοσύνη μας δικαιολογίες που εκστομίσατε στο λόγο σας στη βουλή. Είπατε στην ομιλία σας ότι μετά από συνομιλία σας με το Παπανδρέου σας είπε ότι αν έστω και ένα άρθρο του νόμου δεν ψηφιστεί δεν θα πάρουμε την έκτη δόση και γιαυτό το λόγο είναι απαραίτητο να περάσει ολόκληρος ο νόμος ως έχει. Και εσείς τότε μόνο καταλάβατε την σπουδαιότητα της κατάστασης και αλλάξατε απόφαση.

Αηδίες και λόγια του αέρα, έχω να πω εγώ. Εξ αρχής όπως όλοι μας γνωρίζαμε έτσι και η βουλευτής του πασοκ ήξερε ότι μια πιθανή καταψήφιση έστω και ενός άρθρου αυτού του νόμου θα σήμαινε έμμεσα και την διαγραφή της από το κόμμα. Στη συνομιλία της με τον πρωθυπουργό απλά της επισήμανε ότι σε περίπτωση που θα πραγματοποιήσει τις απειλές της την άλλη μέρα θα έχει τελειώσει η πολιτική της καριέρα και ότι θα στιγματιστεί από το κόμμα ως μια ακόμα αποστάτρια μαζί με τους προηγούμενους που πήραν δρόμο σε αυτά τα δυο χρόνια πρωθυπουργίας του ΓΑΠ. Είστε, λοιπόν, κότα καραμπινάτη, γιατί τελευταία στιγμή κάνατε πίσω φοβούμενη ότι θα χάσετε τη δόξα και τα βουλευτικά σας προνόμια αλλά και γιατί δεν είχατε το θάρρος να πείτε την αλήθεια στο λαό που του βάζετε το παλούκι ακόμα πιο βαθιά.

Το πασοκ κατάφερε έπειτα από δυο χρόνια στην κυβέρνηση να μείνει με 153 βουλευτές. Οι μέρες αυτής της κυβέρνησης είναι πλέον μετρημένες αλλά ακόμα πιο σίγουρο είναι το μαύρισμα που θα φάνε στις επόμενες εκλογές. Πρόκειται για ανάξιους ανθρώπους στα χέρια των οποίων η χώρα οφείλει την καταστροφή της.

Εφιάλτες

2011-10-17T23:51:00.000+03:00

Είναι πλέον ξεκάθαρο στα δικά μου μάτια ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια κάστα ανάξιων και άτολμων πολιτικών. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την Ελλάδα ένα απέραντο ρουσφετότοπο, που πούλησαν μέχρι τις μάνες τους για την εξουσία, που μας γέμισαν με χρέη κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, ρίχνοντας μόνο λίγα ψίχουλα στο λαό, αυτοί οι κρετίνοι που μας κατάντησαν να ζούμε με 700€ το μήνα θεωρώντας άθλο το ότι υπάρχει δουλειά για ένα άτομο στην κάθε οικογένεια, ξεκίνησαν συστηματικά και εν γνώση τους το ξεπούλημα έντεκα εκατομμυρίων ψυχών. Πλέον, πιστεύω ότι όλα ήταν στημένα, ξεκινώντας από τον αρχηγό των ανικάνων Καραμανλή που έφυγε τρέχοντας όταν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί όχι το χρέος αλλά ούτε τους βουλευτές του και καταλήγοντας στο ανδρείκελο τον Παπανδρέου αλλά και τους ακολούθους του που απέκρυψαν όλη την αλήθεια από το λαό προεκλογικά. Και σα να μην τους έφτανε αυτό, έταξαν και χρήματα κρυμμένα σε κάποιο μπαούλο, με μόνο σκοπό την υφαρπαγή λίγων εδρών παραπάνω από ανόητους και αμόρφωτους ψηφοφόρους πάνω στους οποίους ασελγούσαν τόσα χρόνια. Οι προδότες αυτοί - που σήμερα τα βάζουν με το θεριό που οι ίδιοι έτρεφαν επί δεκαετίες, δημοσιεύοντας και στομφώδη μανιφέστα- έκαναν ακριβώς όσα έπρεπε για να πέσει η χώρα μια ώρα αρχύτερα στο γκρεμό. Ουδέποτε νοιάστηκαν για τον λαό και ουδέποτε είπαν αλήθεια όταν έλεγαν ότι δεν σκέφτονται την καρέκλα και την εξουσία. Αντιθέτως, μόνο αυτή σκέφτονται. Δεν ξέρω αν ένα σωστά μελετημένο, συντεταγμένο και εκτελεσμένο μνημόνιο θα έφερνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το σκλαβόχαρτο που υπόγραψαν, με αυτούς τους άχρηστους πολιτικούς που βάλαμε να το εκτελέσουν, είναι η ταφόπλακά μας.

Προσωπικά δεν είμαι κλαψομούνης ούτε και τα παρατάω εύκολα. Παρόλο τη δεινή θέση που βρίσκομαι σήμερα παλεύω να αναστηλωθώ βασιζόμενος στις δυνάμεις μου και προσπαθώντας να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου μαθαίνοντας καινούρια πράγματα ώστε να μπορέσω να σταθώ όρθιος. Δεν θα ησυχάσω, όμως, αν δεν δω αυτούς τους αλήτες να ξεκουμπίζονται ένας ένας από εδώ. Δεν θα ξαναπιστέψω σε κανένα πολιτικό αν δεν τους δω να πηγαίνουν στη βουλή με τρύπια παπούτσια και το βλέμμα χαμηλά.

Διαβάστε και αυτό: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=425382

Βενιζέλος speaking

2011-10-11T21:34:00.000+03:00

Αν μου έλεγε κάποιος να βάλω τη σιχαμάρα μου για τα πολιτικά πρόσωπα σε μια σειρά ξεκινώντας από τον πιο ελεεινό, πραγματικά θα δυσκολεύουν απίστευτα πολύ τόσο για τον μεγάλο νικητή όσο και για την πρώτη δεκάδα. Εδώ και χρόνια για μένα η βουλή είναι σαν ένας τεράστιος βόθρος που έχει χάσει την ικανότητα απορροφητικότητάς της και τα σκατά άρχισαν να ξεχειλίζουν.

Βλέποντας λοιπόν, τους πολιτικούς μας πιστεύω ότι επάξια μια θέση στους κορυφαίους κατέχει ο Καραμανλής ο νεώτερος. Ο πρωθυπουργός του τίποτα, ο τάχα καταλληλότερος, ο άνθρωπος που κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να κάνει ρεκόρ μαλακιών και η κυβέρνησή του ρεκόρ σκανδάλων. Και σα να μην έφτανε η καταστροφική πολιτική του, μόλις πήρε χαμπάρι ότι η άμμος στην κλεψύδρα του τελειώνει, αντί να φωνάξει τους προέδρους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, να τους ενημερώσει για τα χάλια μας και να προχωρήσει για τα δυο χρόνια που του έμεναν στα σκληρά μέτρα που έπρεπε να πάρουμε, αυτός παραιτήθηκε προκηρύσσοντας εκλογές -γνωρίζοντας ότι θα τις χάσει- πέταξε το μπαλάκι με τα σκατά στον "λεφτά υπάρχουν" και εξαφάνισε το τομάρι του από το πολιτικό σκηνικό δίνοντας τη σκυτάλη στον Αντωνάκη και με αντάλλαγμα την ησυχία του.
Στην ίδια κατηγορία με τον Κωστάκη βρίσκονται και τα άλλα ρεμάλια της βουλής πρώην και νυν χαραμοφάιδες όπως κάτι Τσοχατζόπουλοι, Βουλγαράκιδες, Σημίτιδες, Τσοβόλες, Πρωτόπαπες, Ρέππες, Καρατζαφέριδες, όλο το κκε και φυσικά ο αγαπημένος μου μέχρι χτες, ο Πάγκαλος. Ο άνθρωπος με το ρεκόρ από ατάκες. Την καλύτερη, μάλιστα, ατάκα την άκουσα να τη λέει στη ΝΕΤ σε μια πρωινή εκπομπή όταν του είπε ο δημοσιογράφος για το πρόβλημα με τις επιχειρήσεις που κλείνουν κατά δεκάδες και τα ξενοίκιαστα μαγαζιά και ο Πάγκαλος απάντησε "που τα είδατε τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, μόνο κάτι λίγα παραπάνω κλείσανε από όσα ανοίξανε".
Εχτές, λοιπόν, για κακή μου τύχη είδα στην τηλεόραση την εκπομπή αυτού του ασβού της δημοσιογραφίας του Πρετεντέρη με καλεσμένο τον άλλο σούμο του ΠΑΣΟΚ τον Βενιζέλο. Μέχρι αυτή την εκπομπή πίστευα ότι το μυαλό του, πρωθυπουργού στη θέση του πρωθυπουργού, Ευάγγελου απλά δεν προλάβαινε να ελέγξει τη γλωσσοδιάρροιά του με αποτέλεσμα μετά από πέντε δευτερόλεπτα να έχει ξεχάσει τις πατάτες που ξεστόμισε πριν λίγο. Έκανα, όμως, τραγικό λάθος. Ο Βενιζέλος δεν έχει απλώς πρόβλημα ελέγχου της γλώσσας του, αλλά είναι βαριά άρρωστος και χτυπημένος από το σύνδρομο του αλάθητου. Κατάφερε να έχει απαντήσεις για όλες τις ερωτήσεις χωρίς να δεχτεί ούτε ένα σφάλμα της κυβέρνησης. Δικαιολόγησε ακόμα και το "λεφτά υπάρχουν" λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός εννοούσε ότι λεφτά υπάρχουν απλά έπρεπε να βρούμε τρόπο να τα πάρουμε. Δηλαδή λεφτά υπάρχουν αλλά βρίσκονται σε τσέπες πλουσίων που δεν μπορούμε να αγγίξουμε. Ακόμα και ο Πάγκαλος στην συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα στον Παπαχελά παραδέχτηκε κάποια λάθη δικά του και του πασοκ -άλλος ξεφτίλας αυτός ο Παπαχελάς, πήγε να στριμώξει τον Πάγκαλο και αντί αυτού έγινε ρεζίλι-. Ο Βενιζέλος τίποτα. Μέχρι και για τους μισθούς είπε ότι απλώς φτάσανε στα επίπεδα του 2004 αλλά ξέχασε να αναφέρει τις αυξήσεις του φπα, των άμεσων φόρων, τα χαράτσια, την αύξηση στην βενζίνη, τις ατελείωτες απλήρωτες υπερωρίες του ιδιοτικού τομέα και ένα σορό άλλα που έκαναν τους μισθούς να μοιάζουν με αυτούς του 1960.

Καταλήγοντας, νομίζω ότι δίκαια ο Βενιζέλος έχει κατακτήσει μια περίοπτη θέση στο μυαλό μου για τον πιο εν ενεργεία μπουχέσα πολιτικό.

Εσύ σύνταξη στα 45, εγώ μετά θάνατον

2011-10-07T15:18:00.000+03:00

Διαβάζω σήμερα στις εφημερίδες το αποτέλεσμα της μέχρι τώρα απογραφής -σήμερα η τελευταία ημέρα- των συνταξιούχων του ΙΚΑ. Τα αποτελέσματα όσο αναμενόμενα και να ήταν δεν παύει να είναι τραγικά και να προκαλούν έκπληξη. Κάθε χρόνο το Ταμείο ζημιώνονταν με 1,3 δις ευρώ, αφού 109.000 φαντάσματα συνταξιούχοι δεν εμφανίστηκαν στην απογραφή, νούμερο που αντιστοιχεί με το 10% των ασφαλισμένων. Το σύνολο των ζημιών σε βάθος δεκαετίας φτάνει τα 15 δις ευρώ.

Το συμπέρασμα είναι ότι, αν 109 χιλιάδες συντάξεις δίνονταν παράνομα, οι παραλήπτες που απολάμβαναν αυτά τα χρήματα ήταν πολύ περισσότεροι. Αδέρφια εκλιπόντων, οικογένειες, απατεώνες, υπάλληλοι ταμείων και δεν ξέρω και γω ποιοι άλλοι μπορεί να είναι εμπλεκόμενοι για κάθε μια από τις συντάξεις που δίνονταν. Σου λένε, αφού κάποιοι παίρνουν σύνταξη στα 45 τους χρόνια, εμείς θα πάρουμε την σύνταξη του μπαμπά και μετά το θάνατό του. Και όλα αυτά, βέβαια, εις βάρος των υπόλοιπων εργαζομένων, του υπόλοιπου ελληνικού λαού. Τελικά προσπαθώ να καταλάβω ποιοι είναι αυτοί οι Έλληνες που δεν εμπλέκονται σε καμιά ρεμούλα, σε κανένα σκάνδαλο, σε καμιά υπεξαίρεση. Πόσο κοντά στην αλήθεια είναι αυτό το "μαζί τα φάγαμε", ακόμα και αν τα ποσά στις περιπτώσεις των μεγάλων σκανδάλων είναι τραγικά μεγαλύτερα.

Συνεχίζοντας να διαβάζω τα σχόλια για τα αποτελέσματα της απογραφής κολλάω στη παθιασμένη δήλωση -αυτή την είδα και στην τβ- του Ροβέρτου Σπυρόπουλου διοικητή του ΙΚΑ, ότι θα διεκδικήσουμε πίσω μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Θα μου πείτε, είναι κακό αυτό, δηλαδή να ζητήσει πίσω το κράτος τα "κλεμμένα χρήματα. Φυσικά και όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά είναι και το επιθυμητό. Απλώς μου δημιουργείται μια απορία. Πού ήταν όλο αυτό το πάθος για κάθαρση, εντοπισμό ενόχων, και επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων, από τους ταγούς της χώρα, στα τεράστια σκάνδαλα που βγαίνουν στη φόρα τόσα χρόνια. Ποιες ήταν οι ενέργειες του ΙΚΑ για όλους αυτούς τους επιχειρηματίες που πίσω από την κάλυψη μιας Α.Ε. χρωστάνε εκατομμύρια από ασφάλιστρα που δεν πληρώθηκαν. Το κράτος μάλλον έρχεται τώρα να κάνει το μάγκα απλά εκεί που το παίρνει και εκεί που τα ποσά δεν είναι και τα μεγαλύτερα.

Ο πρωθυπουργός σκέφτεται (να παραιτηθεί)

2011-10-04T17:25:00.002+03:00

Δεν μπορεί να είναι αλήθεια η σημερινή είδηση που βγήκε στη φόρα από το πρωτοσέλιδο των Financial Times Deutschland, ότι ο πρωθυπουργός σκέφτεται... να παραιτηθεί. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι έπειτα από δυο χρόνια στο τιμόνι της χώρας ο κ. Παπανδρέου κατάφερε να κάνει την πρώτη του σκέψη, λέγοντάς την σε κάποιους ανθρώπους του κύκλου του. Ειλικρινά αυτό που θα ήθελα να δω είναι τα πρόσωπα των συμβούλων του πρωθυπουργού όταν έμαθαν ότι κατάφερε να σκεφτεί και μάλιστα να το πει και σε τρίτους ανθρώπους, την στιγμή, μάλιστα, που έχει ρητές εντολές να ακούει και να εκτελεί εντολές μόνο από αυτούς και τους ανθρώπους της τρόικα.

Για έναν ακόμα λόγο, όμως, αυτή η εκδήλωση του ΓΑΠ γίνεται εντυπωσιακότερη. Δεν ξέρω τι ρεύμα τον χτύπησε αλλά φαντάζομαι ότι πριν από αυτή τη μοναδική ολοκληρωμένη σκέψη να του ήρθαν κάποιες εικόνες και μνήμες στο ακατάστατο μυαλό του. Ίσως κάποιες, από τις δηλώσεις του, "λεφτά υπάρχουν" και "το δντ είναι καταστροφή για μια χώρα". Ίσως να θυμήθηκε τους δεκάδες νόμους που προσπάθησε να περάσει η κυβέρνησή του -κατόπιν εντολής δντ- και τελικά δεν μπόρεσε, χώνοντας ακόμα περισσότερο στο βούρκο τη χώρα. Ίσως να κατάλαβε ότι από δική του αδράνεια δεν πουλήθηκαν οι δεκο όταν άξιζαν περισσότερα και τώρα πρέπει να τις δώσει κοψοχρονιά. Μπορεί να ξαναθυμήθηκε τις προαναγγελίες του για φορολόγηση της εκκλησίας. Τις συνεχείς αυξήσεις φπα, μειώσεις μισθών σε δ. υπαλλήλους και συνταξιούχους, τις περικοπές επιδομάτων, τις φορολογήσεις στους χαμηλόμισθους και τα χαράτσια τη στιγμή που εκατομμύρια ευρώ έφευγαν στην Ελβετία αφορολόγητα και κανένας μεγαλοφοροφυγάς στην Ελλάδα (πλιν ολίγον) δεν πλήρωσε. Κανένας από τους πολιτικούς υπευθύνους δεν τιμωρήθηκε λες και δεν έγινε ούτε ένα σκάνδαλο τόσα χρόνια.

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να άστραψαν σαν φλας στο μυαλό αυτού του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα είναι ότι έπειτα από δύο χρόνια εγκεφαλικής αδράνειας και πολιτικής αποτυχίας ίσως, αν η είδηση αληθεύει, κατάλαβε ότι πρέπει να παραιτηθεί για να δώσει σκητάλη στον μπόλικο Ευάγγελο και τον "πότε θα γίνω εγώ πρωθυπουργός;" Αντώνιο.

Επισκευή μητρικής του laptop

2011-10-03T00:37:00.001+03:00

Τον τελευταίο καιρό απέχω λίγο από τη συγγραφή και δημοσίευση κειμένων και οι λόγοι είναι πολλοί. Από τη μία τα προσωπικά εργασιακά μου προβλήματα, από την άλλη ο πιτσιρίκος που βγήκε φασαριατζής όσο δεν φαντάζεται άνθρωπος, ε, δεν ακούς πουθενά και κάτι ευχάριστο να σου φτιαχτεί η διάθεση, παντού μηζέρια και γκρίνια, οπότε η διάθεση για blogging πάει περίπατο.

Και σα να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ξαφνικά μια μέρα εκεί που διάβαζα κάποια πράγματα στο δίκτυο σβήνει το λάπτοπ. Δεν έδωσα και πολύ σημασία στην αρχή φαντάστηκα ότι θα έγινε κάποια, εκτός προγράμματος, επανεκκίνηση του υπολογιστή. Περίμενα, λοιπόν, ο κακομοίρης, να ξανανοίξει και να επανεκκινήσουν τα windows, μάταια όμως. Ο υπολογιστής άνοιγε και έκλεινε συνεχώς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να ανοίγει καθόλου η οθόνη. Το μόνο που δούλευε ήταν το κουμπί on\off το οποίο αναβόσβηνε μαζί με τις επανεκκινήσεις του υπολογιστή. Τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν ήταν απλά αλλά ότι κάποια βαθύτερη ζημιά έχει γίνει. Παρόλα αυτά δεν με έπιασε πανικός, τόσα χρόνια με τα pc έμαθα ότι ο χειριστής αυτών των υπολογιστών πρέπει εκτός από τη γνώση των προγραμμάτων θα πρέπει να είναι και μάστορας. Έπιασα, λοιπόν, το κατσαβίδι και άρχισα το "χειρουργείο". Τα λάπτοπ, βέβαια, σε σχέση με ένα pc, ένα πύργο, είναι πιο δύσκολα τόσο στην αποσυναρμολόγηση των πλαστικών όσο και των εξαρτημάτων τους. Το συγκεκριμένο το είχα ανοίξει αρκετές φορές για να καθαρίσω τον ανεμιστήρα και τις ψύκτρες από την σκόνη που συσσωρεύεται με τον καιρό, οπότε είχα μια ιδέα για το πως θα κινηθώ.

Πρώτη κίνηση, λοιπόν, να γυρίσω το λάπτοπ ανάποδα και να βγάλω τα πλαστικά που έχει ώστε να έχω πρόσβαση στη μητρική και τα άλλα εξαρτήματα. Ποιο εξάρτημα άραγε να είναι αυτό που κάνει τη ζημιά; Ξεκίνησα με το σκληρό δίσκο, τον οποίο αφού εντόπισα τον αποσύνδεσα βγάζοντάς τον τελείως. Έπειτα βάζω ξανά τον υπολογιστή στην πρίζα και τον ανοίγω...τίποτα. Ακριβώς η ίδια αντίδραση με πριν. Ανοιγοκλείσιμο και μαύρη οθόνη που σημαίνει ότι ο δίσκος δεν έχει πρόβλημα. Τουλάχιστον τώρα ξέρω ότι δεν έχω χάσει κανένα από τα δεδομένα που είχα αποθηκεύσει, νομίζω ότι κάτι είναι και αυτό. Η προηγούμενη διαδικασία ξαναγίνεται αυτή τη φορά βάζω το δίσκο που έβγαλα και αποσυνδέω τις μνήμες (χωρίς να έχω και πολλές πιθανότητες να έχουν αυτές το πρόβλημα). Ανοίγω πάλι και ξανά το ίδιο θέαμα. Το ίδιο με τον ανεμιστήρα και πάλι το αποτέλεσμα όμοιο με πριν. Έχω ψιλιαστεί πλέον ότι το πρόβλημα είναι η μητρική (motherboard), που σημαίνει ότι η ζημιά είναι μεγάλη και άντε βρες μητρική στην αγορά για ένα λάπτοπ τεσσάρων και πλέον ετών που αποσύρουν τα ανταλλακτικά πάνω στο χρόνο για να αγοράζεις συνέχεια καινούρια μηχανήματα. Δεν αγχώθηκα, όμως, το παράτησα προς το παρόν με σκοπό να ενημερωθώ και να επανέλθω.

Μετά από κάνα διήμερο επισκέφτηκα ένα γνωστό που έχει μαγαζί με πωλήσεις και επισκευές υπολογιστών για να με φωτίσει λίγο. Μπαίνω μέσα, χαιρετιόμαστε και του λέω το πρόβλημά μου. "Άμα ανοιγοκλείνει ο υπολογιστής και δεν βγάζει τίποτα η οθόνη τότε σίγουρα είναι η μητρική και το κακό είναι ότι ούτε το σέρβις της acer το επισκευάζει αλλά και πολύ δύσκολα θα βρούμε ανταλλακτικό. Αν θέλεις μπορώ να κάνω μια πατέντα για να δουλέψει αλλά χωρίς να σου εγγυηθώ για πόσο καιρό θα κρατήσει, μπορεί, δηλαδή, σε μια βδομάδα να ξαναχαλάσει."

Εντάξει, είμαι σίγουρος πλέον τι έχει χαλάσει αλλά θέλει να ψάξω μήπως και βρω ανταλλακτικό, το κόστος του, αλλά και μήπως μπορώ να το φτιάξω μόνος μου, έστω και αν κρατήσει λίγο. Για λίγες μέρες δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ όποτε το παράτησα στην άκρη. Προχτές κάτι με "τσίμπησε" και βάλθηκα να ψάξω στο νετ για το τι μπορώ να κάνω. Ξεκίνησα με την αναζήτηση μητρικής αλλά κατά τύχη βρήκα ένα βίντεο στο youtube με κάποιον που είχε το ίδιο πρόβλημα με εμένα αλλά και αυτός έψαχνε λύση. Το ένα βίντεο έφερνε το άλλο ώσπου στο τέλος βρήκα άκρη, έχει πάθει βλάβει το chipset της μητρικής . Αφού βρήκαμε το πρόβλημα επόμενο βήμα είναι να δούμε πως θα το λύσουμε, αν λύνεται. Αυτό που πρέπει να κάνω έχει, κατά κάποιο τρόπο, πλάκα. Θα πρέπει να ανοίξω πάλι το λάπτοπ να ξηλώσω κάποια εξαρτήματα και αφού βρω το τσιπάκι να το ζεστάνω με ένα πιστολάκι μαλλιών. Όσο πιο καλό το πιστολάκι και όσο πιο μεγάλη θερμοκρασία ανεβάζει τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα επανακολλήσει το εξάρτημα που αποκολλήθηκε μέσα στο chipset. Σε κάποιο βίντεο, ένας τύπος είχε ένα μηχάνημα σαν κολλητήρι που ανέβαζε από 100 βαθμούς σταδιακά μέχρι και τους 420 για να το κολλήσει πιο σίγουρα. Το πιστολάκι σίγουρα δεν ανεβάζει τόσο αλλά μπορώ να πω ότι έβγαζε αρκετή ζέστη, σχεδόν όση και ένας οικιακός φούρνος. Τελικά αφού το ζέστανα και περίμενα να κρυώσει συναρμολόγησα το λάπτοπ και το άνοιξα. Το αποτέλεσμα είναι αυτή η ανάρτηση, το λάπτοπ μου ξαναδούλεψε!

Δημόσιε υπάλληλε

2011-09-10T02:29:00.000+03:00

Δημόσιε υπάλληλε, υπάλληλε ΔΕΚΟ κλπ των 1300 ευρώ, προσωπικά δεν σε γνωρίζω γιαυτό και δεν έχω λόγο ούτε να σε πιστέψω ούτε να σε αμφισβητήσω ότι δεν παίρνεις αρκετά από το δημόσιο για την εργασία που αποδίδεις Οι στατιστικές και η εμπειρία, μου λένε ότι δεν αποδίδεις ούτε για 500. Παρόλα αυτά δεν γνωρίζω αν δεν παίρνεις σαν υπάλληλος υπουργείου δύο ή και δυόμιση χιλιάρικα για να ζεσταίνεις τις πολυθρόνες του γραφείου σου.

Δεν έχω λόγο πιστέψω ότι δεν έπαιρνες το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης. Ούτε το εφάπαξ, από τα υποτιθέμενα χρήματα που σου κρατάνε (πόσα ακόμα έπρεπε να πάρεις;). Δεν γνωρίζω αν είσαι εφοριακός και λαδωνόσουν από τις εταιρίες για μην βάλεις πρόστιμο, ζημιώνοντας το κράτος φυσικά. Δεν ξέρω αν είσαι στην πολεοδομία και φακελωνόσουν από τους εργολάβους για να κάνεις τα στραβά μάτια για τις παρανομίες τους, ζημιώνοντας πάλι το κράτος. Δεν γνωρίζω αν είσαι δάσκαλος και κάθεσαι τέσσερις μήνες το χρόνο και δουλεύεις 25 ώρες την εβδομάδα, υποχρεώνοντας, από την τεμπελιά σου, οι μαθητές να κάνουν ιδιαίτερα. Δεν γνωρίζω αν είσαι τελωνειακός και τα οικονομάς από παράνομες εισαγωγές, ούτε αν δουλεύεις στην ΔΕΗ και παίρνεις μίζες για να δίνεις έργα σε εταιρίες που δεν μειοδότησαν σε διαγωνισμό.

Αν δουλεύεις στην Ολυμπιακή, τότε σίγουρα θα έκλεβες ρόδες και μπαταρίες για το αυτοκίνητό σου, βάζοντας την εταιρία μέσα. Αν είσαι στον ΟΣΕ τότε είναι βέβαιο ότι θα έστελνες μεταφορικές χωρίς τιμολόγια παίρνοντας ένα χαμηλότερο κόμιστρο για την πάρτη σου και χρεώνοντας την εταιρία, φυσικά. Αν είσαι στον ΟΤΕ τότε θα μπήκες σίγουρα με βύσμα στην ήδη φορτωμένη με υπαλλήλους εταιρία παίρνοντας παχυλό μισθό. Σαν υπάλληλος σε κρατικό κανάλι μπορεί πολύ απλά και να μην πάτησες το πόδι σου ποτέ σε αυτό. Αν είσαι στην αστυνομία θα έσβηνες κλείσεις, θα έκανες του κόσμου τις παρανομίες μένοντας ατιμώρητος και θα έπινες το φραπέ σου καθημερινά στη μπουγάτσα εν ώρα υπηρεσίας ενώ μπορεί να πληρωνόσουν διπλό μισθό για ειδικές αποστολές. Σε περίπτωση που δηλώνεις δασοκόμος, τότε μάλλον θα έπαιρνες μίζες για να κάνεις τα στραβά μάτια για τα αυθαίρετα στα δάση. Δηλώνεις στρατιωτικός; Ε, τότε σίγουρα στην καλύτερη περίπτωση για το κράτος απλώς να έκλεψες την τροφοδοσία του στρατού σαν υπεύθυνος συσσιτίου. Ίσως πάλι να δουλεύεις σε νοσοκομείο και να τα έκανες πλακάκια με κάποια εταιρία κόβοντας ψεύτικα τιμολόγια αυξημένα στο δεκαπλάσιο για οικονομάτε σε βάρος του κράτους. Αν είσαι συνδηκαλιστής του δημοσίου δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι πόσο άσχημα σου φέρθηκε η μοίρα.

Εγώ προσωπικά, δημόσιε υπάλληλε, δεν σε λυπάμαι καθόλου. Με την δική σου ανοχή και ψήφο και για την δική σου βολή, ανατράφηκε αυτό το τέρας που λέγεται ελληνικό δημόσιο. Μαζί με τ6ην δική σου υπογραφή δημιουργήσαμε αυτά τα εκτρώματα που λέγονται πολιτική. Αυτούς τους ανίκανους που ούτε απλές εντολές δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Κολυμπήστε τώρα, λοιπόν, στο βόθρο που φτιάχτηκε με τα δικά σας σκατά.

Στον οδοντίατρο

2011-08-22T18:47:00.002+03:00

Στα τριανταδύο μου, μου έλαχε για πρώτη μου φορά να πρέπει να επισκεφτώ τον οδοντίατρο. Το κακό ξεκίνησε από τον αριστερό κάτω τραπεζίτη ο οποίος κάθε φορά που έτρωγα έμπαζε και ένα μικρό κομματάκι τροφή μέσα και μου έβγαζε την ψυχή μέχρι να το βγάλω. Είδα και απόειδα με τις οδοντόβουρτσες, τις οδοντογλυφίδες τα καλαμάκια του καφέ και αποτέλεσμα δεν έβλεπα ώσπου τελικά αποφάσισα να πάω στον οδοντίατρο.

Για τους περισσότερους, η απόφαση να πάνε στον οδοντίατρο δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αυτό το άτιμο το εργαλείο ο τροχός είναι σκέτη κόλαση, αφού, και μόνο στο άκουσμά του φέρνει τρόμο. Ειδικά όταν ακουμπάει στα νεύρα του δοντιού εκεί στο εσωτερικό που σκάβει το σπήλαιο ο γιατρός είναι σα να σου κάνουνε ηλεκτροσόκ. Είναι όμως αναγκαίο κακό γιατί σε διαφορετική περίπτωση τα δοντάκια μετά από λίγο καιρό παραδίνουν το πνεύμα τους, και ο πόνος ενός σάπιου δοντιού είναι αβάσταχτος αλλά και το μάσημα του φαγητού γίνεται μαρτύριο. Για μην αναφέρω ότι το ένα χαλασμένο δόντι χαλάει και το διπλανό του και στο τέλος χρειάζεσαι δεκαπέντε σφραγίσματα και δυο τρεις εξαγωγές, καμιά θήκη, γέφυρες, μετρό και άλλα έργα οδοποιίας. Έτσι ξεκίνησα και εγώ με ένα σφράγισμα και κατέληξα στα τέσσερα και ευτυχώς εκεί κάπου σταμάτησε ο ντόκτορας να μου βγάζει μερεμέτια και να μου παίρνει τα πενιντάευρα. Δεν μπορώ να πω όμως, στο τέλος αποδείχτηκε "άπλας" και μου έκανε δωρεάν καθαρισμό και λεύκανση. Τώρα χαμογελάω και αντανακλά ο ήλιος στα μάτια των περαστικών, σαν τις διαφημίσεις με τις οδοντόκρεμες αλλά χωρίς fotoshop. Για να μην πω για την γυναίκα μου που με κοιτάζει πλέον μες στα δόντια.

Ο καθαρισμός, όμως, δεν ήταν το μόνο δώρο που μου έκανε ο γιατρός. Εγώ βλέπετε είμαι πολύ περίεργος. Περίεργος, όμως, όχι κουτσομπόλης. Δεν γινόταν να πάω στον οδοντίατρο και να μην αρχίζω τις ερωτήσεις. Όλα κι όλα, πρέπει να ξέρω τι είναι αυτό που σκαλίζει στο στόμα μου, πως και γιατί δημιουργήθηκε, τι είναι αυτό το σφράγισμα που μου βάζει. Με λίγα λόγια τον ζάλισα τον άνθρωπο αλλά αυτός υπομονετικά μου εξηγούσε. "Το κακό" μου λέει "μου το έκανε αυτή η πονηρή η τερηδόνα" και το μυαλό μου πηγαίνει αμέσως σε κάποιο μικρόβιο με δρακουλίστικα δόντια που ροκανίζει τα δικά μου. Τα πράγματα όμως δε είναι έτσι. Η τερηδόνα δεν δημιουργείται από μικρόβιο αλλά από τα κόπρανα αυτών, των μικροβίων, που εισέρχονται κατά χιλιάδες στο στόμα μας και βρίσκουν καταφύγιο μέσα σε αυτά ενώ παράλληλα τρέφονται με τις τροφές που κολλάνε στα δόντια. Αυτές, λοιπόν, οι ακαθαρσίες τους, έχουν όξινο ph και έτσι αρχίζει σιγά σιγά να σαπίζει το δόντι. Τροφές, όπως η ζάχαρη, βοηθάνε στην καταστροφή των δοντιών όχι επειδή αρέσει στα μικρόβια αλλά αντίθετα λόγο του ότι τα σκοτώνει, αυτά αναγκάζονται να αναπτύξουν μηχανισμούς άμυνας εκκρίνοντας περισσότερες ουσίες που είναι βλαβερές για τα δόντια. Επίσης αναψυκτικά όπως οι κόλες είναι καταστροφικές για την αδαμαντίνη (σμάλτο) των δοντιών - το εξωτερικό μέρος, δηλαδή, που είναι και το σκληρό επίπεδο του δοντιού, τόσο σκληρό όσο περίπου και το διαμάντι-. Αφού φαγωθεί η αδαμαντίνη η τερηδόνα εισέρχεται στο εσωτερικό μέρος που λέγεται οδοντίνη όπου και αρχίζει η πλήρης καταστροφή του δοντιού. Από εκεί και πέρα όσο πιο γρήγορα επέμβουμε τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να αποφύγουμε απονευρώσεις και εξαγωγές.

Εγώ, πάντως, πρόλαβα.

Ακίρα Κουροσάβα "Όνειρα"

2011-07-28T22:16:00.002+03:00

Καλά βρε Σάκη, μου λέει η γυναίκα μου, τι ταινία είναι πάλι αυτή που κατέβασες να δεις;

Είναι κάποιες ταινίες που πραγματικά δεν μπορείς να περιγράψεις, παρά μόνο μπορείς να πεις σε κάποιον να τις δει επειγόντως. Μία από αυτές είναι και η ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη Akira Kurosawa, Dreams, (ή Yume ή Όνειρα). Βασικό θέμα της η καταστροφή του περιβάλλοντος και η αλόγιστη εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο. Σκηνές γεμάτες χρώματα και μουσικές που στο βάθος τους όμως κρύβουν θλίψη και πόνο. Εδώ δεν πρόκειται να δείτε μηνύματα μπουρδοοικολογίας που από πίσω τους ελλοχεύει το κέρδος και μόνο το κέρδος και που καμία σχέση δεν έχουν με την αγάπη για τη φύση, αλλά τουναντίον, μέσα από την προπαγάνδα για οικολογική συνείδηση καταστρέφουν ακόμα περισσότερο το περιβάλλον. Σε αυτή την ταινία δεν υπάρχει κάποιος υπερήρωας που τρέχει πιο γρήγορα και από τις σφαίρες, αλλά ούτε φαντασμαγορικές εκρήξεις και καλοφτιαγμένα μοντάζ. Κάθε "Όνειρο" είναι μια διαφορετική ιστορία παιγμένη σαν θεατρική παράσταση, απλά και λιτά με σκοπό την αφύπνηση του μυαλού.

Φαντάζομαι ότι όποιος την έχει δει θα του έκανε περισσότερο εντύπωση η σκηνή "Το βουνό Φίτζι στα κόκκινα". Εμένα μου άρεσε η τελευταία σκηνή τόσο για τα μηνύματά της όσο και για τα χρώματα και την μουσική που έχει στο τέλος, γιαυτό και την ανέβασα να την μοιραστώ μαζί σας.

Watch Akira Kurosawa's Dreams in Entertainment | View More Free Videos Online at Veoh.com

Οι δούλωτες

2011-07-19T22:18:00.000+03:00

Τελευταία, δεν μπορείς να πεις κάτι και αμέσως κάποιος σε βαπτίζει λαϊκιστή, υπερβολικό, μη ορθολογιστή. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ξεκίνησε αυτή η πιπίλα αλλά δεν έχω σκοπό να την μασήσω και εγώ. Δηλαδή είναι λαϊκιστής κάποιος που λέει την αλήθεια; κάποιος που εκφράζεται με αυθεντική λαϊκότητα; κάποιος που αποτελεί μέρος του λαού και δεν είναι μέλος της ελίτ των πολιτικών και αυθεντιών που βάλθηκαν να καταστρέψουν τη χώρα και τις ζωές μας;

Έχω σκοπό, λοιπόν, να μην σταματήσω ποτέ να εκφράζομαι ελεύθερα ακόμα και αν κάνω λάθος. Και αυτό ακριβώς θα κάνω και σήμερα σε αυτό εδώ το κείμενο. Θα μιλήσω όπως ακριβώς αισθάνομαι και όπως ακριβώς βλέπω να αισθάνονται οι περισσότεροι γύρω μου.

Η αλήθεια είναι ότι οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα από το κεφάλι μου και τα δάκτυλά μου με κόπο χτυπούν το πληκτρολόγιο. Ίσως να φταίει η υπερβολική ζέστη, μπορεί να είναι ο ανελέητος καταιγισμός άσχημων νέων ή η μιζέρια που βλέπω διαρκώς γύρω μου, ίσως τα συνεχή δωδεκάωρα που βαράω παρά τη θέλησή μου σε μια από τις πιο εξαντλητικές εργασίες του σύγχρονου δυτικού κόσμου με απολαβές -πρακτικά, γιατί θεωρητικά φαίνομαι ευκατάστατος και μπορεί να πληρώσω και φόρους- εφάμιλλες με αυτές των χαμηλοσυνταξιούχων. Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι χάνουμε σιγά σιγά τις ζωές μας, την ψυχή μας, την ελευθερία μας. Από την ανομία και την παρακμή γυρίσαμε απότομα στην οικονομική υποταγή. Γίναμε αφανείς σκλάβοι, είλωτες. Γίναμε και τα δυο μαζί, δούλωτες. Έχουμε στερηθεί την προσωπική μας ελευθερία, σωματική και πνευματική. Είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε αδιάκοπα λαμβάνοντας μόνο τα προς το ζειν και ο προσωπικός χρόνος για πνευματική καλλιέργεια είναι ανύπαρκτος. Είμαστε θύματα πολλών άχρηστων πολιτικών και σκλάβοι ενός αδυσώπητου συστήματος που διέπεται όμως από νόμους και κανόνες. Και επειδή σε αυτό το παιχνίδι είναι όλοι (παγκοσμίως) μπλεγμένοι, είναι γελασμένος όποιος νομίζει ότι θα τη βγάλει "καθαρή" ρουφώντας το δικό μας αίμα.

Υπάρχει αντίλογος σε αυτά που λέει ο κ.Στουρνάρας;

2011-06-29T17:37:00.007+03:00

http://www.skai.gr/tv/show/?showid=63901

Συμφωνείται ότι στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει μόνο το "μνημόνιο ή πτώχευση" ή υπάρχει και άλλη τρίτη λύση;
Το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας είναι περίπου 6δις το χρόνο ενώ οι τόκοι που πληρώνουμε γύρω στα 20 δις. Σε περίπτωση πτώχευσης θα καταφέρει η χώρα να κάνει αυτό το έλλειμμα πρωτογενές πλεόνασμα, να καλύψει δηλαδή τα 6δις, χωρίς να πληρώνει, βέβαια, τους τόκους και τα δάνεια;
Πολλοί υποστηρίζουν ότι την χρεοκοπημένη Ελλάδα θα την αγοράσουν κοψοχρονιά αυτοί που έβγαλαν τα χρήματά τους έξω ενώ τώρα πουλώντας ΔΕΚΟ και γη έχουμε να κερδίζουμε περισσότερα ξεχρεώνοντας παράλληλα και το χρέος. Πιστεύετε ότι ισχύει κάτι τέτοιο;
Οι εξαγωγές στην χώρα άρχισαν να ανακάμπτουν. Είναι σημάδι ανάκαμψης ή απλώς ξεπέρασε την ύφεση η Ευρώπη και επανήλθαμε στα προηγούμενα και ίσως μεγαλύτερα νούμερα με την προ της ύφεσης περίοδο;
Τελικά η πτώχευση θα είναι μια καταστροφή για τη χώρα ή λύτρωση από τους δυνάστες μας; Θα παρασύρει ή όχι και την Ευρώπη μαζί της;

Η δική μου η γνώμη είναι ότι η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει αρκετά γρήγορα από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία αρκεί να αρνηθεί να πληρώσει τα άδικα δάνεια και επιτόκια που έχουν φορτωθεί οι πολίτες και αφού γίνει σωστή διαχείριση των πόρων της. Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να παράγει, μπορεί να καλλιεργήσει και μπορεί να πουλήσει τουρισμό. Έτσι και αλλιώς σε πτώχευση μας πηγαίνουν αλλά αφού μας αφαιμάξουν πρώτα. Η ιστορία έχει δείξει και αποδείξει ότι η χώρα πρέπει να σταθεί στα πόδια της μόνη της και να ξεπεράσει την κρίση.Οι ξένες χώρες και οι τράπεζές τους αυτό που θέλουν είναι να κερδίσουν, και το κάνουν και θα το κάνουν, σε περίπτωση χρεοκοπίας ή μη, αμείλικτα εις βάρος μας. Λυπάμαι που αναγκάζομαι να μιλάω έτσι αλλά αυτό είναι που πιστεύω αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική ανάγκη να βαδίσουμε κόντρα στο ρέμα και όχι μαζί με αυτό όπως προτείνουν οι τεχνοκράτες.

Η χρεοκοπία της Ελλάδας το 1932

2011-06-28T22:50:00.000+03:00

Σας θυμίζει κάτι;

Από
http://www.pame.gr/en/politiki/economy/xreokopia-1932.html#.TgorO2FsIm8

Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από 'να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση.

Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο.

Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα 'κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄έξω. Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη. Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του '31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ ο τορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε να ξεσπάει απειλητική η λαϊκή αντίδραση. Το προλεταριάτο και οι υπάλληλοι παλεύουν ακούραστα μ΄ απεργίες για το ψωμί τους, οι επαγγελματίες κινητοποιούνται κι οι αγρότες κάνουν ομαδικές καθόδους στις πόλεις. Ο Βενιζέλος μυρίστηκε τον κίνδυνο και επιχείρησε να βγει από το αδιέξοδο. Το Γενάρη του ΄32 απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις και στο ΔΟΕ και παρακαλούσε να του δώσουν πεντάχρονη αναστολή στα χρεολύσια και 50 εκατομμύρια δολάρια για να συμπληρωθούν τα παραγωγικά έργα. Ο υπουργός των Εξωτερικών στην οικουμενική είχε χαρακτηρίσει το ΔΟΕ «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά ένας οργανισμός που κρατάει στα χέρια του τη ζωή ενός ολόκληρου λαού και οι πρωθυπουργοί πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν, δεν είναι καθόλου «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά υπέρτατος, κυρίαρχος και παντοδύναμος αφέντης της χώρας μας. Επίσης ο Βενιζέλος ζήτησε να 'ρθει στην Ελλάδα κι αντιπρόσωπος της δημοσιονομικής επιτροπής της ΚΤΕ (σ.σ. Κοινωνία των Εθνών) για να κάνει «επιτόπιον έρευνα» και να διαπιστώσει σε πόσο κρίσιμη οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα. Στο τέλος τους έδινε την υπόσχεση ότι με το δάνειο που θα του ΄διναν, θα πλήρωνε και τους τόκους των εξωτερικών δανείων.

Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παλεύοντας τότε κι αυτές να ξεπεράσουν την κρίση που έδερνε τη χώρα τους, δεν έδωσαν καμία σημασία στο διάβημα του Βενιζέλου. Μόνο η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ευαρεστήθηκε με τα πολλά να μας στείλει σαν αντιπρόσωπό της τον σέρ 'Οτο Νιμάγερ για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά της χώρας μας. Ο Νιμάγερ, πρώην υπουργός των Οικονομικών, ήταν τότε διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας. Ήρθε στην Ελλάδα, έλεγξε τα έσοδα και τα έξοδα κι έφυγε κάνοντας μια έκθεση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, στην οποία σύσταινε να μας ελεήσουν μονάχα με μια χρονιάτικη αναστολή του χρεολύσιου και το αντίστοιχο πόσο να διατεθεί για τα παραγωγικά έργα μαζί μ΄ένα δάνειο από 10 εκατομμύρια δολάρια. Η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, που συνήρθε στο Παρίσι, χαρακτήρισε σαν επείγουσα την ανάγκη ενός δανείου για τα τοκοχρεολύσια, όμως μόλις και μετά βίας και με χίλιες δυο επιφυλάξεις και υποδείξεις αναγνώρισε ότι επιβάλλεται η προσωρινή ανακούφιση της Ελλάδας από τα εξωτερικά χρέη μ΄αναστολή των χρεολυσίων για ένα χρόνο! Αλλά επειδή πάνω στο τελευταίο αυτό ζήτημα η ελληνική κυβέρνηση είχε φέρει από την αρχή αντιρρήσεις, το συμβούλιο της ΚΤΕ κηρύχτηκε τελικά αναρμόδιο και μας παρέπεμψε να συνεννοηθούμε απευθείας με τους ομολογιούχους. Ο Μαρής, που βρισκόταν τότε στο Παρίσι για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της Ελλάδας, ομολόγησε αργότερα ότι τα μέλη της δημοσιονομικής επιτροπής προσπαθούσαν να βρουν κάποια προσωρινή λύση για να τη συνδυάσουν με έλεγχο πάνω στα οικονομικά μας, σαν να μην ήταν αρκετός ο ΔΟΕ.

Είχε όμως περάσει πια η εποχή του '97. Η φάρα του Γκλίξμπουργκ ήταν τότε μακριά από την Ελλάδα. Στην πατρίδα μας είχε πια αναπτυχθεί ένα πολυάριθμο προλεταριάτο, αρκετά ώριμο πολιτικά, που συγκλόνιζε την περίοδο εκείνη με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις του το αστοτσιφλικάδικο οικοδόμημα. Το ΚΚΕ, ξεπερνώντας την κρίση του, πλούσιο πια σε πείρα και μονολιθικό ιδεολογικά, άρχιζε να αναδείχνεται αρχηγός των εργαζομένων της πόλης και του χωριού. Γι αυτό μια απόπειρα της κυβέρνησης για την επιβολή καινούργιου βαρύτερου ελέγχου ήταν όχι μόνο καταδικασμένη, αλλά θα απειλούσε ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα των αστοτσιφλικάδων.

Μπροστά σ΄αυτή την απελπιστική κατάσταση ξεκινάει ο ίδιος ο Βενιζέλος και πηγαίνει στη Γενεύη. Κάνει μια δραματική έκκληση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, αλλ΄αυτό περιορίζεται μόνο να λάβει σε υπό σημείωσιν τη γνώμη της δημοσιονομικής επιτροπής και παραπέμπει πάλι την ελληνική κυβέρνηση στους ομολογιούχους. Για καινούργιο δάνειο ούτε συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει. Εν τω μεταξύ η κατάσταση τραβάει όλο και στο χειρότερο. Στις 25 του Μάρτη γίνεται μια μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας και με σκοπό να μελετηθεί η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Ανάμεσα στους συσκεπτόμενους βρίσκονται πολλοί υπεύθυνοι για το κατάντημα του τόπου. Οι καταχρήσεις, η κερδοσκοπία και οι ρεμούλες γίνονται το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαφθορά κι η ηθική εξαχρείωση της κυβερνητικής κλίκας φτάνει στο κατακόρυφο. Νόθεψαν ακόμα και το κινίνο, πράξη αρκετά χαρακτηριστική για τη σαπίλα που βασίλευε ανάμεσα στην παράταξη που κυβερνούσε τη χώρα.

Β'. Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Επόμενο ήταν κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού. Τελικά πήρε την απόφαση, αφού πρώτα ειδοποίησε το ΔΟΕ, ν΄αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και να πληρώσει τα τοκομερίδια σε δραχμές. Μα κι οι δραχμές δεν ήταν εύκολο να οικονομηθούν. Οι κρατικές εισπράξεις το 1929-30 έφτασαν τα 9.242 εκατομμύρια. Το 1932-33, παρόλες τις καινούργιες φορολογίες, θα ΄φταναν σε 7.779 εκατομμύρια. Με την υποτίμηση της δραχμής οι ομολογιούχοι θα ΄παιρναν κάπου 6.000 εκατομμύρια. Για να σώσει την «πίστη» της χώρας, η κυβέρνηση επέβαλε, κάτω από τόσο τραγικές συνθήκες, καινούργιες φορολογίες 740 εκατομμυρίων, χωρίς να σωθεί μ΄αυτά η κατάσταση.

Και τότε- 16.4.1932 – ο Μαρής έστειλε ένα γράμμα στο ΔΟΕ και του δήλωνε ότι η κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να κηρύξει από την 1η του Μάη προσωρινό χρεοστάσιο και για τους τόκους. Έτσι, ήρθε η καινούργια χρεοκοπία. Η κυβέρνηση, όμως, που δεν μπορούσε να ανεχτεί το στίγμα, έδωσε εντολή στους αντιπροσώπους της στο Λονδίνο και το Παρίσι να 'ρθουν σ΄επαφή με τους ομολογιούχους για να ρυθμίσουν το ζήτημα. Ο Μιχαλακόπουλος, υπουργός των Εξωτερικών, δήλωσε στη δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ότι θα δεχόταν πρόθυμα να 'ρθουν «αμερόληπτοι» διαιτητές και να ελέγξουν ίσαμε ποιό βαθμό μπορούμε να πληρώσουμε τα τοκομερίδια, «αφού προαφαιρεθούν τα απαιτούμενα για το primum vivere του ελληνικού λαού». Την ίδια θέση έπαιρνε κι ο Παπαναστασίου. Όλοι ήταν πρόθυμοι να καταδικάσουν το λαό να ζει μ΄ένα ξεροκόμματο, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Αυτοί όμως ήταν ανένδοτοι και τα ζητούσαν όλα ή τίποτε.

Αυτή την εποχή, ο Μαρής υποχρεώθηκε να φύγει από το υπουργείο των Οικονομικών σχεδόν με τη βία. (Είχε μπει μέσα, καθώς λένε, ξυπόλυτος και βγήκε με καντάρια χρυσάφι). Η Εθνοτράπεζα στις κρίσιμες εκείνες για τα συμφέροντά της στιγμές έβαλε απόλυτα δικό της υπουργό, τον Βαρβαρέσο, που προκαλεί αμέσως την άρση της σταθεροποίησης, σχεδόν τυπική γιατί την είχε από καιρό προκαλέσει η μαύρη αγορά του συναλλάγματος. Έτσι, επιβάλλεται πάλι η αναγκαστική κυκλοφορία. Στην έκθεσή του πάνω στον προϋπολογισμό του 1932-33, ο Βαρβαρέσος θέλησε να δικαιολογήσει τη χρεοκοπία. Τα ελλείμματα, είπε, δεν μπορούμε πια να τ΄αποφύγουμε με φορολογίες. Με περικοπές των εξόδων – σε βάρος κυρίως των μισθωτών – μόνο 480 εκατομμύρια οικονομήσαμε. Γι΄αυτό είναι αναπόφευκτο να καταφύγουμε στην ελάττωση των ποσών που διαθέτουμε για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους, επειδή μας απορροφούν τα 55% του προϋπολογισμού και μάλιστα σε συνάλλαγμα. Γι΄ αυτό η κυβέρνηση βρέθηκε «εις την αναπόδραστον ανάγκην» να δώσει την άδεια στον υπουργό των Οικονομικών να αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και τον τόκο «εν όλω ή εν μέρει». Σκόπευαν οπωσδήποτε να πληρώσουν ένα μέρος από τους τόκους. Στον προϋπολογισμό όμως δεν έγραφαν ακριβώς το ποσό, ελπίζοντας να το μεγαλώσουν οπωσδήποτε με τους φόρους. Έτσι αύξησαν κατά 25% τη φορολογία στα εισαγόμενα εμπορεύματα κι ενώ η κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω από τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί βρίσκονταν σ΄αδιάκοπη κίνηση και συγκίνηση και τους απασχολούσε αποκλειστικά το ζήτημα της πληρωμής των ομολογιούχων. Παντού είχαν φουντώσει οι σχετικές συζητήσεις. Ο Μιχαλακόπουλος, ο Παπαναστασίου κι ο Καφαντάρης υποστήριζαν να τους πληρώσουμε με τα καπνά μας. Οικονομολόγοι, πολιτικάντες, τραπεζίτες, όλοι έγραφαν και υπόδειχναν κάποιον τρόπο πληρωμής και κανένας δεν υποστήριξε να μην πληρώσουμε τίποτα.

Η οικονομική κρίση άρχισε να εξελίσσεται και σε πολιτική και οικονομική χρεοκοπία, να μεταβάλλεται σε γενική χρεοκοπία του αστοτσιφλικάδικου κόσμου. Ο Βενιζέλος, αντιμετωπίζοντας την πολιτική του χρεοκοπία και τη λαϊκή κατακραυγή, επιχείρησε μια πολιτική μανούβρα. Παραιτήθηκε κι ανέβηκε πρωθυπουργός ο Παπαναστασίου. Σε τέτοιες όμως στιγμές κι η δημαγωγία μπορεί να καταντήσει επικίνδυνη για την κυρίαρχη τάξη. Γι αυτό κι ο αρχηγός των Εργατοαγροτικών διώχτηκε μέσα σε μια βδομάδα κι ανέβηκε πάλι στην κυβέρνηση ο Βενιζέλος, με υπουργό των Οικονομικών τον Βαρβαρέσο. Στις 10 Αυγούστου ψηφίστηκε ο νόμος της δραχμοποίησης. Η άρση της σταθεροποίησης κι η δραχμοποίηση έδιναν το δικαίωμα στις τράπεζες να ληστέψουν άλλη μια φορά τον κόσμο. Η Κτηματική Τράπεζα-θυγατέρα του Χάμπρο και της Εθνικής – έκανε τους μικροϊδιοκτήτες να βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη με διπλάσιο περίπου χρέος.

Γ'. ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΙΣ

Συγχρόνως άρχισαν πάλι, οι συνεννοήσεις με τους ξένους ομολογιούχους. Ο Βαρβαρέσος έφυγε για την Ευρώπη κι υστέρα από μακριές διαπραγματεύσεις, συμφώνησαν το Σεπτέμβρη του 1932 να πληρωθούν 30% των τόκων για το 1932-33, κι αν βελτιωνόταν αργότερα ή κατάσταση, να πάρουν 35%. Από το Δεκέμβρη όμως του ίδιου χρόνου, η τότε κυβέρνηση άρχισε να παρακαλεί με υπόμνημα της τους ξένους να μην κρατήσουν το παραπάνω ποσοστό, γιατί ή κατάσταση είχε επιδεινωθεί. Οι ομολογιούχοι έκαναν πώς υποχωρούν, αλλά ο ΔΟΕ, βάσει της συμφωνίας, είχε κατακρατήσει σε δραχμές -από τις υπέγγυες προσόδους- ολόκληρο το 35% και αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα τη διαφορά του 5% ! Επίσης, ο ΔΟΕ υπολόγισε το ποσοστό σε χρυσές κι όχι σε χάρτινες λίρες, κερδίζοντας έτσι σημαντική διαφορά σε βάρος της Ελλάδας. Η κυβέρνηση κατάφυγε σε διαιτητή, αλλά η απόφαση του δεν βγήκε ακόμα. Κοντά σ' αυτά, ή εγγλέζικη κυβέρνηση μας υποχρέωσε να υπογράψουμε μια συμφωνία με το αγγλικό θησαυροφυλάκιο, σύμφωνα με την οποία αναλαβαίναμε να πληρώσουμε 3.767.548 φράγκα, πού το μοιράστηκαν ή Αγγλία κι ή Γαλλία σαν αποζημίωση για τα ποσά πού είχαν ξοδέψει όταν εγγυήθηκαν το δάνειο του 1898. Τότε ακριβώς κι οι ομολογιούχοι μετάνιωσαν πού δέχτηκαν το 30% και δεν τα 'παιρναν ζητώντας περισσότερα. Και ξαναρχίζουν πάλι συνεννοήσεις ατελείωτες και καταθλιπτικές για τη χώρα. Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις.

Εν τω μεταξύ, το Σεπτέμβρη του 1932 έγιναν εκλογές και στις 4 Νοέμβρη ανάλαβε πρωθυπουργός ο Τσαλδάρης, με υφυπουργό των Οικονομικών τον Μ. Ευλάμπιο. Το Δεκέμβρη έγινε υπουργός των Οικονομικών ο Κ. Αγγελόπουλος. Η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Η κερδοσκοπία οργίαζε κι ο τιμάριθμος από 15 πού ήταν το 1931 ανέβηκε στα 20 το '32. Αυτή, λοιπόν, την περίοδο ο Αγγελόπουλος αποτέλεσε μια μεγάλη εξαίρεση, ανάμεσα στους φαυλοκράτες πολιτικούς. Και παλιά τα είχε βάλει, με το ΔΟΕ και στην Κτηματική Τράπεζα κήρυξε τον πόλεμο κι αργότερα στην τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία ήταν ο πρώτος αστός πολιτικός που εξορίστηκε από τον Μεταξά. Μόλις ανάλαβε το υπουργείο δήλωσε αμέσως ορθά-κοφτά και μ' επιμονή ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε όχι 30% αλλά ούτε πεντάρα στους ξένους και ντόπιους ομολογιούχους. Σε λίγες μέρες ο Αγγελόπουλος διώχτηκε από το υπουργείο, ασφαλώς με την επέμβαση «εξωελληνικών» παραγόντων.

Τον αντικατέστησε ο τραπεζίτης Σπύρος Λοβέρδος και στις εφτά μέρες πού 'κανε υπουργός, πρόλαβε να πληρώσει αμέσως το 30% στους ομολογιούχους και να μαδήσει τη χώρα από το αναιμικό της συναλλαγματικό απόθεμα. Στις 16 του Γενάρη έπεσε ο Τσαλδάρης κι ήρθε ο Βενιζέλος με υπουργό των Οικονομικών τον Καφαντάρη. Ο αρχηγός όμως των Προοδευτικών δεν πρόλαβε να εξαγγείλει το καινούργιο πρόγραμμα του, γιατί στις εκλογές της 5ης του Μάρτη ξαναπήρε την εξουσία ο Τσαλδάρης, με υπουργό των Οικονομικών τον Λοβέρδο. Οι Λαϊκοί μόλις ανέβηκαν στην κυβέρνηση κάλεσαν τους ομολογιούχους να κάνουν αυτοψία στη χώρα μας για να αντιληφθούν την οικονομική της κατάσταση. Αυτοί όμως υπόδειξαν σαν αρμόδια την ΚΤΕ και η κυβέρνηση άρχισε τότε να παρακαλεί την Κοινωνία των Εθνών να 'ρθει μια δημοσιονομική επιτροπή. Τότε ο Καφαντάρης σε μια αγόρευση του για τον προϋπολογισμό του '33-'34 επιτέθηκε στην κυβέρνηση για την πρόσκληση δημοσιονομικής επιτροπής κι εξήγησε ότι την επέμβαση της ΚΤΕ δεν την ήθελε όχι από έλλειψη ευλάβειας στο θεσμό, αλλά γιατί «εξ επισήμων ανακοινώσεων και άλλων σχετικών στοιχείων είχε πεισθεί ότι ή ΚΤΕ δεν επείχε θέσιν τρίτου εις την υπόθεσιν των χρεών, άλλ' είχαν άμεσον και απροκάλυπτον είς αυτήν ενδιαφέρον στρεφόμενον υπέρ των ομολογιούχων». Πρότεινε δε να 'ρθει ή κυβέρνηση σε απευθείας συνεννόηση με τους ομολογιούχους και να τους πληρώσουμε με τα προϊόντα μας.

Τελικά, ή επιτροπή της ΚΤΕ ήρθε το Μάη και μετά τις έρευνές της έκανε σχετική έκθεση, στην όποια λέει ότι για να πληρώσει ή Ελλάδα πρέπει ν' αναπτύξει τις εξαγωγές και τα εμβάσματα και να ελαττώσει τις εισαγωγές της! Τον Ιούνη του 1933 συνήλθε στο Λονδίνο η δημοσιονομική επιτροπή για να εξετάσει την έκθεση και ν' ακούσει τον Λοβέρδο και τον Μάξιμο πού είχαν πάει κι αυτοί στο Λονδίνο για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και να πετύχουν μια συνεννόηση με τους ομολογιούχους. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να συζητήσουν με τους Έλληνες αντιπροσώπους, ζητώντας 271/2% για το 1933-34 και 371/2% για τον άλλο χρόνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε 221/2% και 271/2% (η διαφορά ήταν 600 εκατομμύρια δραχμές). Η πρόταση να λύσει τη διαφορά ένας διαιτητής, απορρίφτηκε χωρίς συζήτηση και περιφρονητικά από τους ομολογιούχους. Τότε οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν και πάλι.

Στον Λοβέρδο και τον Μάξιμο η δημοσιονομική επιτροπή «σύστησε» να βάλουν καινούργιους φόρους για να πληρώσουν τους ξένους. Οι δυο υπουργοί αποχαιρέτησαν την επιτροπή με την υπόσχεση ότι θα εξασφαλίσουν τους τόκους των ομολογιούχων και μάλιστα ανάφεραν στην επιτροπή τι είδους και πόσους φόρους θα βάλουν στο λαό, για να το πετύχουν. Κι έτσι γύρισαν πίσω στην Ελλάδα αποφασισμένοι να εξευμενίσουν με κάθε μέσο τους κατόχους ομολογιών και τέτοιοι κάτοχοι -εν παρενθέσει- ήταν κι ο Λοβέρδος κι ο Μάξιμος.

«Ίσως επί του σημείου τούτου η στάσις της Ελλάδος θα έπρεπε να ήτο περισσότερον αποφασιστική...», γράφει ο Άγγελος Αγγελόπουλος, γιατί τον ίδιο καιρό οι Τούρκοι κι οι Γερμανοί αρνήθηκαν κάθε πληρωμή και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου.

Δ'. Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η καινούργια επαφή έγινε το Σεπτέμβρη του '33 κι οι διαπραγματεύσεις τράβηξαν πολύ καιρό. Αύτη ήταν ή κλασική τους μέθοδος. Κερδοσκοπούσαν στην αγορά μ' αυτό τον τρόπο και συγχρόνως μας εκβιάζανε τελικά να υποχωρήσουμε, γιατί αυτή ή εκκρεμότητα των συνεννοήσεων νέκρωνε την οικονομική ζωή της χώρας. Έτσι επαναλαμβάνεται η ιστορία του '97. Πάλι η πατρίδα μας βρίσκεται σε αγωνία περιμένοντας την απόφαση των εκμεταλλευτών της. Τότε η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, για να επηρεάσει τις συζητήσεις προς όφελος των ομολογιούχων και να εκβιάσει έτσι τη λύση δίνοντας ένα γερό όπλο στους τοκογλύφους και μια εύκολη δικαιολογία στον Λοβέρδο, δημοσίεψε μια έκθεση, με την οποία διαπιστώνει βελτίωση στη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας. Με παρόμοιες πιέσεις, εκβιασμούς και παρασκηνιακές ενέργειες υπογράφτηκε, τέλος, το Νοέμβρη, μια συμφωνία για δυο χρόνια. Τα χρεολύσια αναστέλλονταν για δυο χρόνια κι από τους τόκους θα πληρώναμε 271/2% το 1933-34 και 33% το 1934-35. 0ι τόκοι μόνο του δανείου του 1898 θα πληρώνονταν στο ακέραιο. Η πληρωμή θα γινόταν με συνάλλαγμα του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης κι η ελληνική κυβέρνηση θα 'γραφε στον προϋπολογισμό της το σύνολο των τόκων, που θα το ξαναδανειζόταν τάχα από το ΔΟΕ, καταθέτοντας του ίσο ποσό άτοκα γραμμάτια σε δραχμές. Ο Λοβέρδος, για να συγκεντρώσει το ποσοστό πού συμφώνησε, έβαλε σ' ενέργεια δεκάδες καινούργια φορολογικά νομοσχέδια, όλα σε βάρος του λαού, ενώ ο ίδιος, όπως ξεσκεπάστηκε τότε στις εφημερίδες, είχε επιχειρήσει να διαφύγει με διάφορους αθέμιτους τρόπους τη φορολογία.

Η συμφωνία πρόβλεπε καινούργιες διαπραγματεύσεις στις αρχές του 1935 για τα επόμενα χρόνια. Γι' αυτό και το Φλεβάρη πήγε στο Λονδίνο ο Πεσμαζόγλου, καινούργιο οικονομολογικό αστέρι της πλουτοκρατικής κλίκας. Πρόεδρος τότε του συμβουλίου των ομολογιούχων ήταν ο σερ ΄Οστεν Τσάμπερλεν, αδερφός του κατόπιν πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν. Η πολιτική των δυο αδελφών είναι μια ατέλειωτη αλυσίδα από εξευτελισμούς και προδοσίες μικρών και μεγάλων λαών. Στο πρόσωπο τους, το εγγλέζικο χρηματιστικό κεφάλαιο είχε αποκτήσει τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του για μια ολόκληρη εποχή. Μόλις άρχισαν οι συνομιλίες, οι ομολογιούχοι ζήτησαν 50%. Ο Πεσμαζόγλου πρόσφερε 35%. Αυτοί, αρνήθηκαν κι έτσι οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση -κάτω από τη λαϊκή πίεση- δήλωσε τότε στους ομολογιούχους ότι θα τους πλήρωνε τα τοκομερίδια τους πού έληγαν την 1η του Απρίλη, με ποσοστό 35%. Ο ΔΟΕ διαμαρτυρήθηκε αμέσως γιατί έτσι ή κυβέρνηση παραβίαζε το νόμο του 1898 και, καθώς τις είχε στο χέρι, κατακράτησε όλες τις υπέγγυες προσόδους υπολογίζοντας τόκους και χρεολύσια για όλα τα δάνεια πού ήταν κάτω από τον έλεγχο του. Συγχρόνως με τη διαμαρτυρία και το πραξικόπημα του ΔΟΕ, άρχισαν αλλεπάλληλα διπλωματικά διαβήματα από τις ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις, ενώ το συμβούλιο των ομολογιούχων στο Λονδίνο λυσσασμένο σύσταινε στα μέλη του να μη δεχτούν να εισπράξουν το 35%. Έπεσαν όλοι πάνω στη φτωχή μας χώρα να την πνίξουν. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, το 52% των ομολογιούχων έτρεξαν να εισπράξουν το 35% και για τα υπόλοιπα έχει ο θεός. Και πράγματι ο θεός των τοκογλύφων, ενσαρκωμένος στο πρόσωπο του Γκλίξμπουργκ, τους βοήθησε.

Ε. ΈΡΧΕΤΑΙ Ο ΓΚΛΙΞΜΠΟΥΡΓΚ

Σ΄όλο αυτό το διάστημα, άλλες κύριες ασχολίες του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι επιστημονικές καλπονοθεύσεις και η συστηματική ρουσφετολογία. Πάνω στο δημόσιο ταμείο είχαν ριχτεί μ΄άγριες διαθέσεις οι φίλοι του κόμματος, που τόσα χρόνια είχαν μείνει μακριά από την εξουσία. Ο Τσαλδάρης, περισσότερο κατάλληλος για δικολάβος παρά για αρχηγός κόμματος, ξόδευε όλη την, όχι και τόσο πληθωρική, ζωτικότητά του σε επιφυλάξεις, σοφίσματα και σε διάφορου συνδυασμούς που σοφιζόταν για ν' αντιμετωπίσει, την αντιπολίτευση και τις γκρίνιες των φίλων του πού τρώγονταν σαν τα σκυλιά.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα δύο αστοτσιφλκικάδικα μπλοκ οξύνονται και παίρνουν τη μορφή ανοιχτής ένοπλης σύγκρουσης το Μάρτη του '35. Το «αντιβενιζελικό» κράτος – εφεύρεση του Μεταξά – παρόλη την τρομοκρατία που ξαπόλυσε όταν επιβλήθηκε, δεν κατάφερε να πνίξει το λαϊκό κίνημα. Οι εκλογές του Ιούνη του '35 φανερώνουν ότι οι λαϊκές μάζες αρχίζουν να χειραφετούνται πια από την επιρροή των πλουτοκρατικών κομμάτων και να προσανατολίζονται προς τ΄αριστερά. Η κατάσταση αυτή αρχίζει να καταντάει αρκετά επικίνδυνη για την ντόπια πλουτοκρατία και πολύ επιζήμια για τους ξένους κεφαλαιούχους, που θα επιθυμούσαν να ασχολιέται ο ελληνικός λαός με τα «ειρηνικά» του έργα και να μην καταγίνεται τόσο πολύ στην πολιτική. Και τότε όλοι οι αντιδραστικοί πλουτοκρατικοί κύκλοι του εσωτερικού και του εξωτερικού, με πρώτη την Εθνοτράπεζα, με τις συμβουλές και την έγκριση του Βενιζέλου, με την ανοχή των ψευτοδημοκρατικών κομμάτων και με τις ευλογίες και τα χειροκροτήματα των ομολογιούχων, άρχισαν να κηρύχνουν την πολιτική της «συμφιλίωσης». Όργανο για την πραγματοποίησή της θα ΄ταν ο δεύτερος Γεώργιος Γκλίξμπουργκ, που τον τάιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Χάμπρο. Φτάνει να 'ρχόταν ο βασιλιάς για να αγαπηθούν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί και να ζήσει ο λαός ευτυχισμένος.

Επειδή, όμως, ο λαός με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση των αντιφασιστικών δημοκρατικών του δυνάμεων έδειξε την ακλόνητη διάθεσή του να υπερασπίσει τις δημοκρατικές του ελευθερίες, ανάλαβε να κανονίσει τα περαιτέρω αυτοχειροτονηθείς σε αντιβασιλιά Γ. Κονδύλης, με το διαβόητο δημοψήφισμα που οργάνωσε το Νοέμβρη του '35.

Κι έτσι η Ελλάδα απόχτησε πάλι βασιλιά και σε λίγο και «εθνικό» κυβερνήτη, οι ομολογιούχοι εξασφάλισαν, όπως θα δούμε, το ποσοστό που ζητούσαν και τον ελληνικό λαό ανάλαβε να τον επαναφέρει στα ειρηνικά του έργα ο Μανιαδάκης.

* Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη "Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα" από τις εκδόσεις "ΑΓΡΑ" (2010)

Οι εξολοθρευτές

2011-06-24T21:08:00.000+03:00

Δηλαδή δεν το καταλαβαίνετε ότι οι άνθρωποι θέλουν να μας σώσουν; Κόβεται ο Παπανδρέου να γλιτώσει την Ελλάδα από το χάος. Ο γιος της μητέρας του, ο πρωθυπουργός του πατέρα πρωθυπουργού που καταχρέωσε την Ελλάδα, θέλει τώρα να την αποτελειώσει και για το σκοπό αυτό επιστράτευσε τον καβάτζα κοιλιόδουλο που είχε στον πάγκο, τον Βενιζέλο. Ο, με περίσσια ευφράδεια λόγου, Ευάγγελος, που ως υπουργός πολιτισμού κατάφερε να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο των ολυμπιακών χρεώνοντας κάτι δις παραπάνω τη χώρα, ανέλαβε σήμερα να μας αποτελειώσει συνεχίζοντας το έργο του προκατόχου του και τις εντολές των Ευρωπαίων αφεντάδων μας. Άκουσα προχτές τον λαϊκιστή Βενιζέλο να βγάζει λόγο και πραγματικά έφριξα. Δεν έχει τα κότσια ούτε τα πράγματα με το όνομά τους να πει. Άρχισε τους λαϊκισμούς του τύπου "ευχαριστούμε τον ελληνικό λαό για την στήριξή του", "ξέρουμε τι τραβάτε", "θα κόψουμε και από το δικό μας μισθό", δεν άντεξα και πολύ με αυτήν την παράνοια. Όχι ρε μεγάλε, αν δεν φτάσεις στο σημείο να μετράς τις φακές που ρίχνεις στην κατσαρόλα δεν θα καταλάβεις τι τραβάμε.

Λοιπόν, βγάλτε με τρελό αλλά κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα καταλάβω.
Αν πτωχεύσουμε σου λέει θα μας αγοράσουν τσάμπα. Ενώ δηλαδή σήμερα τι διαφορά έχει που πουλιόμαστε για να δώσουμε τα λεφτά που μας δίνουν πίσω στα δανεικά.
Αν πτωχεύσουμε, λένε κάποιοι, την άλλη μέρα θα πεινάμε. Μα δεν καταλαβαίνουν ότι ήδη σήμερα που μιλάμε δουλεύουμε 10 και 12 ώρες την ημέρα ίσα ίσα για να πληρώνουμε φόρους στο κράτος. Αυτοί που θα πονέσουν περισσότερο μάλλον θα είναι οι έχοντες σήμερα.
Άκουσα ότι σε περίπτωση πτώχευσης θα πάμε πενήντα χρόνια πίσω τη χώρα. Μα τι λέτε, σοβαρά μιλάτε. Με το μνημόνιο είναι σίγουρο ότι θα μεγαλώσουν τρεις γενιές. Τρεις γενιές μεγαλωμένες στην εξαθλίωση και τον φόβο.

Αυτές τις δύσκολες μέρες για τη χώρα, τις μέρες που η ανίκανη κυβέρνηση έφτασε στο χείλος του γκρεμού έχω παρατηρήσει δυο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι ξαφνικά η ΕΥΠ έβγαλε στη φόρα τη βρωμιά που κρυβόταν πίσω από το ποδόσφαιρο. Είναι τυχαίο ότι γίνεται κάτι τέτοιο αυτή τη δύσκολη ώρα; Το δεύτερο είναι ότι πριν από λίγο καιρό και πριν την αποτυχία συναίνεσης είχα διαβάσει σε ένα ιστολόγιο ότι οι δανειστές μας βλέποντας τους Έλληνες να εξεγείρονται θα προσπαθήσουν να τους τρομοκρατήσουν. Δεν έδωσα και πολύ σημασία τότε. Σήμερα βλέπω ότι δεν είχε και πολύ άδικο ο φίλος συνμπλόγκερ.

Εξοργισμένος

2011-06-06T22:27:00.000+03:00

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτές τις μέρες που ακούω διαρκώς για την λεγόμενη "αποτυχία μνημονίου" με ζώνουν τα φίδια. Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι όλοι αυτοί οι πολύπειροι τεχνοκράτες, οικονομολόγοι, χρηματιστές υπάλληλοι του ΔΝΤ, οι οποίοι έχουν μελετήσει για χρόνια το συγκεκριμένο τρόπο δανεισμού στα κράτη, γνωρίζουν την ψυχολογία του κόσμου και τις αντιδράσεις του και ξέρουν να μελετούν καλά τα νούμερα έπεσαν τόσο έξω. Δε νομίζω ότι αποτύχανε στην τήρηση του μνημονίου αλλά πέτυχαν ακριβώς το σκοπό τους με μια μικρή απόκλιση, που, κυρίως, δημιουργήθηκε λόγο ολιγωρίας και αναποφασιστικότητας της κυβέρνησης. Πιστεύω, δε, ότι οι δανειστές μας μέσα σε όλα είχαν δεδομένη στο πρόγραμμά τους τη συναίνεση των δυο μεγάλων κομμάτων αλλά λόγω "ελληνικού παράδοξου" δεν έγινε ποτέ. Όσο για τους "αγανακτισμένους", δεν είναι και κάτι πρωτόγνωρο στα παγκόσμια δρώμενα αλλά σίγουρα δεν είναι και κάτι που δεν φοβίζει. Τα ίδια σάμπως δεν γινόντουσαν και στην Αργεντινή. Καθημερινά πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης και ηλικίας κατέβαιναν στους δρόμους με τις κατσαρόλες τους και τη δύναμη της φωνής τους για να διαμαρτυρηθούν για την τραγική πτώση του επιπέδου της ζωής τους λόγω του χρέους που δημιουργήθηκε από την κατάχρηση και κακοδιαχείριση των πολιτικών. Ίδιες καταστάσεις με τις δικές μας, δηλαδή.

Πίσω στα δικά μας τώρα και το μυαλό μου δεν λέει να σταματήσει να σκέφτεται την πορεία των γεγονότων σε γενικό αλλά ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο. Στην αρχή της κρίσης και ακόμα όταν στην κυβέρνηση βρισκόταν ο Καραμανλής (κάπου στις τελευταίες του μέρες) αρχίσαμε να ψυλλιαζόμαστε ότι κάτι πάει στραβά. Είπαμε, δεν πειράζει μωρέ, κρίση είναι θα περάσει. Σε ένα δυο χρόνια θα ανακάμψουμε οικονομικά και θα επανέλθουμε στους παλιούς ρυθμούς. Ο Καραμανλής στην προεκλογική του εκστρατεία έλεγε συνεχώς ότι θα χρειαστεί να παρθούν σκληρά και επίπονα μέτρα. Προφανώς ήξερε τι πρόκειται να συνέβαινε μιας και ήταν ο βασικός ηθικός αυτουργός αυτής της κατάστασης. Ο Παπανδρέου από την άλλη -ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αγνοούσε την κατάσταση και τον κορόιδεψαν ή τα ήξερε όλα και μας πουλούσε πρόλογο ότι λεφτά υπάρχουν- βλέποντας ότι δεν υπάρχει άλλη λύση μας έριξε με τα μούτρα στη λιτότητα. Πάλι, εμείς είπαμε δεν πειράζει, άντε να κόψουμε και τις πολλές εξόδους γιατί το είχαμε παρακάνει τόσα χρόνια. Δεν έγινε και τίποτα αν πιούμε καμιά μπίρα στο σπίτι κανενός φίλου. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και τα πράγματα έσφιξαν ακόμα πιο πολύ. Εμείς πάλι κάναμε κουράγιο. Θα κόψουμε και τις επισκέψεις στα σπίτια των φίλων, να μειώσουμε και τα έξοδα σε βενζίνες και ποτά. Στην τελική θα καθόμαστε σπίτια μας και θα πίνουμε το ποτό μας στο μπαλκόνι. Σήμερα όμως, μετά από δύο χρόνια λιτότητας και ύφεσης έχουμε φτάσει στα όριά μας. Όχι μόνο μπίρα δεν μπορούμε να πιούμε αλλά ούτε νερό. Όλα μας τα χρήματα (όσα παίρνουμε δηλαδή) φεύγουν σε φόρους, βενζίνες, πετρέλαια και στα βασικά είδη επιβίωσης. Την βενζίνη την μετράμε με το σταγονόμετρο και αν τυχών κάψουμε κάνα ευρώ παραπάνω την εβδομάδα βγαίνουμε εκτός προϋπολογισμού. Όλα μας τα χρήματα στο κράτος. Το κράτος που κατέστρεψε τις ζωές μας.

Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Εγώ δεν είμαι αγανακτισμένος. Είμαι εξοργισμένος. Είμαι εξοργισμένος όχι επειδή διαφωνώ με τις αλλαγές που γίνονται. Με τις πιο πολλές δημοσιονομικές αλλαγές μάλλον συμφωνώ. Είμαι εξοργισμένος γιατί κάνοντας όλη αυτή την ανασκόπηση διακρίνω ξεκάθαρα ότι όλο το βάρος του χρέους έπεσε στις πλάτες μας. Δεν είδα ούτε έναν πλούσιο να φορολογείται. Αντιθέτως τους αφήσανε να βγάλουν τα λεφτά τους έξω και να τα εξασφαλίσουν. Δεν είδα ούτε έναν υπεύθυνο να τιμωρείται. Όλοι πρόλαβαν να φύγουνε, να βρουν αποδείξεις, να περάσει η ημερομηνία που έπρεπε να δικαστούν. Βλέπω παχύδερμους βουλευτές που τόσα χρόνια κάνανε μούγκα για τα προβλήματα τις χώρας για μην επωμιστούν το πολιτικό κόστος, να βγαίνουν σήμερα και να το παίζουν φιλόσοφοι με τετράγωνη λογική. Βλέπω βουλευτές την στιγμή που εμείς δεν έχουμε να φάμε ούτε φακές να σαβουρώνουν αστακομακαρονάδες σε πολυτελή εστιατόρια και να κυκλοφορούν όλο τουπέ με τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους.

Δεν είμαι ούτε εθνικιστής ούτε θέλω να δω στην Ελλάδα να ανθεί κάποιο φασιστικό κόμμα, όπως τραγουδούν ορισμένοι ότι θα γίνει. Αν όμως νομίζετε, ρεμάλια, ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος για τη χώρα μας, τότε μαζί με τη δική μου πτώση θα πέσετε κι εσείς. Όσο κατρακυλάω εγώ στη φτώχεια τόσο θα κυλήσετε και εσείς. Αλλιώς δεν δέχομαι κανένα μνημόνιο και κανένα δάνειο και άντε στα τσακίδια.

Αν έχεις τύχη διάβαινε

2011-05-27T00:23:00.000+03:00

Την πρωτοχρονιά, κάποιος κύριος, στου οποίου το σπίτι βρισκόμουν για δουλειά, αστειευόμενος με ρώτησε αν έπαιξα τζόκερ. Γέλασα και του απάντησα πως όχι, πρώτον διότι δεν πιστεύω στην τόσο μεγάλη τύχη, και στα παιχνίδια τύπου τζόκερ θέλει πολύ από δαύτη, και δεύτερον γιατί δεν είμαι σίγουρος για την αξιοκρατία των κληρώσεων. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι τα τυχερά αυτά παιχνίδια αντικατοπτρίζουν τις ελπίδες του ανόητου και όχι του φτωχού.

Προχτές, λοιπόν, άκουσα μια ιστορία που διαδραματίστηκε σε γειτονιά της Θεσσαλονίκης η οποία γειτονιά έγινε ανάστατη.

Ο Γιάννης έχει πάρει το μαγαζί από τον μπαμπά του και το κρατάει μέχρι σήμερα παλεύοντας ενάντια στην κρίση. Αυτά τα δεκαέξι χρόνια που είναι ελεύθερος επαγγελματίας ευλαβικά κάθε τρίτη αγοράζει από την ίδια λαχειοπώλησα μια σειρά λαχεία. Δεκαέξι χρόνια ελπίζει ότι μια μέρα ίσως και να έχει αυτή τον τυχερό αριθμό και να μπορέσει να αρπάξει την ευκαιρία και να ξελασπώσει μια και καλή. Δεν είναι ότι ήταν φτωχός αλλά άλλο βρε παιδί μου να παλεύεις κάθε μήνα για χίλια και δυο χιλιάδες ευρώ και άλλο να πάρεις με τη μία ένα εκατομμύριο. Ήρθε η Τρίτη, λοιπόν, και η λαχειοπώλησα περνάει από το μαγαζί του. Μαζί της όμως αυτή τη φορά κουβαλάει και τον υπερτυχερό αριθμό που θα μοιράσει πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ. Λίγο πριν είχε περάσει από το μαγαζί του κοτοπουλά ο οποίος ανάμεσα στον τυχερό αριθμό και έναν άλλο διάλεξε τελικά τον άλλο. Το ίδιο θα συμβεί και με τον Γιάννη, ο οποίος τελικά θα διαλέξει μια σειρά η οποία δεν θα κερδίσει τίποτα. Παρακάτω το ίδιο θα συμβεί και με τον περιπτερά που παίρνει και αυτός που και που από κανένα. Τα λαχεία σχεδόν τελειώνουν και ο τυχερός αριθμός βρίσκεται ακόμα στα χέρια της λαχειοπώλησας. Μπαίνει σε ένα καφενείο στο οποίο βρίσκονται αρκετοί συνταξιούχοι οι οποίοι πίνουν τα τσιπουράκια τους και αμπελοφιλοσοφούν. Αρχίζουν να διαλέγουν κάποια λαχεία αλλά κανένας δεν παίρνει το "πρώτο" ώσπου ένας συνταξιούχος ναυτικός μέσα στη σούρα του κάνει την μαγική επιλογή. Παίρνει τα μαγικά χαρτάκια και πηγαίνει σπίτι του. Την άλλη μέρα η λαχειοπώλησα μαθαίνει ότι αυτή ήταν που είχε τον πρώτο αριθμό και αρχίζει να ρωτάει αυτούς που πούλησε λαχεία αν είδαν τα νούμερά τους. Αφού περνάει από όλους φτάνει και στο καφενείο. Εκεί βλέπει τον συνταξιούχο σε κατάσταση παραφροσύνης να κερνάει όλο τον κόσμο και να φωνάζει για την τύχη που τον βρήκε κρατώντας στα χέρια του το λαχείο και κουνώντας το. Νόμιζε ότι κέρδισε 500χιλ €. Όλοι του λέγανε να μην κάνει τόσο σαματά και να το κρύψει για να μην βρεθεί μαχαιρωμένος σε καμιά γωνία. Στο τέλος κάποιος που μόλις μπήκε στο καφενείο και βλέπει το λαχείο του λέει ότι τελικά κέρδισε 1,6 εκ €.

Ο Γιάννης, που επί 16 χρόνια αγοράζει ανελλιπώς λαχεία, μόλις το μαθαίνει από τη στεναχώρια του κλείνει το μαγαζί και πηγαίνει σπίτι του να ξεχάσει.

Υ.Γ. Εδώ και καιρό θέλω να γράψω για την σαπίλα των καζίνο και τον φρουτακίων, δηλαδή για τα χοντρά ναρκωτικά του τζόγου, αλλά ο χρόνος μου με το παιδί, έχει σφίξει δραματικά!

Φυλακισμένος, και εγώ

2011-05-15T11:34:00.000+03:00

Περίπου, κάπως έτσι αισθάνομαι και εγώ αυτό τον καιρό...

από http://doncat.blogspot.com/

Μερικοί από τους δικτυακούς αναγνώστες μου με διαβάζουν σε αυτό το blog, άλλοι στο www.ndimou.gr και άλλοι πάλι στο site της Lifo. Λίγοι με ψάχνουν και στα τρία. Έτσι οι πρώτοι π. χ. μου στέλνουν μήνυμα ρωτώντας αν έπαθα κάτι και έπαψα να γράφω (στο blog) χωρίς να προσέχουν ότι εξακολουθώ να συνεργάζομαι κάθε εβδομάδα με την LiFO ( τα κείμενα ανεβαίνουν και στο ndimou.gr).

Όχι, λοιπόν, δεν έπαθα κάτι (εκτός από ένα γερό κρυολόγημα). Αλλά έχω χάσει την μιλιά μου. Την υποχρεωτική μου στήλη την γράφω με μεγάλη προσπάθεια, όμως για ατομικές πολυτέλειες, όπως το blog, δεν υπάρχει διάθεση. Η κατάσταση (που ζούμε όλοι μας) με έχει συνθλίψει. Όπως όλοι οι σχολιαστές, έχω επενδύσει μερικές δεκάδες χιλιάδες λέξεις σε σχετικά σχόλια. Όταν τις σκέπτομαι, μου φαίνονται απόλυτα ανώφελες και περιττές. Να προσθέσω και άλλες; Να γράψω για άλλα θέματα («άλλα λόγια βρε παιδιά») την ώρα που καίγονται τα σπίτια μας; Η σιωπή έρχεται μόνη της και μου κλείνει το στόμα.

Στην καρδιά της Αθήνας υπάρχει ένα κήπος. Όταν ήμουν παιδί τον έλεγαν «Βασιλικό Κήπο» και ίσως ήταν δίκαιη ονομασία, μια και τον δημιούργησε μία βασίλισσα. Μετά, που εξορκίσαμε κάθε τι το βασιλικό, ονομάστηκε Εθνικός.

Στην καρδιά του Εθνικού Κήπου υπάρχουν κάτι θλιβερά κλουβιά από συρματόπλεγμα όπου επιβιώνουν δύσκολα μερικά ζώα και πουλιά. Ανάμεσά τους κι ένας αίγαγρος κρητικός, ένα άγριο κρι-κρι από τα Λευκά Όρη. Πριν δύο εβδομάδες περπάτησα στον κήπο και το φωτογράφισα.

Βάζω εδώ την φωτογραφία του, γιατί έτσι νιώθω αυτό τον καιρό.

Απόπειρα απαγωγής βρέφους στη Θεσσαλονίκη;

2011-05-02T21:13:00.000+03:00

Όλα ξεκίνησαν την Κυριακή πρωτομαγιάς και ώρα περίπου 13.00, όπου η πόλη ήταν άδεια και ήσυχη. Πριν όμως συνεχίσω διαβάστε το άρθρο του thestival.

Εκείνη την ώρα εγώ βρισκόμουν μέσα στο θάλαμο με την γυναίκα μου και το μωρό, ενώ ένας φίλος μου και η πεθερά μου, που ήταν εκεί, είχαν βγει έξω. Αφού, λοιπόν, πέρασε μια ώρα έπρεπε να φύγω για μια δουλειά και έτσι κατέβηκα στο ισόγειο να βρω τον φίλο μου. Μόλις έφτασα στην υποδοχή τον είδα ανάστατο μπροστά στον ανελκυστήρα και από έξω από την κλινική είχαν μαζευτεί αστυνομικοί της ομάδας ζήτα. Τον ρωτάω τι έγινε και μου λέει την εξής ιστορία:
Μπήκε μέσα στην κλινική, κάποια στιγμή, μια γυναίκα, τσιγγάνα, και άρχισε να κοιτάει αριστερά και δεξιά. Κανένας δεν την ρώτησε τη ήθελε και έτσι πήγε και πήρε τον ανελκυστήρα και ανέβηκε στον πέμπτο όροφο. Εκεί, κατευθύνθηκε αμέσως στο θάλαμο με τα βρέφη και μπήκε μέσα. Η μαία ήταν απασχολημένη και αυτή άρχισε να πηγαίνει προς τα μωρά. Για καλή τύχη εκείνη τη στιγμή ήρθε ο παιδίατρος και την είδε. Τη ρώτησε ποια είναι και τι κάνει και εκείνη τα έχασε. Άρχισε να λέει ότι ψάχνει κάποιον Νικολαΐδη ή κάτι τέτοιο. Ο παιδίατρος την ψιλιάστηκε και φώναξε αμέσως την μαία να καλέσει αστυνομία. Η γυναίκα τότε προσπάθησε να φύγει. Από το σούσουρο που έγινε μαζεύτηκαν και άλλα άτομα και δεν την άφησαν να πάρει ούτε τον ανελκυστήρα ούτε να φύγει από τις σκάλες. Μετά από ελάχιστα (πραγματικά) λεπτά ήρθε η αστυνομία. Αμέσως πήραν αποτυπώματα και συνέλαβαν την γυναίκα. Την ίδια στιγμή βρήκαν άλλους δυο άντρες έξω από το νοσοκομείο που μάλλον ήταν συνεργοί της. Την ώρα που έπαιρναν την γυναίκα οι αστυνομικοί, με χειροπέδες, στο αυτοκίνητο αυτή έλεγε "δεν φταίω εγώ, η άλλη με έμπλεξε" και μονολογούσε ένα όνομα.

Τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι δύο.
Πρώτον, είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει μια εταιρία φύλαξης σε μια τέτοια κλινική και να μπορεί όποιος θέλει να μπαίνει και να βγαίνει από την είσοδο και να πηγαίνει σε όλους τους ορόφους. και να παλεύουν οι γιατροί με τους επισκέπτες να κρατήσουν την γυναίκα μέχρι να έρθει η αστυνομία. Θα έπρεπε να υπήρχε, τουλάχιστον στην είσοδο, ένας άνθρωπος από εταιρία φύλαξης. Αλλά από ότι φαίνεται οι περικοπές άρχισαν και στις κλινικές.
Το δεύτερο που σκέφτομαι είναι τι στα κομμάτια θα το έκανε το μωρό η τσιγγάνα; Γιατί από μόνη της να το κλέψει και να το πουλήσει, μου φαίνεται απίθανο. Το πιο πιθανό είναι να υπάρχουν και άλλα πρόσωπα από πίσω και ότι οι τσιγγάνοι είναι απλώς τα αναλώσιμα τσιράκια.

Τέλος πάντων, όλα καλά!

Υ.Γ. Να τονίσω ότι την ιστορία μου την διηγήθηκαν δύο διαφορετικά πρόσωπα λέγοντας μου περίπου τα ίδια. Εγώ, πάντως, δεν ήμουν μπροστά.

Υ.Γ.2 Το όνομα της κλινικής δεν το αναφέρω -αν και θα έπρεπε να γίνουν ρεζίλι για να βάλουν μυαλό-, παρόλο που γίνεται προφανές από αυτά που γράφει το παραπάνω άρθρο, μόνο και μόνο για να μην αναστατωθεί ο κόσμος που έχει τα παιδιά του εκεί και αρχίσουν και πλακώνουν οι μπαμπάδες για να φιλούν σκοπιά.

Καλώς ήρθες!

2011-05-01T02:50:00.000+03:00

Αυτή τη στιγμή δεν έχω λόγια, είμαι και αρκετά κουρασμένος -17 ώρες είναι αυτές- αλλά νομίζω ότι μια φωτογραφία αρκεί!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην γυναίκα μου!

Εγκεφαλοσκόπηση

2011-04-17T16:38:00.000+03:00

Έχετε παρατηρήσει ποτέ σας καλά τους ανθρώπους που σας περιβάλουν; Την συμπεριφορά τους, τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις, τον βαθμό νοημοσύνης τους. Αλήθεια ποια ακριβώς είναι η σχέση του καθένα μας απέναντι σε κάποιον γνωστό του, στον φίλο του, στον σύντροφό του. Έχετε καταλάβει ποιος είναι ο ψυχολογικός ρόλος που παίζουμε, τις περισσότερες φορές εν αγνοία μας, όταν συζητάμε και ανταλλάσσουμε σκέψεις;

Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ο καθένας μας καθημερινά, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, παίρνει το ρόλο του ψυχολόγου. Ένας ρόλος που ουσιαστικό σκοπό έχει να "θρέψει", να "ταΐσει" τον πεινασμένο εγκέφαλο του "ασθενή". Εκείνου του ανθρώπου ο οποίος έχει ατροφήσει εγκεφαλικά. Αυτός ο οποίος, ίσως, να έχει γεμάτα τα αποθέματα του ζωώδους ενστίκτου του, αλλά, έχει αδειάσει τελείως από το εγκεφαλικό. Και είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη από αυτό το "εγκεφαλικό τάισμα", λίγοι όμως εξ αυτών το καταλαβαίνουν. Γιατί το ζωώδες ένστικτο χτυπάει, έντονα τα "καμπανάκια", μέσω των βιολογικών μηχανισμών του οργανισμού. Μας ενημερώνει άμεσα για τις πιο σημαντικές ανάγκες που έχουμε για την επιβίωσή μας. Πολλές φορές, μάλιστα, αυτή η άμεση ενημέρωση έχει δύο όψεις. Η μία είναι η θετική. Ότι, δηλαδή, πολύ γρήγορα αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Η άλλη η αρνητική. Όταν, δηλαδή, αφού πάρουμε αυτό που μας προστάζει ο οργανισμός και κορεστούμε, τότε ουσιαστικά καταλαβαίνουμε ακριβώς σε ποιο βαθμό χρειαζόμασταν αυτό ζητούσε ο οργανισμός μας.Ειδοποιούμαστε, με λίγα λόγια, για την ανάγκη αλλά μέσω της μηχανικής σκέψης και όχι μέσω της νοητικής. Από την άλλη πλευρά το εγκεφαλικό ένστικτο είναι τελείως υπόηχο και δύσκολα το αντιλαμβανόμαστε. Δεν έχει μηχανισμούς άμεσης ειδοποίησης ούτε, σχετικά, συγκεκριμένο βαθμό κορεσμού. Και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ποια είναι η πηγή που τρέφει αυτό το ένστικτο. Κάποιοι, ίσως, λόγο αυτής τις έλλειψης αρχίζουν κάποιες συνήθειες. Να παίρνουν ναρκωτικά, να παίζουν τυχερά παιχνίδια, άλλοι ηλεκτρονικά παιχνίδια, άλλοι γίνονται εργασιομανείς, αλκοολικοί, οπαδοί κάποιας ομάδας ή κάποιου συλλόγου. Κάποιοι άνθρωποι αυτοτρέφονται βγάζοντας προς τα έξω κάποια χαρίσματά τους, όπως η συγγραφή, η ποίηση, η ζωγραφική. Γενικώς υπάρχουν άφθονες πηγές, άλλες ανώδυνες και άλλες επώδυνες. Η βασικότερη όμως από όλες είναι αυτή η τροφή την οποίο παίρνουμε από κάποιους άλλους ανθρώπους οι οποίοι κατά κανόνα, με αρκετές εξαιρέσεις, είναι πιο γεμάτοι από εμάς.

Για να γίνω λίγο πιο σαφής θα αναφέρω ένα διαδικτυακό παράδειγμα.
Σκεφτείτε ότι η κοινωνία μας είναι ένα μεγάλο "torrent site" και οι άνθρωποι (εμείς δηλαδή) είναι οι χρήστες αυτού του site. Κάποιοι, λοιπόν, από αυτούς τους ανθρώπους είναι οι "seeders" (οι σπορείς), οι διαμοιραστές, οι τροφοδότες, και κάποιοι είναι οι "leechers" (βδέλλες), οι λήπτες, οι αποδοχείς, οι οποίοι τροφοδοτούνται από τους τροφοδότες. Ενίοτε και οι δυο από τους παραπάνω, οι seeders και οι leechers, αλλάζουν ρόλους και οι πρώτοι τροφοδοτούνται από κάποιους άλλους, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Οι δε λήπτες "ταΐζουν" όσους έχουν την ίδια ή και περισσότερη ανάγκη από αυτούς. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν και έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε σχεδόν σε μόνιμη βάση να τροφοδοτούν και ελάχιστα να παίρνουν.

Κάπως έτσι βλέπω και τις επαφές των ανθρώπων. Κάπως έτσι βλέπω και τις φιλίες. Μέσα σε μια παρέα, τα άτομα που την απαρτίζουν ανταλλάσσουν συνεχώς δεδομένα. Κάποιοι λόγο μόρφωσης, λόγο παιδείας, νοημοσύνης, ή απλά επειδή είναι αρκετά κορεσμένοι από ότι έχουν, γίνονται οι βασικότεροι τροφοδότες. Έμαθαν είτε να ακούν απλά τους άλλους υπομονετικά είτε να μπορούν πιο εύκολα να ερμηνεύουν καταστάσεις και γεγονότα. Στις παρέες, ακόμα και αυτές τις διαδικτυακές, όλοι μας δεχόμαστε άπειρες πληροφορίες που τελικά μετατρέπονται σε εγκεφαλική τροφή. Όταν μάλιστα αυτές οι πληροφορίες είναι γραπτές, τότε μπορούμε ακόμα να τραφούμε και από τον ίδιο μας τον εαυτό, από αυτά που εμείς γράφουμε.

Όσο πιο γεμάτος είναι, λοιπόν, ένας άνθρωπος τόσο πιο πολύ αυτοπεποίθηση έχει. Πιστεύει περισσότερο στον εαυτό του και έτσι μειώνεται το κόμπλεξ κατωτερότητας που έχει κατά την έκθεσή του στα μάτια των άλλων ανθρώπων. Ανεβαίνει η ψυχολογία του, είναι σίγουρος για τις απόψεις του και τις κινήσεις του και καταλαβαίνει πολύ γρήγορα πως να χειριστεί τις διάφορες καταστάσεις.

Βέβαια, η αυτοπεποίθηση, σαν ένα ψυχολογικό αίσθημα, έχει αρκετές πηγές τροφοδοσίας. Παρακολουθήστε προσεκτικά την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε μια παρέα τα άτομα που την απαρτίζουν αποβάλλοντας τα όποια συναισθήματα τρέφετε για τον καθένα. Θα παρατηρήσετε ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, ασχέτου χαρακτήρα, νοημοσύνης και μόρφωσης, γίνονται το επίκεντρο της παρέας και τραβούν την προσοχή των γύρων τους. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι άτομα αυξημένης αυτοπεποίθησης οι οποίοι βασίζουν αυτό το αίσθημα τους σε κάποιο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα το οποίο και έχουν σε πληθώρα. Άλλος, για παράδειγμα, είναι όμορφος, άλλος έχει χιούμορ, άλλος έχει φράγκα, άλλος είναι μπρατσαράς (τα ίδια, βέβαια, ισχύουν και για τις γυναίκες).

Όλοι, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερα μπορούν να γοητεύσουν κάποιον μέχρι ενός βαθμού και να τον κάνουν να τους προσέξει. Κατά κάποιο τρόπο είναι αρκετά "γεμάτοι" όσο αναφορά το προσωπικό τους εγκεφαλικό ένστικτο δεν έχουν την δυνατότητα όμως να θρέψουν το μυαλό κάποιου άλλου και να αναπτύσσουν του ορίζοντές του. Και μιλάω για το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι (που κάλλιστα μπορεί να διαθέτουν ένα ή και περισσότερα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά) οι οποίοι όμως έχουν και κάτι άλλο πιο εγκεφαλικό, που ξεκλειδώνει κάποια σημεία του μυαλού μας (σε άλλους υπάρχουν λιγότερα και σε άλλους περισσότερα) τα οποία είναι ερμητικά κλειστά. Αυτοί οι άνθρωποι, θα έλεγα, είναι λίγο πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους. Φυσικά για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, πέρα του βιολογικού φράγματος, μεγάλο ρόλο παίζουν και οι γνώσεις, η παιδεία, η μόρφωση αλλά και οι παρέες με τις οποίες συναναστρέφεσαι! Αν βρίσκεσαι μέσα σε μια παρέα που διαρκώς εσύ την "ταΐζεις" τότε θα ανέβεις πολύ πιο αργά τα σκαλιά.

Για να καταλάβετε, όμως, πιο καλά αυτό που λέω πρέπει να σου αναλύσω ποιες κατηγορίες ανθρώπων πιστεύω ότι υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Θεωρώ ότι υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων που κυμαίνονται σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα.

Πρώτη κατηγορία: Άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης.

Εδώ βρίσκονται αυτοί των οποίων η νοημοσύνη είναι ένα σκαλί πιο κάτω από αυτό το σημείο που έκανε τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα άλλα όντα. Αυτά τα άτομα (και δεν μιλάω για τους νοητικά ανάπηρους που είναι έτσι λόγο προβλήματος) καταφέρνουν να επιβιώνουν και να υπάρχουν χάρη στην προστασία της κοινωνίας που δημιούργησαν οι άνθρωποι. Αν ήταν ελεύθεροι στη φύση είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν θα κατάφερναν να σωθούν. Πιστεύω, και έχω πολλές προσωπικές εμπειρίες από τέτοιους, ότι αν όλοι είχαμε αυτόν τον βαθμό νοημοσύνης τώρα όχι τους υπολογιστές δεν θα είχαμε εφεύρει αλλά ούτε την φωτιά δεν θα είχαμε ανακαλύψει. Αν ο Νεύτωνας ήταν, μόνο, τόσο έξυπνος όσο αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τότε σίγουρα το μήλο όταν έπεσε στο κεφάλι του, απλά θα το έτρωγε χωρίς καμία άλλη σκέψη.

Δεύτερη κατηγορία: Άνθρωποι με τον κοινό νου.

Σ' αυτή την κατηγορία βρίσκεται και το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Είναι τα άτομα που κατά κύριων λόγο συναντάμε, συναναστρεφόμαστε και συζητάμε μαζί τους. Είναι οι περισσότεροι από τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, τους ανθρώπους με τους οποίους συναλλασσόμαστε. Είναι οι γονείς μας. Με λίγα λόγια είναι οι άνθρωποι που αποτελούν το κυρίως σώμα της κοινωνίας μας.

Αυτά τα άτομα είναι αρκετά έξυπνα ώστε να μπορούν να επιβιώνουν από μόνοι τους και να σταθούν στις απαιτήσεις της ζωής, αλλά η εξελικτική τους ικανότητα είναι αρκετά αργή. Σε καμιά περίπτωση η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να φτάσει στο σημερινό επίπεδο βασιζόμενη στην ευστροφία και δημιουργικότητα των ατόμων αυτής της ομάδας. Όλες οι ανακαλύψεις και οι εφευρέσεις θα γίνονταν με πολύ πιο αργό ρυθμό.

Παρατηρώντας αυτή την ομάδα ανθρώπων καταλαβαίνετε ότι πολλές αντιδράσεις τους είναι αντανακλαστικές. Αν προσέξετε καλά κάποιον γνωστό σας, τη συμπεριφορά του, τις αντιδράσεις του, τις απαντήσεις του, τότε θα μπορείτε έπειτα από καιρό να γνωρίζετε ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του αφότου δεχτεί κάποιο ερέθισμα (π.χ. αν τον βρίσουν, αν τον κοροϊδέψουν κ.α.).

Αυτοί οι άνθρωποι πολύ δύσκολα μπορούν και ελέγχουν τα στοιχεία του χαρακτήρα τους.

Τρίτη κατηγορία: Άνθρωποι, σύνδεσμοι.

Εδώ, λοιπόν, φίλοι μου, βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι ένα "κλικ" πάνω από τους υπόλοιπους. Έχοντας λίγο περισσότερη ευστροφία καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά με ό,τι κι αν ασχοληθούν. Σχεδόν πάντα, είναι λίγο καλύτεροι στη δουλειά τους από τους ανθρώπους των προηγούμενων κατηγοριών, έχουν την ικανότητα να επιλύουν πιο εύκολα εξισώσεις και προβλήματα της ζωής, και μπορούν και εξελίσσουν γρήγορα τα δεδομένα που τους έμαθαν και που παρέλαβαν από τους προηγούμενους. Αυτά τα άτομα μαθαίνουν πιο γρήγορα και κατανοούν πιο εύκολα.Όταν διαβάζουν, για παράδειγμα, ένα ποίημα δεν βλέπουν απλώς ωραία λόγια αλλά έχουν την δυνατότητα να ξεχωρίσουν τα κρυφά νοήματα που έγραψε ο ποιητής.

Επίσης, δύναται να ελέγξουν, ως ένα βαθμό, τις αδυναμίες του χαρακτήρα τους αλλά και τις αντανακλαστικές του αντιδράσεις.

Τα άτομα αυτά είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της προηγούμενης και επόμενης κατηγορίας.

Τέταρτη κατηγορία: Ευφυείς Άνθρωποι.

Όπως καταλαβαίνετε εδώ μιλάω για τους ανθρώπους που ξεχωρίζουν για την αυξημένη ευφυΐα τους. Ευφυΐα που τους κάνει να διακρίνονται, αν όχι σε όλους (σπάνια), σε πολλούς τομείς των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Είναι τα άτομα που κάνουν τα μεγάλα βήματα για την ανθρωπότητα και που την εξελίσσουν δραματικά. Είναι αυτοί που παρατηρούν των κόσμο με άλλο βλέμμα αλλά και που δυσκολεύονται να εξηγήσουν το πως τον βλέπουν. Αυτά τα άτομα γίνονται συνήθως κατανοητά από την τρίτη κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι αναλαμβάνουν να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους στους υπόλοιπους.

Υ.Γ. 1 Με την αύξηση των γνώσεων, της μόρφωσης και με την συζήτηση, όλες οι κατηγορίες των ανθρώπων μπορούν να βελτιωθούν σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Εξαιρούνται τα άτομα της πρώτης κατηγορίας τα οποία αδυνατούν να αποθηκεύσουν και να κατανοήσουν αυξημένο όγκο πληροφοριών και πολύπλοκες εξισώσεις.

Υ.Γ. 2 Ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου (ο οποίος δεν αλλάζει, απλά ελέγχεται) παίζει σημαντικό ρόλο και στο πως θα δεχτεί και θα μάθει κάποιος μια πληροφορία αλλά και στο πως θα συμπεριφέρεται στους γύρω του.

Υ.Γ. 3 Υπάρχουν άνθρωποι που παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, παρουσιάζονται να έχουν κάποια "ταλέντα", ιδιαίτερες ικανότητες, σε κάποιους τομείς. Επίσης κάποιοι μπορούν και ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το φρέσκο από το σάπιο, το σωστό από το λάθος, χωρίς να το σκεφτούν και πολύ, μόνο από ένστικτο. Έτσι έχουμε ανθρώπους που γράφουν πολύ ωραία μουσική, ζωγραφίζουν, σατιρίζουν αυτά που βλέπουν γύρω τους εύστοχα κ.α. Αυτοί οι άνθρωποι ενώ ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία (συνήθως) δείχνουν να ξεχωρίζουν κάπως λόγο της ιδιαιτερότητάς τους.

Η επιστροφή

2011-03-31T21:49:00.000+03:00

"Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν" λέει το τραγούδι και στην περίπτωση της ελληνικής πραγματικότητας δεν πέφτει και πολύ έξω. Μετά από ενάμιση μήνα απουσίας μου από το δίκτυο, με μια πρώτη ματιά παρατηρώ ότι είναι σαν να μην έλειψα μια μέρα. Στα εσωτερικά μας τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η φαγωμάρα μεταξύ μας καλά κρατεί, με τους Έλληνες να έχουν χωριστεί σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα. Από τη μία αυτοί που είναι εξοργισμένοι με την κυβέρνηση και το μνημόνιο και από την άλλη μεριά αυτοί που θεωρούν ότι όλα όσα γίνονται είναι ένας μονόδρομος που η Ελλάδα δεν μπορούσε να αποφύγει. Στην τηλεόραση και το δίκτυο διαρκώς βλέπουμε και ακούμε αναλυτές που είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου. Και μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που όλοι έχουν ατράνταχτα στοιχεία για τις απόψεις τους σε σημείο που σε μπερδεύουν. Εκεί που λες "με τρώει το άδικο" και "τι φταίω εγώ για όλα αυτά που συμβαίνουν", την ίδια στιγμή ένα οικονομικός αναλυτής σε πείθει ότι όλα τα μέτρα ήταν αναγκαστικά. Σφουγγάρι μας το έχουν κάνει το μυαλό.
Εμένα η Ελλάδα μου κάνει σαν ένα φλιτζάνι με ελληνικό καφέ. Επάνω επάνω ο καφές και κάτω το κατακάθι. Εμείς είχαμε άγνοια ή εθελοτυφλούσαμε για το τι συμβαίνει στον πάτο, ώσπου κάποια μέρα τελείωσε ο καφές και μας ήρθε η πίκρα μαζεμένη.

Η δική μου η άποψη, πάντως, είναι κάπου ανάμεσα στις δυο προηγούμενες. Είμαι βέβαιος ότι ο δρόμος που είχε πάρει η χώρα μας ήταν τελείως στραβός και δεν μας έβγαζε πουθενά. Κάτι έπρεπε άμεσα να αλλάξει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας. Οι κοινωνικές τάξεις είναι επιτακτική ανάγκη να βρουν την πραγματική τους ταυτότητα και να επαναλειτουργήσουν επειγόντως οι θεσμοί. Οι κρατικοδίαιτη οικονομία μας μαζί με το σπάταλο ακυβέρνητο κράτος ήταν οι κύριες αιτίες της διάλυσής του και αυτός είναι ο λόγος που κάποιος έπρεπε να βάλει ένα τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Μέχρι αυτό το σημείο είμαι υπέρμαχος των περισσοτέρων αλλαγών που πραγματοποιούνται.

Δυστυχώς, το κύμα αυτό των αλλαγών που μας επέβαλλε το ΔΝΤ είχε και μεγάλες κοινωνικές αδικίες και ακριβώς εδώ είναι και οι ενστάσεις μου. Τα πιο "γρήγορα" χρήματα που μπορούσε να βρει το κράτος είναι αυτά των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων καθώς και η αύξηση των φόρων. Έτσι, μαζί με τους 45άρηδες συνταξιούχους του στρατού και τις αστυνομίας η μπάλα πήρε και τους χαμηλοσυνταξιούχους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Η κυβέρνηση γενικώς έχει κάνει αρκετά λάθη και αρκετές φορές καθυστέρησε να πάρει αποφάσεις αλλά αυτό μέχρι κάποιο σημείο είναι φυσικό. Εκείνο, όμως, που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι στα πλαίσια του να συγκαλύψουν τις βρομιές του ίδιου του παρελθόντος τους, το ΠΑΣΟΚ κουκούλωσε όλα τα σκάνδαλα και των δυο κομμάτων. Βλέπετε, η -όποια- αλλαγή των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων, στην Ελλάδα και όχι μόνο, και τα παχιά λόγια για κάθαρση, μου θυμίζουν την σκόνη που μαζεύεται κάτω από τα νύχια. Προσπαθείς να την αφαιρέσεις με το άλλο νύχι και τελικά απλώς την μεταφέρεις στο άλλο δάκτυλο.

Για το τέλος σας έχω ένα τραγουδάκι που άκουσα τελευταία και μου άρεσε.

Basically, 

I got beef, 

I wanna talk to you directly,

I Can’t ignore,   

I can't escape, 

and that's cause, 

you Affect me,

you cripple me,   

you shackle me, 

you shatter My whole future in front of me, 

this energy, 

is killing Me, 

I gotta let it pour like blood, Soobax:

Hook:  

Dadkii waa dhibtee nagala soobax:  

(Translation- you have exasperated the people so come out with it.)

Dhibkii waa batee nagla soobax: 

(Translation - The troubles have increased so come out with it.)

Dhiigi waad qubtee nagala soobax: 

(Translation- you've spilled the blood so that it drains on the Roads, so come out with it. )

Dhulkii waad gubtee nagala soobax: 

(Translation-You've burnt the root of the earth, so come out with it.)

So for real,  

who's to blame, 

we loose lives over Qabiil's name, 

disregard,  

for the soul, 

we just don't Give a fuck no more, 

left alone,  

all alone, 

settle Your issues on your own, 

what to do,  

where to go, 

I Got to be a refugee damn, soobax: 

Hook: 

Dadkii waa dhibtee nagala soobax:  

(Translation- you have exasperated the people so come out with it.)

Dhibkii waa batee nagla soobax: 

(Translation - The troubles have increased so come out with it.)

Dhiigi waad qubtee nagala soobax:

(Translation- you've spilled the blood so that it drains on the Roads, so come out with it. )

Dhulkii waad gubtee nagala soobax: 

(Translation-You've burnt the root of the earth, so come out with it.)

Mogadishu,  

use to be, 

a place where the world would Come to see, 

Jaziira,  

sugunto liida, 

wardhiigleey iyo 

Madiina, 

Hargeysa,  

Boosaaso, 

Baardheere iyo Berbera, 

My skin needs to feel the sand the sun,  

I’m tired of The cold God damn soobax: 

Dadkii waa dhibtee nagala soobax:  

(Translation- you have exasperated the people so come out with it.)

Dhibkii waa batee nagla soobax: 

(Translation - The troubles have increased so come out with it.)

Dhiigi waad qubtee nagala soobax: 

(Translation- you've spilled the blood so that it drains on the Roads so come out with it. )

Dhulkii waad gubtee nagala soobax: 

(Translation-You've burnt the root of the earth, so come out with it.)

I guess I could use  

the last bar to flow, 

I’m known as A lyrical rhyme domino, 

I'm cynical,  

well, oh now you Know, 

put a whole in an MC like Cheerio, 

they don't Hear me though,  

I work for 

the struggle I don't work For dough, 

I mean what I say,  

I don't do it for show, 

Somalia needs all gunmen right out the door.

Κοκορομαχίες

2011-02-15T23:51:00.001+02:00

Όλα ξεκίνησαν πριν από δυο χρόνια όταν ένας φίλος μου άρχισε να με ψήνει να πάω να μείνω στο χωριό που μένει και το οποίο είναι λίγα χιλιόμετρα έξω από την Θεσσαλονίκη. Βέβαια, το να βρεις να νοικιάσεις σπίτι σε χωριό δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα . Έτσι, έπρεπε να περάσει ένα εξάμηνο για να "αδειάσει" κάποιο το οποίο θα μας στέγαζε για τον επόμενο ενάμιση χρόνο. Η στιγμή, λοιπόν, είχε φτάσει και για πέμπτη φορά στη ζωή μου έπρεπε να μετακομίσω. Εγώ ήμουν μες την χαρά, είχα αρχίσει να ονειρεύομαι μπαξέδες και κοτέτσια, βόλτες με τα ποδήλατα και ήσυχα απογεύματα με καφέ στο μπαλκόνι απολαμβάνοντας την ηρεμία και τα χρώματα του χωριού.

Οι καιροί, δυστυχώς, από τότε άλλαξαν. Τα πράγματα ήρθαν τα πάνω κάτω τόσο στον εργασιακό μου τομέα όσο και στον οικογενειακό. Από τη μια η αλλαγή δουλειάς, η έδρα της οποίας είναι σε σημείο ακόμα πιο μακρυά από την προηγούμενη, και από την άλλη η εγκυμοσύνη της γυναίκας μου ήταν αρκετά να με κάνουν να αποφασίσω για την έκτη μετακόμισή μου και να επιστρέψω στα "πάτρια" εδάφη μου και στο κέντρο της πόλης. Ο Γολγοθάς μου, λοιπόν, μόλις άρχισε και για δυο βδομάδες θα πρέπει να πάρω φωτιά και μεταφέρω ολόκληρο νοικοκυριό (ας είναι καλά η μεταφορική που θα μεταφέρει τα βαριά αντικείμενα), να αλλάξω το τηλέφωνο (που σημαίνει ότι θα μείνω χωρίς διαδίκτυο ένα μήνα), ΔΕΗ και όλα τα σχετικά που πρέπει να γίνουν.

Ας αφήσω, όμως , τις μετακομίσεις και ας μπω στο θέμα της ανάρτησης. Έλεγα στην αρχή του κειμένου ότι είχα αρχίσει να ονειρεύομαι κοτέτσια και μπαξέδες και, άμα βάλω κάτι στο μυαλό μου δεν σταματάω αν δεν το πραγματοποιήσω. Έτσι, μετά την πάροδο ενός εξαμήνου είχα στίσει τον μπαξέ και έπειτα από ένα τρίμηνο έφτιαξα και ένα μικρό κοτέτσι. Αγόρασα καμιά δεκαριά κότες και μαζί μου έδωσαν και δύο κοκοράκια. Πολλοί μου έλεγαν ότι έπρεπε να πάρω τον έναν κόκορα γιατί θα μάλωναν μεταξύ τους και ο δυνατότερος θα απομόνωνε τον άλλον. Στην πραγματικότητα όντως ο ένας κάποια στιγμή έγινε ο αρχηγός, όντας πιο αναπτυγμένος και βαρύς κατάφερε να κυριαρχήσει αλλά σε καμιά περίπτωση δεν έδιωξε τον άλλον, απλά τον έκανε να ξεχάσει το σεξ! -Η παρουσία του κόκορα είναι πολύ σημαντική στο κοτέτσι γιατί προστατεύει τις κότες, διατηρεί την τάξη και παρέχει το σημαντικότερο ζωώδες ένστικτο, το σεξ-. Από μικρά, λοιπόν, τα τάιζα , τα πότιζα και φρόντιζα για την καθαριότητά τους καθώς οι κότες είναι τρομερά βρόμικες. Που να το φανταζόμουν ότι θα δενόμουν τόσο με ζώο που δεν είναι σκύλος ή γάτα αλλά, κότα. Έπειτα από λίγο καιρό άρχισαν να έρχονται και τα πρώτα αυγά και μέσα σε έξι μήνες είχα καθημερινά 5-8 ολόφρεσκα αβγουλάκια ακόμα και μέσα στο χειμώνα. Δυστυχώς η μετακόμιση αυτόματα σήμαινε ότι θα έπρεπε να αποχωριστώ από τα πτηνά μου και να τα μεταφέρω σε άλλο, ασφαλή περιβάλλον. Υποψήφιο καινούριο "σπίτι" το, τεράστιο, μετά αυλής, κοτέτσι κάποιου φίλου, εδώ στο χωριό, το οποίο φιλοξενεί ήδη 2 κόκορες και καμιά 25αριά κότες.

Σε πρώτη φάση έπρεπε να πιάσω τα πτηνά και να δέσω τα πόδια τους ώστε να μπορέσω να τα μεταφέρω μέσα σε τελάρα με το αυτοκίνητο. Αυτό, φαινομενικά δείχνει να είναι εύκολο. Αυτά τα πτηνά είχαν εξοικειωθεί με την παρουσία μου, αφού τρώγανε μέσα από τη χούφτα μου σχεδόν κάθε πρωί, οπότε σκέφτηκα ότι θα ξεμπερδέψω γρήγορα. Μάλλον όμως, λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Μόλις μπήκα μέσα και άρχισα να τις κυνηγάω πήραν χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά και έκαναν σαν μανιασμένες. Μετά από μια ώρα και πολύ τρέξιμο και αφού ψοφήσαμε άνθρωποι και πτηνά, κατάφερα να τα πιάσω όλα. Τα έβαλα στα τελάρα και πήγα στο καινούριο τους σπίτι. Εκεί με περίμενε άλλη μια έκπληξη που δεν είχα σκεφτεί. Οι υπάρχοντες δύο κόκορες είχαν ήδη χωρίσει την αρχηγία και απολάμβαναν τους καρπούς της. Με την έλευση των δυο νέων, είδα το μάτι τους ότι γυάλισε. Μόλις βάζω τον πρώτο, τον δυνατό, μέσα χωρίς καθυστέρηση ο άλλος αρχηγός έρχεται κατά πάνω του. Φουντώνουν και οι δυο τα φτερά γύρω από το λαιμό του και αρχίζει η κοκορομαχία (αυτό το σημείο, που είναι και το καλύτερο δεν σκέφτηκα να το τραβήξω βίντεο). Μετά από σκληρή μάχη ράμφος με ράμφος ο "δικός μου" παρόλο που ήταν κουρασμένος από το κυνηγητό που του είχα ρίξει εγώ προηγουμένως για τον πιάσω, αναδεικνύεται νικητής και περήφανος κακαρίζει. Ο άλλος παραγκωνίζεται και κάνει στην άκρη. Την ίδια στιγμή που γινόταν η μάχη, εγώ έβαλα μέσα και τον δεύτερο ο οποίος παρακολουθούσε ατάραχος. Η ώρα του όμως είχε φτάσει γιατί πλέον κρινόταν η θέση για τον δεύτερο μέσα στο κοτέτσι. Και σε αυτή την περίπτωση ο παλιός αρχηγός χάνει τον αγώνα και το κύρος του. Τέλος ο παλιός δεύτερος στην ιεραρχία ορμάει στον δεύτερο δικό μου προσπαθώντας να τον πιάσει κουρασμένο. Δυστυχώς για αυτόν δεν έχει τόση δύναμη ώστε να κερδίσει και ο δικός μου τον παίρνει στο κυνήγι.

Κάπου εδώ τελειώνουν οι κοκορομαχίες τελειώνει και η δική μου περιπέτεια στο χωριό. Από αύριο ξεκινάνε καινούριες στο λαβύρινθο της πόλης!

Το ντοκιμαντερ του Τατσόπουλου, η εκπομπή της ΕΤ και το ξεπούλημα της χώρας.

2011-02-12T17:09:00.000+02:00

Τα έβαλαν όλοι με τον Τατσόπουλο, λέει, και τον απειλούν με τη ζωή του, γιατί τόλμησε να μας πει μια άλλη εκδοχή της ελληνικής ιστορίας κατά την τουρκοκρατία και για την ελληνική επανάσταση. Γιατί τόλμησε να πει ότι τα κρυφά σχολειά ήταν μια πατάτα που μαθαίναμε τόσα χρόνια. Γιατί είπε ότι μετά από πάρα πολλά χρόνια σκλαβιάς, αφού πέρασαν πολλοί αιώνες από την τελευταία φορά όπου ο Έλληνας ήταν κυρίαρχος στον τόπο του, είχαμε σταματήσει πλέον να σκεφτόμαστε σαν έθνος. Επιτέλους κάποιος τα έβαλε με τα προπαγανδιστικά και παραπλανητικά βιβλία του σχολείου. Τώρα, όσο για τη σχόλιό του στο facebook ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν γκέι και μάλιστα αρραβωνιασμένος, ο άνθρωπος ωρύεται ότι μόνο οι ηλίθιοι δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν ότι αστειευόταν με τον φίλο του και νομίζω έχει δίκιο. Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο το μέγκα δείχνει τη "δραματική" σειρά "7 θανάσιμες πεθερές". Το επεισόδιο έχει να κάνει με την επανάσταση του 1821. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι χειρότερη ξεφτίλα δεν υπάρχει.

Εχτές το βράδυ στην ετ1 έβαλε μια εκπομπή που ήταν βιντεοσκοπήσεις από δίκες, κυρίως πλημμελήματα, όπου μας έδειχνε είτε δίκες για μικροτροχαία, για χρήση ναρκωτικών και άλλα, είτε για αντιδικίες μεταξύ πολιτών. Έκατσα και το είδα όλο όσο πρόλαβα ώσπου μόνο στο τέλος μου δημιουργήθηκε μια απορία. Γιατί αυτό το ντοκιμαντέρ και μάλιστα παρασκευή βράδυ; Τι σκοπό είχε και το κάνανε; Μήπως και καλά να μάθει ο Έλληνας να σέβεται το νόμο; Εγώ πάντως από σήμερα δεν κάνω ούτε μια παρανομία.

Τα πήραν όλα οι τροϊκανοί, ή καλύτερα, τους τα δώσαμε για μην ψοφίσουμε από την πείνα. Πάρε και τη δεη πάρε και τον οπαπ, πάρε και τον οτε και αν δεν σου φτάνουν αυτά που τα καταντήσαμε έτσι όπως τα καταντήσαμε, πάρε και εκτάσεις φιλέτα και νησιά και ότι θέλεις. Και για να μην κουραζόμαστε πάρτε και όλα τα ακίνητα. αλλά μας αφήνουν λέει την ακρόπολη για μην ξεχνάμε τις ρίζες μας με τους αρχαίους ημών, γιατί να μην ξεχνιόμαστε, είμαστε απόγονοι μεγάλων ανθρώπων, ανάξιοι βέβαια αλλά απόγονοι. Πάντως έχουμε μια πολύ δυναμική κυβέρνηση που δεν μασάει από τέτοια και έβαλε γκάζια στην τρόϊκα που την έκανε ξεφτίλα μπροστά σε όλο τον κόσμο και που ανακατέφτηκε στα εσωτερικά μας. Μπράβο ρε παιδιά, έχετε κότσια.

Κλέφτες και τζαμπατζήδες

2011-02-07T01:03:00.001+02:00

Ένας ποδοσφαιρικός όρος λέει ότι "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση". Εκεί που ο αντίπαλος είναι έτοιμος να σου επιτεθεί, εσύ αντί να κάτσεις στα χαρακώματα και να τον περιμένεις να έρθει. βγαίνεις έξω και ορμάς ξαφνικά καταπάνω του. Αυτό ακριβώς ξέρουν να κάνουν και τα στελέχη της κυβέρνησης και πήραν σβάρνα τα δελτία τύπου και τα κανάλια και επιτίθενται προς πάσα ένα κίνημα που αντιδράει στην αλόγιστη αύξηση όλων των προϊόντων και παροχών γύρω μας. Γιατί σου λένε, το να είμαστε τριακόσιοι οι τζαμπατζήδες γίνεται, να γίνουμε όμως ένα εκατομμύριο δεν μας παίρνει με τίποτα.

Αυτά σκέφτηκε ο Ρέππας και βγήκε στην αντεπίθεση αποκαλώντας τζαμπατζήδες όλους όσους δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια που επιβάλλει η κυβέρνηση. Από σήμερα, λοιπόν, η έννοια της λέξης αλλάζει ριζικά.

Τζαμπατζής δεν είναι αυτός που τόσα χρόνια ζει παρασιτικά εναντίον ενός λαού. Δεν είναι αυτός που πληρώνεται ένα σορό χρήματα χωρίς να αποδίδει έργο και χωρίς να φέρει καμιά ευθύνη ούτε να τιμωρείται για τα σκανδαλώδη λάθη του. Δεν είναι αυτός που έχει δωρεάν κινητό και σταθερό τηλέφωνο ούτε αυτός που έχει δωρεάν αυτοκίνητο. Δεν είναι αυτός που τον φυλάνε δυο και τρεις αστυνομικοί. Δεν είναι αυτός που ταξιδεύει με το αεροπλάνο τζάμπα σε θέση μπίζνες. Τζαμπατζής, δεν είναι αυτός που του παρέχονται δημόσιοι υπάλληλοι για το γραφείο του. Και φυσικά δεν είναι αυτός που σχεδιάζει λοβιτούρες για να καταχραστεί τα χρήματα ενός λαού.

Κατά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, τζαμπατζής είναι αυτός που δεν έχει εργασία. Αυτός που δεν του έμειναν χρήματα να πληρώσει ένα ευρώ τις άθλιες συγκοινωνίες. Αυτός που δεν έχει χρήματα για τα υπερφουσκωμένα διόδια των ανύπαρκτων δρόμων. Αυτός που πληρώνει τέλη κυκλοφορίας. Τζαμπατζής είναι αυτός που πληρώνει την βενζίνη ενάμιση ευρώ. Αυτός που πληρώνει 23% φπα. Αυτός που παίρνει 800 ευρώ το μήνα. Αυτός που δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο και κουλουριάζεται στην κουβέρτα. Και σίγουρα, τζαμπατζής είναι αυτός που τολμάει να σηκώσει κεφάλι και να αντιδράσει προσπαθώντας να αλλάξει τα σχέδια της κυβέρνησης.

Λοιπόν, κύριε Ρέππα και Πεταλωτή, ίσως και να έχετε δίκιο. Εγώ προσωπικά δεν χρησιμοποιώ τις ελεεινές συγκοινωνίες της θεσσαλονίκης και ντρέπομαι να περάσω τα διόδια χωρίς να πληρώσω. Ίσως τελικά όσοι αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο να είναι τζαμπατζήδες. Σίγουρα όμως όσοι ζουν σαν και εσάς είναι κλέφτες.

Έκλεισαν το the greekz, τι γίνεται με το thegt.net

2011-02-05T20:15:00.004+02:00

Ένα χρόνο μετά το κλείσιμο του gamato.info, τη μεγαλύτερη ιστοσελίδα διαμοιρασμού αρχείων, έρχεται η σειρά του the greekz.com. Το γνωστό τορεντάδικο, έπειτα από καταγγελία εκπροσώπου της εταιρίας προστασίας οπτικοακουστικών έργων «Ε.Π.Ο.Ε.» κατέβασε τα "στόρια" του και πέντε άτομα συνελήφθησαν. -Εδώ θέλω να σημειώσω ότι κατά τη γνώμη μου οι άνθρωποι της δίωξης καμιά όρεξη δεν έχουν να ασχολούνται με τέτοια θέματα, μιας και έχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα στο διαδίκτυο να ασχοληθούν , όπως παιδικές πορνογραφίες, αυτοκτονίες, εξαπατήσεις κ.α. Όλο αυτό το θέμα είναι στημένο από ψηλά, από τις δισκογραφικές που πιέζουν τους πολιτικούς κουραμπιέδες.

03-02-2011: Δελτίο Τύπου της Γ.Α.Δ. Αττικής σχετικά με σύλληψη ατόμων  για παράβαση του Νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω διαδικτύου           

ΓΕΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2011 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Μετά από συντονισμένη επιχείρηση του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού  Εγκλήματος της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν  οι πέντε υπεύθυνοι της ιστοσελίδας www.thegreekz.com.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, οι διαχειριστές της  συγκεκριμένης ιστοσελίδας -οι οποίοι οδηγήθηκαν στους αρμόδιους  εισαγγελείς- ανέβαζαν και μοίραζαν παράνομα στο διαδίκτυο, ψηφιακό υλικό  όπως τραγούδια, ταινίες, παιχνίδια αλλά και ερασιτεχνικά βίντεο με  προσωπικές ερωτικές στιγμές ανυποψίαστων πολιτών. 

Η υπόθεση έφτασε στο Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Αθηνών μετά  από καταγγελία εκπροσώπου της εταιρίας προστασίας οπτικοακουστικών έργων  «Ε.Π.Ο.Ε.» ο οποίος υπέβαλε μήνυση, κατά των διαχειριστών ιστοσελίδας,  οι οποίοι από κοινού, εκτός των άλλων ανέβαζαν (upload) και στην  συνέχεια διαμοίραζαν, χωρίς προηγούμενη έγκριση των αρμόδιων εταιριών,  παράνομο ψηφιακό υλικό (τραγούδια, ταινίες, παιχνίδια αλλά και  ερασιτεχνικά βίντεο με προσωπικές ερωτικές στιγμές ανυποψίαστων πολιτών  στην ιστοσελίδα www.thegreekz.com την οποία και είχαν την δυνατότητα να  τροποποιούν και να υποστηρίζουν τεχνικά. 

Κατόπιν των ανωτέρω και μετά από ψηφιακή ανάλυση των καταγγελλομένων,  κλιμάκια Αστυνομικών του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Αθηνών  και Θεσσαλονίκης την 2-2-2011 πραγματοποίησαν ταυτόχρονα με  Εισαγγελικούς λειτουργούς, κατ’ οίκον έρευνες όπου διαπιστώθηκε ότι οι  συλληφθέντες συνδέονταν στην ιστοσελίδα www.thegreekz.com ως  διαχειριστές ( MODERATOR ) και προέβαιναν στον διαμοιρασμό ψηφιακών  αρχείων (τραγούδια, ταινίες, παιχνίδια). 

Παράλληλα μέσω της Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας ΙΝΤΕΡΠΟΛ  ενημερώθηκαν οι αρμόδιες Αρχές Ευρωπαϊκής Χωρών για τις δικές τους  ενέργειες, καθόσον δύο εκ των κατηγορουμένων διαμένουν στην αλλοδαπή. 

Η ανωτέρω ιστοσελίδα είχε εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και σύμφωνα με  εκτιμήσεις, το σύνολο των ιστοσελίδων οι οποίες συνδιαχειρίζονταν από  τους κατηγορουμένους, καθημερινά δεχόταν περίπου 15.000.000 επισκέψεις. 

Η ιστοσελίδα ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα ελληνικά site παράνομου  διαμοιρασμού κινηματογραφικών ταινιών, μουσικών κομματιών, λογισμικού,  παιχνιδιών κ.α. με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη οικονομική ζημιά στις  εταιρίες αυτών, παράλληλα με την φοροδιαφυγή. 

Από τις διενεργηθείσες έρευνες, κατασχέθηκαν συνολικά είκοσι πέντε (25)  σκληροί δίσκοι, πέντε (5) φορητοί υπολογιστές, πλήθος ( cd ) οπτικών  ψηφιακών δίσκων και πλήθος έγγραφων αποδείξεων από χρηματικά ποσά που  εισέπρατταν, από διαφημίσεις στις ιστοσελίδες και από συνδρομές μελών,  συνολικού ύψους 230.000 ευρώ.

Αμέσως μετά το γεγονός με το the greekz το άλλο μεγάλο ελληνικό τορεντάδικο, το the gtnet, σταμάτησε να λειτουργεί. Πιθανολογώ ότι ή είχαν άμεση σχέση οι διαχειριστές των δύο ιστολογίων ή σταμάτησαν τη λειτουργία του για λόγους ασφαλείας. Πάντως, περισσότερο γέρνω στην πρώτη σκέψη για να πω την αλήθεια. Το ρεζουμέ είναι ότι οι δισκογραφικές εταιρίες δίνουν μάχη να σταματήσουν την ανταλλαγή αρχείων μέσω διαδικτύου. Για ακόμα μια φορά θα πω ότι καταρχήν αν δεν βάλουν μυαλό και δεν ρίξουν τις τιμές τους, τα μουσικά σιντί αλλά και οι ταινίες τους και οι άθλιες σειρές τους θα στολίζουν τα σκονισμένα ράφια των βιντεοκλαμπάδων και των δισκοπωλείων και θα ρίχνουν πιο πολύ στο βούρκο την τηλεόραση παίζοντας για εκατομμυριοστή φορά σε επανάληψη σειρές. Αν και τα κανάλια σε αυτό το θέμα άλλαξαν κάπως τακτική και ανέβασαν τις διάφορες σειρές τους στις σελίδες του.

Από την άλλη, είπαμε ότι είμαστε υπέρμαχοι της ελεύθερης ή τουλάχιστον της φθηνής διακίνησης ψηφιακού υλικού μέσω διαδικτύου αλλά όχι και να γίνονται μάγκες οι διάφοροι στρατιωτικοί, ζαχαροπλάστες κ.α. που οικονομάνε χιλιάδες ευρώ μέσω αυτού του τρόπου. Να βγάζουν κάνα φράγκο για να πληρώνουν τον σέρβερ και τα διάφορα έξοδα το καταλαβαίνω, όχι όμως και να γίνονται πλούσιοι, αν φυσικά αληθεύουν τα στοιχεία που έδωσε η αστυνομία για συνδρομές αξίας 230 χιλ ευρώ.

Όπως και να έχει, η ζωή συνεχίζεται και το διαδίκτυο έχει πάρει τέτοια φόρα που δεν σταματιέται με τίποτα!

Οι Εξαθλιωμένοι

2011-01-30T01:49:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω τη δύναμη να τελειώσω τα κείμενα που ξεκινάω. Έχω αφήσει στη μέση σχεδόν πέντε -και απ' όσο φαίνεται εκεί θα παραμείνουν. Η Ελληνική πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή και αλλάζει τόσο γρήγορα που δεν με αφήνει να πάρω τις σκέψεις μου από αυτήν. Βλέπω και νοιώθω καθημερινά τη δυστυχία στα πρόσωπα των συνανθρώπων μου, είτε πρόκειται για πρόσφατα απολυμένους, είτε για επιχειρηματίες που έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, είτε σε σε εργαζόμενους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά για να έχουν μόνο τα βασικά.

Για όσους από εσάς δεν το έχουν καταλάβει ζούμε σε μια περίοδο ελεγχόμενης πτώχευσης ή ακόμα καλύτερα υπό "επιτηρούμενη οικονομία", Το οικονομικό σύστημα που υπάρχει πραγματικά με έχει αφήσει άφωνο με την ταχύτητα και την ευελιξία την οποία έχει. Μπορεί και προσαρμόζεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς και βελτιώνει συλλήβδην τα λάθη του. Η πτώχευση μιας χώρας ήταν ένα αγκάθι, εις βάρος, του συστήματος που έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αλλάξει. Κηρύττοντας πτώχευση μια χώρα έμπαινε σε μια διαδικασία κατάρρευσης οικονομικής και επαναοικοδόμισής της. Οι πολίτες περνούσαν δύσκολες στιγμές, μέρες εξαθλίωσης και πόνου και έκαναν αρκετά χρόνια να ορθοποδήσουν. Το αρνητικό για το σύστημα ήταν ότι μαζί με την πτωχευμένη χώρα έχαναν τα χρήματά τους και οι πιστωτές - ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος τους. Με τα νέα δεδομένα - της επιτηρούμενης οικονομίας- οι τράπεζες έχουν καταφέρει να πτωχεύουν μια χώρα χωρίς να χάνουν ούτε ένα ευρώ από αυτά που δάνεισαν και τους τόκους τους.

Τα πράγματα, λοιπόν, έχουν γίνει ως εξής.
Καταρχήν, όσο πιο ανίσχυρος είσαι οικονομικά τόσο πιο πολύ τόκο θα πληρώσεις για το ρίσκο που παίρνουν να σε δανείσουν και για τον κόπο που ίσως χρειαστεί να κάνουν για να σε επιτηρήσουν. Εφόσον η πολιτική και τραπεζική διαφθορά φτάσει σε τέτοιο σημείο που να καταρρεύσει την οικονομία της χώρας και να πρέπει να πτωχεύσει, την ηγεσία την αναλαμβάνει η διεθνής τράπεζα. Με εκτελεστικά όργανα την εκάστοτε, οποιαδήποτε, κυβέρνηση ξεκινάει την οικονομική αποστράγγιση με δύο βασικούς στόχους. Την μείωση του ελλείμματος και την αύξηση των εσόδων του κράτους, τα οποία και τα δυο έχουν άμεσο αντίκτυπο στους πολίτες και δη στα φτωχότερα στρώματα. Είναι ολοφάνερο ότι και σε αυτή την περίπτωση ο λαός θα εξαθλιωθεί. Αυτό όμως θα γίνει με έναν τρόπο διαφορετικό, όχι άμεσα εμφανή, όχι "μπαμ και κάτω" όπως στην περίπτωση της πτώχευσης. Μειώσεις θα υπάρχουν παντού αλλά σχεδόν όλοι θα παίρνουν χρήματα, τουλάχιστον τόσο ώστε να μην χάνεται η ελπίδα για επιβίωση. Τα χρήματα που θα παίρνουν αυτοί που εργάζονται σχεδόν όλα θα πηγαίνουν στο κράτος που θα πληρώνει τα χρέη του. Αυτό γίνεται αφανώς, μέσο της αύξησης των φόρων, της βενζίνης, του πετρελαίου, των εισιτηρίων, του φαγητού κ.α. Απ' όλα τα χρήματα που βγάζουμε ξοδεύουμε για τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα πηγαίνουν στο κράτος.

Δεν θα ήθελα να το τραβήξω παραπάνω αλλά να αναφέρω μόνο εν τάχη για τον τρόπο με τον οποίο η κρατική μηχανή καταφέρνει να περάσει τόσο σκληρά μέτρα . Αν κάποιος πλήξει όλες της εργατικές και κοινωνικές ομάδες ταυτόχρονα θα γίνει επανάσταση. Αν, όμως, τις χτυπάει μία μία τότε όχι μόνο δεν θα επαναστατήσουν αλλά θα αρχίσουν να συγκρούονται και μεταξύ τους. Από τη μια λόγο ευχαρίστησης, οι άνθρωποι των διαφόρων τάξεων, που βλέπουν ότι δεν χάνουν μόνο αυτοί αλλά και οι δίπλα τους και από την άλλη λόγο φθόνου που κάποιοι έπαιρναν περισσότερα από αυτούς και τώρα τους βλέπουν να τα χάνουν.
Τα μέτρα όλα έρχονται πάντα προοδευτικά και πάντα με αιτία μιας απειλής (πτώχευση για παρ.).
Στον λαό δίνεται συνεχώς η εντύπωση ότι πετυχαίνει το σκοπό του και ότι θα βγει από το αδιέξοδο, του αφήνουν πάντα μια φλόγα, μια ελπίδα ζωντανή.

Επειδή αυτές τις μέρες έχω δει πολλούς να μένουν άνεργοι και να ψάχνουν απεγνωσμένα εργασία χωρίς αποτέλεσμα και άλλους που έπειτα από ένα και ενάμισο χρόνο χωρίς δουλειά να βρίσκουν εργασία χαμάλη, στην κυριολεξία -βάζοντας μάλιστα βύσμα και κινώντας γη και ουρανό-, επειδή βλέπω αυτήν την καθοδηγούμενη κυβέρνηση να κάνει το παν δυνατόν να αυξήσει τα έσοδά της σπρώχνοντάς μας όλο και πιο πολύ στην εξαθλίωση, επειδή βλέπω τον έναν θεσμό να καταρρέει πίσω από τον άλλο και στο τέλος να μας μένει μόνο η αρχαιοελληνική υπερηφάνεια, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι λίγοι που δεν τρώνε κουτόχορτο και παρόλο που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε αυτό το κράτος, αν κάποτε συνέλθει, με άλλες βάσεις.

εξαθλιώνω [eksaθlióno] -ομαι Ρ1 : προκαλώ εξαθλίωση: Άναρχη  οικονομική ανάπτυξη που, αντί να βελτιώνει, εξαθλιώνει τους όρους της  ανθρώπινης διαβίωσης. Οι δουλοπάροικοι, εξαθλιωμένοι καθώς ήταν, δεν  μπορούσαν να αντιδράσουν στη καταπίεση που υφίσταντο από τους  φεουδάρχες.

πηγή: http://www.greek-language.gr

Στα όπλα

2011-01-22T19:39:00.000+02:00

Σας μιλάει το ελεύθερο ιστολόγιο της Ελλάδας, το ελεύθερο ιστολόγιο της Θεσσαλονίκης.

Δεν μας έφτανε που εδώ και 1 1/2 χρόνο το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έχει ψηφίσει νόμους που θα ζήλευε και το πιο συντηρητικό κόμμα, ούτε αρκούσε η οικονομική κατοχή που έχει επιβάλλει η τρόικα. Τώρα μας ήρθε πλέον επίσημα και ο στρατός ώστε να επισημοποιηθεί η δικτατορία στην Ελλάδα.

Πήγαινα προχτές το πρωί στη δουλειά και ξάφνου βλέπω μπροστά μου ένα στρατιωτικό όχημα, φορτηγό, ανατρεπόμενου τύπου, με δυο τρεις μόνιμους στρατιωτικούς να μαζεύουν σκουπίδια. Εδώ και ένα δίμηνο -από την προηγούμενη δημοτική αρχή (Παπαγεωργόπουλου του Μέγα), έχουμε πάρει προίκα στο δήμο Θεσσαλονίκης μαζί με την παράδοση της πόλης, και τα σκουπίδια. Είναι, λέει, χαλασμένα τα απορριμματοφόρα του δήμου και δεν έχουν ανταλλακτικά να τα φτιάξουν. Ούτε για λάδια δεν έμεινε ευρώπουλο σου λέει. Και ξαφνικά ξεπροβάλλει ο στρατός να δώσει λύση στο πρόβλημα, να μαζέψει τη μπόχα από την πόλη, που σε λίγο οι σακούλες θα φτάσουν στον πρώτο όροφο τον πολυκατοικιών.

Και ξέρετε, το μεγαλύτερο πρόβλημά μου δεν είναι που είδα τα στρατιωτικά οχήματα στο δρόμο, αλλά που ο κόσμος, έτσι όπως πάμε, θα τους βλέπει σαν σωτήρες, σαν απελευθερωτές. Να βάλουμε αν είναι τους στρατονόμους να ρυθμίζουν την κίνηση, να αντικαταστήσουμε τα λεωφορεία με τα Στάγιερ -και όποιος μπει στους λεωφορειοδρόμους να εκτελείται- και γενικώς να παραδώσουμε τους δήμους στο στρατό, μπας και δούμε άσπρη μέρα.

Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι αυτοί που καταλήστεψαν το δήμο τόσα χρόνια, τώρα, έχοντας στο τσεπάκι τους και τη σύνταξη, μπορούν να πίνουν στην υγειά των ηλιθίων που τους ψήφισαν.

Πνευματικός οργασμός

2011-01-17T21:34:00.000+02:00

"-Ένα σχολείο-ελίτ, όμως, δεν είναι και ένα σχολείο αποστειρωμένο;

-Καθόλου αποστειρωμένο. Ίσα-ίσα επειδή είναι ελίτ, έχει φοβερή ζωντάνια. Θυμάμαι ολονύκτιες συζητήσεις με συμμαθητές μου υπέρ και κατά του μαρξισμού. Υπήρχε ένας πνευματικός οργασμός."

Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη του Νίκου Δήμου, του γνωστού συγγραφέα, διαφημιστή, κειμενογράφου κτλ. Ο λόγος που κάνω αναφορά σε αυτό, είναι ότι μου δίνει έναυσμα να γράψω τις σκέψεις μου. Σκέψεις που κάνω επάνω στο θέμα της παρέας, στις συζητήσεις και στην πνευματική ανύψωση που δέχονται οι άνθρωποι από τα άτομα που την απαρτίζουν ή, στην άλλη περίπτωση, την στασιμότητα ακόμα και στείρωση του μυαλού.

Ένα από τα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου για την επιβίωσή του είναι και η δημιουργία κοινωνιών. Ομάδες ανθρώπων που μέσα στο πέρασμα των αιώνων μεγάλωσαν, δυνάμωσαν, ανέπτυξαν καινούριους τρόπους επικοινωνίας και δημιούργησαν δεσμούς που τους ένωσαν συναισθηματικά. Όλα τα πλάσματα του πλανήτη έχουν από τη φύση τους κάποιες δυνατότητες που τα βοηθούν να επιβιώσουν. Ο σκοπός τους είναι να αναπαραχθούν και να μεταδώσουν αυτές τις έμφυτες γνώσεις στους απογόνους τους ώστε να συνεχιστεί το είδος τους. Βλέπουμε ότι δεν παρατηρείται καμιά απολύτως εξέλιξη στον τρόπο που λειτουργούν τα ζώα παρά μόνο όταν αυτό το επιτάσσει και το προκαλέσει η φύση. Αντίθετα, ο άνθρωπος έχει καταφέρει να προσαρμόζει τη φύση στα μέτρα του.

Βασικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε φυσικά η ευφυΐα του ανθρώπου και κατ' επέκταση η ανάπτυξη της επικοινωνίας με την ομιλία. Οι αρχαίοι Έλληνες με βάση το διάλογο και τη συζήτηση ανέπτυξαν τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές θεωρίες τους, πατώντας ο ένας στις σκέψεις του άλλου.

Στις σημερινές μεγάλες κοινωνίες οι συζητήσεις αυτές έχουν μεταφερθεί στα όρια της παρέας. Οι φίλοι μας, οι διάλογοι που αναπτύσσονται μέσα στην παρέα δεν είναι απλώς μια εκδήλωση κοινωνικής συναναστροφής, ένα κουτσομπολιό. Κάθε επαφή που έχουμε με τους φίλους μας γίνεται μια μεταφορά γνώσεων και πνεύματος. Όσο πιο μορφωμένα και διαβασμένα είναι τα άτομα τις παρέας τόσο πιο ανεβασμένο το επίπεδο τις συζήτησης και συνεπώς τόσο πιο πολύ καλλιεργείται θετικά το δικό μας μυαλό.

Τις τελευταίες μέρες έτυχε να συναντηθώ με δύο ειδών διαφορετικές παρέες. Στην πρώτη περίπτωση άτομα λόγια, διαβασμένα, καλλιεργημένα. Οι συζητήσεις μας είχαν να κάνουν γύρω από την πολιτική, την ανάπτυξη των δήμων μας, τα πολιτιστικά δρώμενα (θέατρο, μουσική), τους άλλους πολιτισμούς. Κάθε φορά που συναντιόμαστε μαθαίνω από αυτούς και κάτι και τους μεταφέρω εγώ κάτι νέο. Διάλογοι δίχως φωνές και τραμπουκισμούς. Ο καθένας με τη σειρά του ρίχνει τα επιχειρήματα προσπαθώντας να πείσει για τις απόψεις του. Στο τέλος της ημέρας φεύγω νοιώθοντας ότι κέρδισα και έμαθα πολλά.

Στην άλλη περίπτωση, η παρέα ανερμάτιστη. Συζητήσεις για το γήπεδο, τις τάσεις της μόδας, την τηλεόραση. Καμιά δημιουργική συζήτηση, κανένα εγκεφαλικό "τάισμα". Φεύγω στο τέλος της βραδιάς νοιώθοντας φτωχώτερος πνευματικά και λίγο σουρωμένος από τα ποτά που αναγκαστικά έπινα. Το χειρότερο, όμως, που παρατήρησα είναι ότι και τα παιδιά αυτών των ανθρώπων βαδίζουν στα ίδια χνάρια.

Μπο(υ)χάρες

2011-01-10T19:45:00.000+02:00

Σάλος έγινε με την είδηση ότι το υπουργείο υγείας εδώ και είκοσι χρόνια εποπτεύει -λέμε τώρα- οργανισμό (επιχείρηση) που κατασκευάζει και πουλάει χαλιά. Η επιχείρηση απασχολεί 60 υπαλλήλους σε όλη την Ελλάδα οι οποίοι υποτίθεται ότι κατασκευάζουν χαλιά. Το εμπόρευμα διατίθεται προς πώληση σε κατάστημα των Αθηνών που ενοικιάζεται προς 10.000 ευρώ!
Η έρευνα που έγινε αποκάλυψε ότι το κατάστημα σπάνια ήταν ανοιχτό παρόλο που, στο κατάστημα αυτό, της Φιλελλήνων, απασχολούνται επτά δημόσιοι υπάλληλοι.

Σήμερα, βέβαια, το πρωί, που σκάσαν όλα τα κανάλια, οι υπάλληλοι ήταν στη θέση τους και εργάζονταν κανονικά. Μάλιστα ισχυρίζονταν με ζήλο ότι το κατάστημα ήταν συνέχεια ανοιχτό και παραπάνω ώρες από το κανονικό. Ο πρόεδρος του οργανισμού δήλωσε ότι η επιχείρηση φέτος μπήκε μόνο 100.000€ μέσα, χωρίς να υπολογίζονται οι μισθοί των 60 υπαλλήλων, ενώ τις άλλες χρονιές ήταν ούτε κερδοφόρα ούτε χαμένη. "Είναι μια επιχείρηση που βοηθάει τους ανθρώπους των παραμεθόριων περιοχών να έχουν δουλειά και επομένως κίνητρα να μένουν στις περιοχές τους" είπε ο πρόεδρας.

Εγώ με τη σειρά μου του απαντάω ότι λέει ότι είναι δυνατών ώστε να αποφύγει την διάλυση του οργανισμού και την οργή του κόσμου για κάποιους (αρκετούς) καλοβολεμένους γλείφτες δημόσιους υπαλλήλους που μασουλούν τόσα χρόνια τα λεφτά του κράτους.
"Επιδίωξα" αναφέρει ο πρόεδρος "να μπω σε αυτόν τον οργανισμό γιατί μου άρεσε". Όχι, δηλαδή, ότι κατάλαβε τον βαθμό της λούφας που θα έριχνε εκεί, απλά είχε μεράκι να πουλάει χαλιά, μια Μοιραράκη ένα πράγμα.

Και επειδή έχω προσωπική πληροφόρηση για το θέμα, θα σας πω το εξής:
Γνωστή της γυναίκας μου είναι (δ)υπάλληλος ενός τέτοιου ταπητουργείου. Είναι γνωστό σε όλο το χωριό, που δεν είναι καθόλου στην παραμεθόριο, ότι σχεδόν δεν πατάει στη δουλειά. Μάλιστα για αρκετά χρόνια το ταπητουργείου είχε κλείσει αλλά η εν λόγο κυρία συνέχιζε να πληρώνεται κανονικά από το κράτος χωρίς να εργάζεται καθόλου. Πραγματικά λυπάμαι το συκώτι της που θα σάπισε από τους πολλούς καφέδες.

Ως πότε ωρέ παιδιά θα πληρώνουμε τζάμπα κάποιους. Γιατί πρέπει να δίνουμε δικαίωμα σε ορισμένους να λένε ότι όλοι μαζί τα φάγαμε;

Δείξε μου τον γείτονά σου

2011-01-09T01:25:00.000+02:00

Έχουμε συζητήσει πολλές φορές για τον άστατο χαρακτήρα του Έλληνα ο οποίος ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για πολλά από τα δεινά αυτού του τόπου. Πρέπει, όμως, να αναφέρουμε ότι πέραν της δική μας ευθύνης για αυτή την άσχημη πορεία έχουμε σταθεί πολύ άτυχοι και στο θέμα της γειτονίας.

Η χώρα μας συνορεύει με τέσσερις άλλες. Την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Στο άκουσμα και μόνο αυτών των χωρών καταλαβαίνουμε γιατί μιλάω για ατυχία.

Η Αλβανία σχεδόν ποτέ δεν ήταν μια ισχυρή και οργανωμένη χώρα. Μάλιστα είδε την πορεία της να γίνεται χειρότερη όταν ξέσπασαν τα σκάνδαλα με τις "πυραμίδες" και τις τράπεζες. Τα Σκόπια, από την άλλη, ως μέλ(ρ)ος της Γιουγκοσλαβίας ακολουθούσαν τόσα χρόνια έναν αναγκαστικό, κομμουνιστικό, δρόμο, κάτι το οποίο δεν είναι στο θέμα μου να αναλύσω σε αυτό το άρθρο αλλά τα γεγονότα έδειξαν ότι δεν τους πήγε μπροστά, αλλά μάλλον, και έπειτα από την κατάρρευση της ένωσης, πολλά χρόνια πίσω. -Σήμερα, από όσο μπορώ να πληροφορηθώ, το κράτος το Σκοπίων έχει αλλάξει ρότα και βαδίζει προς το καλύτερο. Μαθαίνω ότι οργανώνονται, ανοικοδομούνται, θεσπίζουν νόμους που σέβονται, δημιουργούν υγιή επιχειρηματικότητα-. Λίγο πιο δεξιά από πάνω μας βρίσκεται η Βουλγαρία. Η χώρα που πάντα ονειρευόταν την πρόσβασή της στη θάλασσα και (ευτυχώς για εμάς) ποτέ δεν τα κατάφερε. Αυτή η χώρα, που έγινε και το τελευταίο σύνορο της επίδρασης του κομμουνισμού μετά το τέλος του Β'ΠΠ, δεν είχε καλύτερη πορεία από τις άλλες δυο. Μπορεί να υπερηφανεύονται για τεχνολογική πρόοδο που πήραν από τη Ρωσία αλλά όπως φάνηκε τα Τρακτέρ και το φυσικό αέριο δεν ήταν αρκετά ώστε να αντιμετωπίσουν τον καπιταλιστικό πόλεμο. Έτσι με την κατάρρευση του κομμουνισμού γκρεμίστηκε και η Βουλγαρία. Τέλος, η μεγάλη πληγή για την Ελλάδα, η Τουρκία. Με την χώρα αυτή μας συνδέουν πολλά, αρνητικά κυρίως, γεγονότα. Από τη μία τα 400 χρόνια σκλαβιάς, έπειτα οι συνεχείς πόλεμοι, οι διωγμοί και οι γενοκτονίες καθώς και η μαύρη στιγμή της εισβολής στην Κύπρο. Όσο και αν κατηγορούμε τους Τούρκους για όλα κατά τη γνώμη μου κάποιο μέρος της ευθύνης, για πολλά από τα γεγονότα, έχει και η Ελληνική πλευρά, ίσως μικρότερο, αλλά έχει.

Γεγονός, λοιπόν, είναι ότι η Ελλάδα θα είχε μια καλύτερη πορεία αν για παράδειγμα είχαμε γύρω μας χώρες όπως η Ελβετία, η Σουηδία ή η Αυστρία. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υφίσταται και θα πάρει πολλά χρόνια σε αυτές τις χώρες να αναπτυχθούν. Παρόλα αυτά, νομίζω, ότι μπορούμε να φερθούμε έξυπνα και να αλλάξουμε στρατηγική στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γείτονές μας χωρίς να σημαίνει ότι θα ξεχάσουμε την ιστορία. Είναι καιρός να προσπεράσουμε τις δυσκοιλιότητές μας και να δούμε καθαρά το συμφέρον μας.

Κάτι τέτοιο παρατηρώ ότι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση τον τελευταίο καιρό, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο την τουρκική πλευρά. Πραγματικά, αν και δεν εμπιστεύομαι καθόλου τον ΓΑΠ γιατί θεωρώ ότι είναι ανδρείκελο, στο συγκεκριμένο θέμα, αν δεν κρύβεται κάτι από πίσω, νομίζω ότι είναι μια από τις πιο έξυπνες κινήσεις του πασοκ. Το κράτος πληρώνει τεράστια ποσά κάθε χρόνο μόνο και μόνο με τον φόβο για έναν ενδεχόμενο πόλεμο με την Τουρκία, το Κυπριακό έτσι όπως πάει δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ, η υφαλοκρηπίδα θα πάει "κάποτε" στα δικαστήρια. Θέλω να πιστεύω ότι με αμοιβαίες υποχωρήσεις τα σημαντικότερα εμπόδια θα ξεπεραστούν και θα τελειώσει αυτό το παιχνιδάκι με τον αόρατο εχθρό. Θα σταματήσουμε να ξοδεύουμε τόσα δις άσκοπα για εξοπλισμούς και το κυπριακό θα πάρει το δρόμο του. Το μόνο που μένει είναι να δούμε τις εξελίξεις αλλά και τις αντιδράσεις της τουρκικής αντιπολίτευσης και κυρίως του χουντοστρατού της Τουρκίας που δε νομίζω να είναι θετικές.

Επαναστάσεις

2010-12-14T23:27:00.002+02:00

1. Συγκίνηση (πραγματικά)

«Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής!,        αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη        1886, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια,        τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια        μέρα επανάστασης , όχι ανάπαυσης!  Μια μέρα που δεν        ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών         που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην        οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν        τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη        συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και        κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη ,        η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά        των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα του        λαού όλων των εθνών. Μια       μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στην        καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και        κάθε είδος πολέμου. Μια μέρα κατά την οποία οι εργάτες        θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «οκτώ ώρες για        δουλειά, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θα ήθελαν». 

τελικά τραγουδούσαν το        τραγούδι του 8ώρου,

«Σκοπεύουμε ν' αλλάξουμε τα πράγματα.

Όχι πια να μοχθούμε απ' τα χαράματα.

Ίσα ίσα μόνο για να ζούμε,        

να μην έχουμε ποτέ μια ώρα  να        σκεφτούμε.

Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,

θέλουμε να μυρίσουμε τ' άνθη.

Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα Θεού

Και τ' αποφασίσαμε να έχουμε οκτάωρο.       

Καλούμε τις δυνάμεις μας από        

ναυπηγεία και εργοστάσια:

Οκτώ ώρες για εργασία, 

οκτώ ώρες για ανάπαυση

Κι οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε».

πηγή 

http://www.siatistanews.gr/sxolia/11052005protomagia.html

Σηκωθείτε δουλευτάδες -εργατοπατέρες και λοιποί καλοβολεμένοι- της Ελλάδας! Αφήστε κάτω τα χρυσά μαχαιροπίρουνά σας την 15η Δεκεμβρίου του 2010, σταματήστε το κολοβάρεμά σας, σηκωθείτε από τις βουλιαγμένες πολυθρόνες σας, σιδερώστε τα καλά σας κουστούμια. Για ένα εικοσιτετραωράκι μόνο. Μια μέρα επανάστασης, και μετά θα ξαναξεκουραστείτε. Μια μέρα που ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες δεν κάνουν κανένα νόμο κι δεν έχουν καμιά δύναμη, όλα αυτά τα κάνετε για να μπορέσετε και εσείς μια μέρα να κυβερνήσετε. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη ,θα μπείτε στα έδρανα ή θα βολευτείτε κάπου στο δημόσιο. Μια μέρα χαβαλέ, γνωρίζοντας ότι δεν θα βγει τίποτα αφού όλα θα ψηφιστούν. Μια μέρα κατά την οποία όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «τρεις ώρες για δουλειά, δεκατρείς ώρες για ψώνια και οκτώ ώρες για ύπνο.

2. Οι πραγματικές επαναστάσεις.

1936: Πεδίο μάχης
Μέρα Mαγιού μού μίσεψες
Ο χειμώνας του 1936 ήταν ο πιο άγριος των τελευταίων ετών. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους λιμενεργάτες, τους αυτοκινητιστές, τους τροχιοδρομικούς, τους εργάτες βενζίνης στη Σελ και την Γκρεκοπετρόλ, τους καπνεργάτες της Καβάλας και τους κλωστοϋφαντουργούς του Νέου Φαλήρου. Πρωθυπουργός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία, που θα εγκαθιδρύσει στις 4 Αυγούστου.
Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι καπνέμποροι στα αιτήματα της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Η απεργία, που ξέσπασε στις 29 Απριλίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.
Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στο Μπεχτσινάρ και στο Σέιχ Σου. Οι επιθέσεις της Χωροφυλακής θα αρχίσουν από τις 2 του μηνός και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 Μαΐου, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλα τα εργοστάσια της συμπρωτεύουσας, στις μεταφορές, στους σιδηροδρόμους. Κάθε κίνηση παρέλυσε.
Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά εκδηλώθηκαν μαζικά κρούσματα απειθαρχίας φαντάρων και αξιωματικών. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις.
Στήθηκαν οδοφράγματα. Η Χωροφυλακή χρησιμοποίησε τα όπλα. Οι 300 τραυματίες ήταν ο πρόλογος του αιματοκυλίσματος της επομένης.
Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκε 150.000 λαού. Με τη νέα ένοπλη επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας, νεκροί και τραυματίες βάφουν με αίμα τους δρόμους της πόλης.
Το λουτρό αίματος της 9ης Μαΐου δεν στάθηκε ικανό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις. Θα διακοπούν στις 14 του μηνός, όταν δόθηκαν υποσχέσεις για απελευθέρωση των συλληφθέντων, χορήγηση συντάξεων στις οικογένειες των νεκρών και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων."

πηγή
http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=42514

"Ο χειμώνας του 2010 ήταν ο πιο ήπιος των τελευταίων ετών. Η δημοσιονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους μπουγατσατζίδες, τους αυτοκινητιστές, τους ταξιτζήδες, τους συνδικαλιστές και τους δημοσίους υπαλλήλους, τους περιπτεράδες και όλους τους εργάτες της βαριάς βιομηχανίας της χώρας. Πρωθυπουργός ήταν ο Γιωργάκης, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία.
Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι συνδικαλιστές των εργαζομένων. Η απεργία, που ξέσπασε στις 15 Δεκεμβρίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.
Η Δεκαπεντεδεκεμβριά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στην Πλατεία Συντάγματος και στην Πλατεία Αριστοτέλους. Οι επιθέσεις των ΜΑΤ θα αρχίσουν από τις 2 το μεσημέρι και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 το βράδυ, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλες τις καφετέριες της συμπρωτεύουσας, στια γυράδικα, στα κλαμπάκια στα λαδάδικα. Κάθε κίνηση παρέλυσε.
Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά τα άρματα δεν έπαιρναν μπρος. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά με κομουνιστικά συνθήματα. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις και τα μμε ανέβασαν τις θεαματικότητες τους.
Στήθηκαν καδοφράγματα. Τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν τα δακρυγόνα. Οι 300 τραυματίες ήταν όλοι παιδιά που βρήκαν ευκαιρία να παίξουν πετροπόλεμο.
Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκαν 150 του ΚΚΕ, 150 του ΠΑΜΕ και 150 άσχετοι. Με τη νέα χημική επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας την κοπάνισαν όλοι και οι νόμοι πέρασαν."

Ευρωπαίοι επαίτες

2010-12-07T21:01:00.001+02:00

Κυρία, γύρω στα 40, πηγαίνει στην επιτροπή αναπηρικών συντάξεων του ΙΚΑ να ανανεώσει το βοήθημα που λάμβανε εδώ και αρκετά χρόνια. "Προ εκπλήξεώς της" της ανακοινώνουν ότι δεν μπορεί άλλο να λαμβάνει αυτή τη σύνταξη διότι ο γιατρός που την εξέτασε έγραφε ότι ο βαθμός της αναπηρίας της έχει πέσει στο 35% και δεν θεωρείται πλέον ανίκανη να εργαστεί αφού σύνταξη παίρνει κάποιος με αναπηρία 51% και πάνω. Άρα δεν έχει δικαίωμα να πάρει άλλο την σύνταξη. Η κυρία αμέσως ενίσταται. "Μα, τι μου λέτε τώρα. Τι θα κάνω εγώ χωρίς αυτή τη σύνταξη; Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο και το μόνο εισόδημα είναι αυτά τα χρήματα." Η υπάλληλος της απαντά ότι εφόσον δεν κρίθηκε από τους γιατρούς ανάπηρη στο βαθμό που προβλέπεται από το κράτος ώστε να πάρει τη σύνταξη δεν μπορεί να κάνει τίποτα. "Δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε κυρία μου εμείς, τα χαρτιά μας λένε ότι δεν έχετε πρόβλημα." Η κυρία φεύγει εκνευρισμένη και αμέσως οι υπάλληλοι λένε "σίγουρα έπαιρνε τα χρήματα παράνομα με κάποιο βύσμα και τώρα την κόψανε. Σκέψου πόσα χρόνια έπαιρνε τσάμπα λεφτά!

Έβλεπα τη Δευτέρα που μας πέρασε (για να πω την αλήθεια όχι όλη) την εκπομπή του Χ"Νικολάου στο Alter με θέμα, τι άλλο, την κρίση στην χώρα μας, τους λόγους δημιουργίας της και τις πιθανές λύσεις. Μεταξύ άλλων, παρόντες στη συζήτηση ήταν και ο κύριος Δελαστίκ. Δημοσιογράφος που κάνει αυστηρή κριτική και αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και την πολιτική της. Αρκετά ψαγμένος, με "δυνατά" άρθρα και τετράγωνη λογική. Ο κ Δελαστίκ υποστηρίζει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι καθαρά μία κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι δημοσιονομική. Δηλαδή, δεν ευθύνεται τόσο η κακοδιαχείριση των οικονομικών της χώρας μας από της κυβερνήσεις, ούτε και η διαφθορά του συστήματος, αλλά η παγκόσμια κρίση του οικονομικού συστήματος. Εγώ προσωπικά ούτε οικονομολόγος είμαι, ούτε κανένας μπορώ να πω ότι παίζω στα δάκτυλά μου τα χρηματοπισττικά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βγάζω συμπεράσματα από αυτά που διαβάζω και βλέπω. Πιστεύω, λοιπόν, ότι το πρόβλημα της χώρας μας είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό του δημοσιονομικό.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Τα Δάνεια.

Το Ελληνικό κράτος από την πρώτη μέρα της αναγνωρίσεώς ως "Κράτος" και μετά την απελευθέρωσή του από τον Τούρκικο ζυγό, για να ορθοποδήσει έπρεπε να πάρει δάνειο. Έτσι, λοιπόν, από το 1824 μέχρι το 1898 είχαμε πάρει 10 δάνεια συνολικού ποσού 920 εκατ. γαλλικών φράγκων, από τα οποία τα 270 εκατ. γ.φρ. ήταν έξοδα-κρατήσεις μεσαζόντων και τραπεζών. Τα υπόλοιπα διατέθηκαν κατά σειρά για αμοιβές αγωνιστών, έξοδα αντιβασιλείας, για την οργάνωση Βαυαρικού στρατού, για αποζημίωση στην Τουρκία για τον ατυχή πόλεμο του 1897 και λίγα για επενδύσεις την περίοδο Χ. Τρικούπη. Από το 1898 μέχρι το 1932 πήραμε άλλα 1.280 εκατ. γ.φρ., που χρησιμοποιήθηκαν εκτός από την εξυπηρέτηση παλαιών δανείων, για τους Βαλκανικούς πολέμους, για αποκατάσταση προσφύγων κ.λπ. Για να γίνει κατανοητή η εκμετάλλευση της χώρας μας από τους δανειστές, αρκεί να σημειώσουμε ότι μέχρι το 1932 είχαμε πληρώσει 130 εκατ. γ.φρ. περισσότερα από ό,τι είχαμε πάρει και χρωστούσαμε ακόμα 2 δισ. εκατ. γ.φρ.

Την περίοδο 1932-1945 δεν είχαμε εξωτερικό δανεισμό λόγο του β'ΠΠ.

Την περίοδο 1946-1967, που ήταν και από τις δυσκολότερες περιόδους για τη χώρα μας, η Ελλάδα θα συνάψει συνολικά δάνεια ύψους 406 εκατ. δολ. Την περίοδο της δικτατορίας ο εξωτερικός δανεισμός σημείωσε πολύ μικρή αύξηση, λόγω της απομόνωσης της χώρας μας και τελικά το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος το 1974 ήταν 115 δισ. δρχ. Την περίοδος 1974-1981 το Δημόσιο Χρέος ήταν μόλις 672 δισ. δρχ. (29,7% του ΑΕΠ).

Την περίοδο 1981-1989 η τότε Κυβέρνηση Πασοκ έπαιρνε κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα και ένα δάνειο, από οπουδήποτε και με οποιουσδήποτε όρους, με εξόφληση την επόμενη 10ετία. Έτσι, το Δημόσιο Χρέος από 672 δισ. δρχ. το 1981 (29,7% του ΑΕΠ) εκτινάχθηκε το 1989 στα 9.200 δισ. δρχ. (65,7% του ΑΕΠ) και το 1990 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία είχε φτάσει στα 11.100 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ).
Αναφορικά, σημαντικό μέρος των δανείων δόθηκαν την εποχή εκείνη για 200.000 συντάξεις εθνικής αντίστασης σε άτομα που ως επί το πλείστον ήταν αγέννητα την εποχή της κατοχής, όπως αποδείχθηκε, και περιορίστηκαν στο ελάχιστο την επόμενη 10ετία. Δόθηκαν αναπηρικές συντάξεις σε υγιέστατα άτομα και μάλιστα σε μια περιοχή που είναι το προπύργιο του ΠΑΣΟΚ οι ανάπηροι ανέρχονται στο 60% του πληθυσμού. Ακόμα, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος, μιας και τα χρήματα ήταν δανεικά, έκαναν χιλιάδες προσλήψεις και διπλασίασαν μισθούς και συντάξεις για να διατηρούνται στην εξουσία, αλήστου μνήμης προβληματικές επιχειρήσεις Πειραϊκή-Πατραϊκή, Προμέτ, Πυρκάλ, Αθηναϊκή, Κεραφίνα, ΑΓΕΤ, Πλαστικά Καβάλας, ΜΕΛ, Λάρκο, Βέλκα κ.λπ., που η καθεμία ροκάνιζε δισεκατομμύρια δρχ. κάθε μήνα για πληρωμές υπαλλήλων χωρίς να εργάζονται. Επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια που πήραν δήθεν επιχειρηματίες για να κάνουν επενδύσεις, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα. Τα χρήματα που πήραν κατατέθηκαν σε ξένες τράπεζες, χωρίς να γίνουν επενδύσεις και χωρίς να αναζητηθούν τα χρήματα αυτά μέχρι το 1992, που κλήθηκαν να τα επιστρέψουν.

Ιούνιος 1989- Οκτώβριος 1993
Κυβερνήσεις οικουμενικής, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
Αν και θα περίμενε κανείς ότι με την οικουμενική το χρέος δεν θα αυξανόταν σημαντικά, καθώς η εμπειρία από το εξωτερικό έδειχνε ότι οι συγκυβερνήσεις δεν προχωρούν σε σημαντικές παροχές και γενικότερα δεν κάνουν πολλά πολλά χατίρια, στην Ελλάδα συνέβη ακριβώς το αντίθετο: μέσα σε έναν χρόνο, από το 1989 στο 1990 τα χρωστούμενα της χώρας αυξήθηκαν κατά 6,8% του ΑΕΠ (από 64,2% σε 71%), ποσοστό που αντιπροσωπεύει τη δεύτερη μεγαλύτερη άνοδο έως εκείνη τη χρονιά- την πρώτη θέση κατείχε η περίοδος 1983-84 με 7%.

Τα επόμενα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη πραγματοποιήθηκε ακόμα ένα ρεκόρ: το χρέος σε ένα και μόνο έτος «ψήλωσε» κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες- από 78,3% το 1992 έφτασε το 98,2% του ΑΕΠ το 1993. Η ιλιγγιώδης αύξηση του χρέους κατά την τελευταία χρονιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη οφείλεται εκτός από τους τόκους που συνεχίζουν να αυξάνονται- και στην εκκαθάριση των υποχρεώσεων της προ Μάαστριχτ εποχής. «Τότε έγινε η ρύθμιση των χρεών από την Τράπεζα της Ελλάδος: ό,τι χρήματα είχαμε τυπώσει στο παρελθόν για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων θεωρούνταν πλέον χρέος και το Δημόσιο εξέδωσε ομόλογα στην ΤτΕ», επισημαίνει ο αναπληρωτής καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής του Παντείου κ. Νίκος Καραβίτης. Από το 1990 έως το 1993, το χρέος συνολικά αυξήθηκε 27,2% του ΑΕΠ, παρουσιάζοντας τον μεγαλύτερο μέσο ετήσιο ρυθμό ανόδου στην ελληνική ιστορία: 6,8 μονάδες. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώ δημιουργούσε πρωτογενή πλεονάσματα, είχε την ατυχία να έχει σε περιβάλλον αυξανόμενων επιτοκίων και κόστος δανεισμού που πίεζαν το συνολικό χρέος προς τα πάνω.

Αμέσως μετά έρχεται η οκταετία Ανδρέα Παπανδρέου με 4,7% μέση αύξηση ανά έτος.

Την επόμενη περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 1993-2004 το Δημόσιο Χρέος αυτοτροφοδοτούμενο αυξήθηκε από 68,8 δισ. ευρώ που παρέλαβε το 1993 σε 170 δισ. ευρώ από νέους δανεισμούς κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους και την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Το ΠΑΣΟΚ (με κυβέρνηση Σημίτη)είχε την τύχη να βρίσκεται σε περίοδο πτωτικού κόστος δανεισμού λόγω της τάσης εναρμόνισης με τις οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης. Αυτή ήτανε η χρυσή ευκαιρία της ελληνικής οικονομίας να μειώσει σημαντικά το συνολικό χρέος. Αντίθετα όμως, τα κερδισμένα από τα χαμηλότερα επιτόκια πηγαίνανε σε άχρηστα ΤΕΙ ανά την επικράτεια και γιγάντωση του δημοσίου.

Το πάρτι των πτωτικών επιτοκίων τελείωσε μετά την επάνοδο της Ν.Δ. στην εξουσία. Το κράτος όμως συνέχισε απτόητο. Μόνη λύση η μεταφορά των χρεών στα επόμενα χρόνια με διάφορα swaps και creative accounting.
Τον Μάρτιο του 2004 η Ν.Δ. παραλαμβάνει χρέος ίσο με 97,4% του ΑΕΠ. Σε αυτό το κομβικό σημείο, σύμφωνα με τους ειδικούς, μπήκε ο θεμέλιος λίθος για την απώλεια της αξιοπιστίας της χώρας στα μάτια των κοινοτικών και για τη δημοσιονομική περιπέτεια που ακολούθησε. Δείγμα γραφής της Ελλάδας ώστε να αρχίσουν να αμφιβάλλουν οι Ευρωπαίοι για τη στατιστική μας ακεραιότητα, η διόγκωση του χρέους του 2000 κατά 8% λόγω της αλλαγής του τρόπου καταγραφής των αμυντικών δαπανών. Για την περίοδο 2004-2009 η Νέα Δημοκρατία δανείστηκε για την καταβολή τόκων 62 δισ. ευρώ, για αποπληρωμή ολυμπιακών έργων και παλαιών χρεών για εξοπλισμούς 20 δισ. ευρώ και 18 δισ. ευρώ για κάλυψη ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Με αποτέλεσμα, να παραδώσει στο ΠΑΣΟΚ Δημόσιο Χρέος 270 δισ. ευρώ. Το διάστημα από το 2008 μέχρι και την αποχώρηση της κυβέρνησης Καραμανλή χαρακτηρίζεται ως «η διετία της κατάρρευσης»: η Ελλάδα προσθέτει στο χρέος της 57 δισ. ευρώ, τρεις φορές πάνω από το συνηθισμένο των προηγούμενων χρόνων.

Τα "πακέτα" στήριξης.

Με τον όρο σχέδιο Μάρσαλ εννοείται η οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, αποκύημα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της αντίληψης ότι η επικράτηση του κομμουνισμού θα αποτελούσε κίνδυνο για τα συμφέροντα και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η λεγόμενη οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ελλάδα (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ, διάφορες πιστώσεις κ.ά.) έφτασε τα 599.000.000 δολάρια (σε τιμές της εποχής) στην 3ετία 1947-1949 (σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Σόλων Γρηγοριάδης).
Σύμφωνα με τα στοιχεία, εξάλλου, που υιοθέτησε η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1950), οι Αγγλοαμερικανοί διέθεσαν για την Ελλάδα, από το 1944 έως τον Ιούλη του 1950, 3.610.000.000 δολάρια. Αυτό το τεράστιο ποσό ξοδεύτηκε: Σε στρατιωτικοπολεμικούς σκοπούς το 78,3%. Σε σκοπούς περίθαλψης το 13,2%. Στην ανασυγκρότηση το 8,5%.

Φέτος η Ελλάδα έκλεισε 30 χρόνια στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Σε αυτά τα 30 χρόνια τράβηξε από αυτήν πολλά λεφτά: Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ), "Πακέτο Ντελόρ", "Πακέτο Σαντέρ", Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ), ΕΣΠΑ, Κοινή Γεωργική Πολιτική, Διαρθρωτικά Ταμεία, Ταμείο Συνοχής, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Κτηνοτρόφοι πήραν όλα αυτά τα χρόνια κοινοτικά χρήματα για ανύπαρκτα ζώα (προσμετρούσαν ο καθένας τα κατσίκια όλου του χωριού αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν να τους ελέγξει). Γεωργοί που ήταν καλοί στην προπαίδεια έκαναν τις ρίζες των δένδρων και τα στρέμματα των χωραφιών τους τους να πολλαπλασιαστούν επί 10 και επί 20 φορές. Μπουζουξίδικα (σαν τον «Διογένη» για παράδειγμα) χτίστηκαν με κοινοτικά λεφτά που προορίζονταν για πολιτιστικά ή συνεδριακά κέντρα. Εργοστάσια φαντάσματα φτιάχτηκαν στις βιομηχανικές περιοχές, κυρίως της παραμεθορίου, ώστε να πάρουν τις επιδοτήσεις, χωρίς ούτε καν να βάλουν μέσα εργαλεία και να προσλάβουν προσωπικό. Επιχειρήσεις παρουσίασαν ψεύτικα τιμολόγια, και σε συνεννόηση πάντα με τους προμηθευτές και τις τεχνικές εταιρίες, προκειμένου να πάρουν την επιδότηση του ΕΣΠΑ. Σε όλα αυτά τα 30 χρόνια, η κοινότητα πλήρωνε 50, 60, 100 και 200 φορές πάνω έναν παρασιτικό εσμό κατασκευαστών δρόμων, δημόσιων κτηρίων και δημόσιων έργων που έγιναν «επιχειρηματίες» χάρη στη διαπλοκή τους με τον κάθε Παπανδρέου, τον κάθε Σημίτη, τον κάθε Σουφλιά, τον κάθε Καραμανλή και Μητσοτάκη. Φυσικά, σε αυτό το πάρτι δεν έλειψαν οι εκάστοτε πολιτικοί υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι που είχαν στα χέρια τους εξουσία και κέραια πόστα.

Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που παρόλο τα υπέρογκα ποσά που "ρουφήξαμε" από διάφορες χώρες και κυρίως από την ΕΕ, η Ελλάδα παρέμεινε υπανάπτυκτη. Παραμείναμε μίζεροι και χρεωμένοι χωρίς να έχουμε κάνει βήμα μπροστά. Και όμως, όλα αυτά τα χρόνια όλοι εμείς συνεχίζουμε και στηρίζουμε αυτούς τους σάπιους πολιτικούς.

Το ερώτημα που τείθεται είναι ότι, αφού οι χώρες της ΕΕ γνώριζαν την κατασπατάληση των χρημάτων και τη διαφθορά μας γιατί δεν το σταμάτησαν;

πηγές:
zalmoxis
Βικιπαιδεία
enet
market-talk
epistimonikomarketing
tanea
ριζοσπάστης

Είμαστε ευτυχισμένοι

2010-11-25T20:10:00.000+02:00

«Ευτυχία για τον τόπο» χαρακτήρισε το Μνημόνιο ο αντιπρόεδρος της  Κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος, στο σύντομο χαιρετισμό που απεύθυνε χθες  στην εκδήλωση για την απονομή των ετήσιων βραβείων επιχειρηματικότητας  «Κούρος 2010».

«Τομνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο. Όχι για την κακή του πλευρά,  αλλά γιατί μας δίνει τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ριζική αναδιάρθρωση»  ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Πάγκαλος. 

τα νέα

Τελικά το θράσος αυτού του παχύδερμου δεν έχει όρια. Δηλώνει χωρίς ντροπή ότι η υποχρεωτική έλευση του ΔΝΤ στη χώρα μας είναι ευτυχία για τον τόπο. Μάλλον, ο επί χρόνια κρατικοδίαιτος τεμπελχανάς, δεν αναλογίστηκε για ακόμα μια φορά την ουσία των δηλώσεών του. Δεν θα σταθώ στο γεγονός του ότι η οικονομία έχει βυθιστεί, οι άνεργοι είναι περισσότεροι από κάθε άλλη περίοδο της τελευταίας πενηντετίας, οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, η παραγωγή έχει πιάσει πάτο και το κράτος είναι καταχρεωκοπημένο. Δεν θα προβληματιστώ ούτε για το ότι πολλοί συνάνθρωποί μας ζούνε στα όρια της φτώχια και δεν έχουν χρήματα ούτε χρόνο να βγουν έστω και μια φορά την εβδομάδα.

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του είχαν παραλύσει εντελώς (κάτι που είναι πέρα ως πέρα αληθινό) και ότι ήταν επιτακτική η ανάγκη για ανοικοδόμηση της χώρας. Ακόμα και αν καταπιούμε το γεγονός ότι το ΔΝΤ θέλοντας να πάρει πίσω όλα τα χρήματα που μας δανείζει με τους τόκους τους μέχρι τελευταίου λεπτού, μας στριμώχνει ώστε να προβούμε σε ριζική αναδιάρθρωση, μένει ένα συμπέρασμα το οποίο δεν είναι καθόλου κολακευτικό για τον υπερυπουργό του πασόκ και για όλες τις κυβερνήσεις αυτής της χώρας από την εποχή του Α. Παπανδρέου και έπειτα. Το γεγονός ότι τόσα χρόνια κανένα κόμμα και κανένας υπουργός και πρωθυπουργός δεν στάθηκε ικανός να "αλλάξει" αυτό το κράτος. Το ότι τόσα χρόνια μας κυβερνούσαν άχρηστοι ρουσφετολόγοι που ήταν ανίκανοι μπροστά στο πολιτικό κόστος και τη σκέψη ότι θα χάσουν την βουλιαγμένη καρέκλα τους να προβουν σε οποιαδίποτε αλλαγή, δεν κάνει τον κ. Πάγκαλο να ντρέπεται καθόλου;

Ναι, λοιπόν, η Ελλάδα χρειαζόταν οπωσδήποτε αλλαγή και το ΔΝΤ μαζί με όλα τα αρνητικά έφερε και ένα θετικό. Αυτό όμως αυτόματα σημαίνει ότι όλοι όσοι ήταν μέχρι σήμερα στην εξουσία είναι εντελώς ακατάλληλοι. Καιρός είναι να πάρετε δρόμο.

Η δίκη της χούντας

2010-11-21T17:56:00.000+02:00

Δείτε το ντοκιμαντέρ χαλαρά γιατί αριστερίζει λίγο (από ότι θυμάμαι), έχει όμως ενδιαφέρον.

Watch H dikh ths xountas in News | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.

God save IMF

2010-11-16T19:48:00.000+02:00

Ευτυχώς δεν τη σήκωσα εχτές την ανάρτηση γιατί με τα νεύρα που είχα θα μου βάζαν σίγουρα σημαιάκι. Αυτό που έχω καταλάβει πλέον απόλυτα είναι ότι στην Ελλάδα πάντα θα την πληρώνουν οι μη έχοντες, ενώ οι κατέχοντες θα απολαμβάνουν με ηρεμία τους υπόλοιπους να γκρεμοτσακίζονται. Η εκμετάλλευση στην εργασία πάει σύννεφο, μιας και οι εργοδότες -όσοι απέμειναν- έχουν ένα τεράστιο πεδίο επιλογής υπαλλήλων ώστε να τους παίρνει να κόβουν και να ράβουν όπως θέλουν. Για να βρεις δουλειά σήμερα, ακόμα και πακετάς, πρέπει να έχεις προϋπηρεσία και έτοιμο βιογραφικό να στείλεις με μέιλ, γιατί τα τηλέφωνα πλέον καταργήθηκαν επειδή παίρνουν πολλοί και σπάνε τα νεύρα των εργοδοτών. Προχτές ρώτησα έναν φίλο μου, που δουλεύει σε εργοστάσιο πώλησης και κατασκευής διάφορων μετάλλων για οικοδομές, πως πάνε τα πράγματα και μου λέει "εντάξει, εμείς δεν μπαίνουμε πολύ μέσα". Άντε, λοιπόν, γιωργάκη, ακόμα μια φορά ο ηλίθιος ο Έλληνας θα θυσιαστεί θα τις χοντροκοιλάρες σας.

God save the queen
The fascist regime
They made you a moron
Potential H-bomb

God save the queen
She ain't no human being
There is no future
In England's dreaming

Don't be told what you want
Don't be told what you need
There's no future, no future,
No future for you

God save the queen
We mean it man
We love our queen
God saves

God save the queen
'Cause tourists are money
And our figurehead
Is not what she seems

Oh God save history
God save your mad parade
Oh Lord God have mercy
All crimes are paid

When there's no future
How can there be sin
We're the flowers in the dustbin
We're the poison in your human machine
We're the future, your future

God save the queen
We mean it man
We love our queen
God saves

God save the queen
We mean it man
And there is no future
In England's dreaming

No future, no future,
No future for you
No future, no future,
No future for me

No future, no future,
No future for you
No future, no future
For you

Μουρλός είσαι;

2010-11-11T19:26:00.000+02:00

Πηγαίνει κάποιος στο κουρείο να κουρευτεί και αφού τελειώνει βγάζει από την τσέπη του ένα πεντακοσάευρω και το δίνει στον κουρέα για να τον πληρώσει....

Μπα, όχι δεν είμαι καλός στα ανέκδοτα. Βλέπω αυτές τις μέρες μια παλιά σειρά της ΕΡΤ2, "Μαντάμ Σουσού". Ξέρετε, πρώτη αντίδραση που έχουμε όταν βλέπουμε τόσο παλιές σειρές ή ταινίες είναι: "πω πω, πώς άλλαξε αυτός και πόσο αδύνατος ήταν!". Έπειτα αρχίζει το μυαλό να δουλεύει αλλιώς. Η παλιά Αθήνα. Η Ελλάδα πριν από όχι και πάρα πολλά χρόνια. Φτωχογειτονιές, χωματόδρομοι, μισογκρεμισμένα σπίτια. Πουθενά σχεδόν αυτοκίνητα, χωρίς τηλέφωνο, δίχως ύδρευση και αποχέτευση. Άνθρωποι που μοχθούσαν για ένα μεροκάματο, να βγάλουν ίσα ίσα τα απαραίτητα, το φαΐ και το ψωμί της ημέρας. Κι όμως, μου φαίνεται ότι ήταν ευτυχισμένοι. Δεν είχαν τηλεόραση για διασκέδαση, είχαν όμως αυτούς που έλεγαν πετυχημένα αστεία. Δεν είχαν ραδιόφωνο αλλά αυτούς που τραγουδούσαν καλά. Δεν είχαν διαδίκτυο, είχαν όμως την κουτσομπόλα της γειτονιάς.

Και έπειτα, έρχεται η Μαντάμ Σουσού. Μεγαλοπιάνεται, περπατάει με το κεφάλι ψηλά, το παίζει δήθεν. Θέλει μεγάλα αυτοκίνητα, κινητά, υπολογιστές, τηλεοράσεις, δίχως να κάνει τίποτα στη ζωή της. Όλα με δανεικά. Όλα έτοιμα. Τα κοράκια ξέρουν καλά το παιχνίδι. Της κάνουν τα χατίρια, της δανείζουν, την φροντίζουν, της χαμογελάνε. Ξέρουν ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να τους τα επιστρέψει όλα και με τόκο. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή και δεν θα έχει τα λεφτά, θα ξεπουλήσει και την ψυχή της για να ξεχρεώσει.

Ξέρετε κάτι; δεν φοβάμαι μήπως ξαναγυρίσουμε πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια μπορεί να μην υπήρχαν χρήματα, μπορεί να ήταν δύσκολα, αλλά υπήρχε αξιοπρέπεια. Φοβάμαι ότι θα έρθουν άλλα χρόνια, καινούρια, αυτά του νεομεσαίωνα. Αυτά που υπάρχουν ήδη στην Κίνα και άλλες χώρες της Ασιατικής ηπείρου. Εκεί όπου εκατομμύρια άνθρωποι εργάζονται σαν δούλοι, σαν ζώα, σαν μηχανές, σαν αντικείμενα που έτυχε να γεννηθούν σε λάθος σημείο, ώστε να παίρνουμε εμείς φτηνά τα κινητά μας. Μόνο που μάλλον πήραμε πάρα πολλά και σε λίγο θα έρθει η ώρα να ξεπληρώσουμε.

Από αλλού όμως το ξεκίνησα και εκεί λέω να το τελειώσω...

Πρόσω ολοταχώς (μέρος δεύτερο)

2010-10-31T16:20:00.000+02:00

Πως κινείται, λοιπόν, ένα ιστιοφόρο; Με άλλα λόγια, με ποιο τρόπο εκμεταλλεύεται την ενέργεια του ανέμου ώστε να προωθηθεί;

Στα αρχαία χρόνια αλλά και στην πιο σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας τα πανιά είχαν τετράγωνο σχήμα. Σηκώνοντάς τα, λοιπόν, αποκτούσαν τη δυνατότητα να "παγιδεύσουν" τον άνεμο και να τον εκμεταλλευτούν ώστε να σπρώξει το σκάφος. Κατά την πλεύση αυτή, η οποία λέγεται πρύμα και ήταν σχεδόν η μοναδική που μπορούσε να πάρει το σκάφος, ο άνεμος σχημάτιζε με την κατεύθυνση του σκάφους γωνία 180 μοιρών περίπου. Ουσιαστικά, δηλαδή, ερχόταν από το πίσω μέρος του, την πρύμη. Επιπλέον, λόγο αυτού του "σπρωξίματος" η ταχύτητα του σκάφους μειώνεται εξαιτίας της αντίστασης που προβάλει το ίδιο το σκαρί από τις μεγάλες τριβές του με το νερό, αφού ταυτόχρονα πιέζεται και προς τα κάτω. Για να ξεπεραστεί αυτό το ελάττωμα σχεδιάστηκε το λεγόμενο "μπαλόνι" που είναι ένα τεράστιο πανί -για όσους το έχουν παρατηρήσει- στο μπροστά μέρος του σκάφους που το ανοίγουν κυρίως στην περίπτωση αυτής της πλεύσης.

Στις μέρες μας, λοιπόν, έγινε μια μεγάλη εφεύρεση -δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του εφευρέτη θυμάμαι όμως ότι έκανε το πρώτο πείραμα με ένα κουτάλι και νερό- που βοήθησε η ιστιοπλοΐα να αλλάξει τελείως ρότα. Δημιουργήθηκαν τα λεγόμενα "τριγωνικά πανιά".

Ας δούμε όμως τα πράγματα αναλυτικότερα. Το ιστιοφόρο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα αεροπλάνο που πετάει κάθετα με το ένα μέρος του, το πανί, στον άνεμο και το άλλο, την καρένα, βυθισμένη στη θάλασσα. Και ενώ η καρένα με το βάρος της υποχρεώνει το σκάφος να παραμένει σταθερό στην επιφάνεια της θάλασσας, το πανί σχίζει τον αέρα στα δύο. Εδώ για να γίνω πιο κατανοητός πρέπει να αναφέρω ένα παράδειγμα. Σκεφτείτε πως είναι φτιαγμένα τα φτερά ενώς αεροπλάνου. Επίπεδα στο κάτω μέρος τους, ενώ εμφανίζουν μια κύρτωση στην πάνω μεριά. Σχίζοντας, λοιπόν, τον αέρα το ένα μέρος του περνάει ξυστά κάτω από το φτερό γλείφοντάς το, ενώ το άλλο, λόγο της κυρτότητας του φτερού περνάει λίγο πιο ψηλά από την επιφάνεια, δημιουργώντας έτσι ένα μικρό κενό αέρα. Πίεση, λοιπόν, από κάτω, υποπίεση από πάνω, υποχρεώνουν το φτερό να σηκωθεί παρασέρνοντας μαζί του και το αεροπλάνο. Το φτερό, βέβαια του αεροπλάνου κινείται με τους μοχλούς του πιλοτηρίου, οπότε μόλις φτάσει στο επιθυμητό ύψος ισιώνει και σταματάει η ανύψωση. Έτσι ακριβώς και με τα πανιά του ιστιοφόρου η διαφορά πίεσης που δημιουργείται προκαλεί ένα κενό αέρα, το λεγόμενο φαινόμενο της αναρρόφησης, που το πανί τείνει συνεχώς να καταλάβει με αποτέλεσμα να τραβάει το σκάφος προς τα εμπρός.

Εδώ, βέβαια, υπάρχουν και άλλες φυσικές δυνάμεις που λαμβάνονται υπόψιν αλλά αν τις αναφέρω αναλυτικά θα ξεφύγουμε πολύ. Με λίγα λόγια, τα αεροπλάνα διαθέτουν κινητήρα που τα σπρώχνει και τα φτερά τους είναι από συμπαγή υλικά, έτσι κατευθύνονται κόντρα στον αέρα και ανεβοκατεβαίνουν απλώς όταν δημιουργηθεί η κύρτωση στα φτερά. Το σκάφος για να πάρει πλεύση πρέπει να έχει μια γωνία περίπου 40 με 45 μοίρες από την κατεύθυνση που έρχεται ο άνεμος, η οποία λέγεται όρτσα ή εγγυτάτη. Πιο πάνω από τις 40 μοίρες το πανί χάνει το σχήμα του και τρεμοπαίζει όπως οι σημαίες στον αέρα.

Κλείνοντας καλό είναι να αναφέρω όλες τις πορείες που μπορεί να πάρει το σκάφος σε σχέσει με την διεύθυνση του αέρα. Βλέποντας το παραπάνω σχήμα (δεν θέλω σχόλια για τη ζωγραφιά μου) η πορεία που ακολουθεί το σκάφος όπως προείπα λέγεται όρτσα και ουσιαστικά ο άνεμος τραβάει το σκάφος. Αν γυρίσουμε την πλώρη (μπροστά μέρος) του σκάφος αντίθετα με τους δείκτες του ρολογιού και σε γωνία 90 μοιρών σε σχέση με τον άνεμο το φέρνουμε σε πλεύση πλαγιοδρομία, όπου είναι και η πιο γαμάτη πλεύση διότι το σκάφος αποκτά την πιο μεγάλη ταχύτητα. Γυρίζοντας κι άλλο περίπου στις 145 μοίρες ερχόμαστε στα δευτερόπρυμα, ενώ όταν έχουμε τον άνεμο από πίσω (ντροπή στους πονηρούς), δηλαδή 180 μοίρες, είμαστε στα πρύμα η οποία είναι και η πιο δύσκολη και επικίνδυνη πλεύση.

Πρόσω ολοταχώς (μέρος πρώτο)

2010-10-26T20:31:00.001+03:00

Η Κυριακάτικη επίσκεψη στους γονείς μου έβγαλε στο φως ένα κρυμμένο θησαυρό. Ανακάλυψα κάτι βιβλία από την εποχή που μάθαινα ιστιοπλοΐα. Η ιστιοπλοΐα δεν είναι απλώς ένα χόμπι, ούτε ένα συνηθισμένο άθλημα. Η ιστιοπλοΐα είναι μια επιστήμη. Μια επιστήμη που έχει να κάνει με τη φυσική, τα μαθηματικά, τη μετεωρολογία, την αστρολογία. Ο ιστιοπλόος για να καταφέρει να τιθασεύσει τον αέρα και τη θάλασσα πρέπει να αποκτήσει πάρα πολλές γνώσεις και να μελετήσει δεκάδες βιβλία, αλλά και ταυτόχρονα να "γράψει στο κοντέρ" του πολλά μίλια προπόνησης μέσα στο ιστιοπλοϊκό.

Ακόμα και ένα μικρό ταξίδι στα ήρεμα νερά κάποιου κόλπου της Ελλάδας ή στο Αιγαίου μπορεί να κρύβει δεκάδες κινδύνους. Εγώ, όσον αφορά την ιστιοπλοΐα, όπως και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μου, την ακολούθησα με πάθος για λίγο καιρό και μετά την παράτησα. Μπορώ να πω όμως ότι οι λιγοστές, σε σχέση με το γενικό σύνολο, εμπειρίες και γνώσεις που απέκτησα ήταν υπερπολύτιμες και με βοηθούν σε πολλά πράγματα στην καθημερινότητά μου ακόμα και σήμερα. Σίγουρα πέρασα κάποιες λίγες δύσκολες καταστάσεις αλλά και κάποιες άλλες πολύ όμορφες. Όλες όμως ανέβαζαν την αδρεναλίνη στα ύψη.

Όταν μιλάω για ιστιοπλοΐα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, το μυαλό μου πηγαίνει στους αρχαίους Έλληνες. Ναι, φίλοι μου. Μου έχει μείνει καλά χαραγμένο εκείνο το μάθημα αστρολογίας που είχαμε κάνει. Καταλαβαίνετε πιστεύω πόσο σημαντικό είναι για κάποιον που ταξιδεύει στη θάλασσα και μάλιστα τη νύχτα, να γνωρίζει καλά το νυχτερινό ουρανό και να ξέρει τη θέση των αστεριών. Σας πληροφορώ, λοιπόν, ότι οι αρχαίοι Έλληνες -και αυτός είναι ένας λόγος που θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους -είχαν τρομερή φαντασία. Είναι απίστευτο το τι ιστορίες είχαν φτιάξει για τα αστέρια και τους πλανήτες που έλαμπαν πάνω από το κεφάλι τους. Η "μεγάλη άρκτος", η "μικρή άρκτος", η "άρπα" του θεού Απόλλωνα και ένα σορό άλλες μυθολογικές εξηγήσεις για τις θέσεις των αστεριών και των πλανητών αλλά και τα φυσικά φαινόμενα που η επιστήμη τότε ακόμα δεν ήταν σε θέση να δώσει λύση, που βοηθούσαν όμως , αυτοί οι μύθοι, στον προσανατολισμό των ναυτικών.

Από τις πρώτες μέρες που μπήκα σε ιστιοπλοϊκό και ταξίδεψα με τον άνεμο, μου δημιουργήθηκε μια μεγάλη απορία. Γιατί ενώ στις μέρες μας είναι δυνατόν ένα σκάφος με πανιά να ταξιδεύει σχεδόν κόντρα στον άνεμο -με μια απόκλιση της τάξεως των 35 μοιρών και πάνω από το σημείο διεύθυνσης του ανέμου- στην αρχαιότητα οι Έλληνες ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν τον αέρα να φυσήξει από πίσω τους, να τους σπρώξει ουσιαστικά, ώστε να μπορούν να ταξιδέψουν;

συνεχίζεται...

Είναι πολλά τα λεφτά

2010-10-07T22:32:00.000+03:00

Ο "Αλήθειας" productions παρουσιαζει...

Μικρές ιστορίες

2010-08-22T18:22:00.000+03:00

Ιστορία Πρώτη.

Φιλαράκι και συνάδελφος αποφάσισε πριν από περίπου εφτά χρόνια να ξενιτευτεί με προορισμό τη Σουηδία αναζητώντας πρωτίστως εργασία και έπειτα καλύτερο βοιωτικό επίπεδο. Πέρασε, λοιπόν, ο καιρός το παλικάρι εγκαταστάθηκε στη Σουηδία, βρήκε καλή δουλειά και όλα έβαιναν καλώς. Με παίρνει στο τηλέφωνο αφού πέρασε ένας χρόνος -πρωτίστως είχαμε μιλήσει άλλη μια φορά- και μου λέει τα νέα του για την "καινούρια" χώρα, τη ζωή του εκεί, τη δουλειά, τις παρέες και γενικώς τη διαμονή του. Αφού λέμε διάφορα ρωτάω και το για επίμαχο θέμα που απασχολεί κάθε άντρα, τις γυναίκες. Μες την τρελή χαρά μου εξηγεί ότι αυτό είναι ένα από τα καλύτερα θετικά που είχε η μετανάστευσή του. Απελευθερωμένες γυναίκες, χωρίς προκαταλήψεις, δίχως ενδοιασμούς. Ξέρουν τι θέλουν και δεν περιμένουν να τους έρθει έτοιμο στο πιάτο, πηγαίνουν μόνες τους και το παίρνουν. Καμία σχέση με τις ξενέρωτες τις Ελληνίδες που του είχαν δημιουργήσεις κόμπλεξ. Τι λέει ρε παιδί μου, του λέω, τόσο καλά τα πράγματα;
Όντως αυτός ήταν ένας άνθρωπος λίγο ντροπαλός με τις γυναίκες. Δεν το είχε και πολύ το μπλα μπλα και ξαφνικά τον άκουγα πολύ επιθετικό και σίγουρο.

Τέλος πάντων, χαιρετιζόμαστε και κλείνουμε το τηλέφωνο.

Πριν από λίγο καιρό, αφού βέβαια είχαμε μιλήσει αρκετές φορές παλιότερα στο τηλέφωνο, πάνω στη συζήτηση τον ρωτάω άμα έχει βρει καμιά μόνιμη σχέση και άμα έχει σκοπό να παντρευτεί. Με φωνή απελπισίας μου λέει, τι να παντρευτώ ρε φίλε, νομίζεις ότι μπορείς να βρεις σοβαρή γυναίκα εδώ πάνω. Όλες είναι ότι νά ναι. Για μια βραδιά άντε για δυο. Δεν θα ξέρεις πότε σου τα φόρεσε τα κέρατα. Άσε άσε, σοβαρές γυναίκες σαν τις ελληνίδες δεν βρίσκεις!

Ιστορία Δεύτερη

Γνωστός φίλου μου πηγαίνει ταξίδι ΗΠΑ και Μεξικό. Όταν φτάνει στην Αμερική, περιπλανώμενος, την πρώτη μέρα βγαίνει κατά λάθος σε μια συνοικία μαύρων, αν θυμάμαι καλά στο Queens. Στην αρχή δεν συνειδητοποίησε ακριβώς πού βρισκόταν. Μπαίνει, λοιπόν, σε ένα Mcdonald 's μαζί με τη γυναίκα του να πάρει χάμπουργκερ. Εκεί κάπου καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Όλοι οι πελάτες και το προσωπικό είναι μαύροι, λευκός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Αισθάνεται κάπως περίεργα αλλά κρατάει την ψυχραιμία του. Πηγαίνει στον υπάλληλο και παραγγέλνει αυτά που ήθελε. Αυτός πάει να χτυπήσει την απόδειξη και βλέπει ότι η ταμειακή δεν δουλεύει. Ξαφνικά θυμώνει και αρχίζει να τη βαράει και να βρίζει. Τελικά πηγαίνει στη διπλανή να κόψει την απόδειξη αλλά είναι μες τα νεύρα. Ο δικός μας έχει αρχίσει να σκιάζεται λίγο. Σκέφτεται, λανθασμένα τελικά, να δώσει στον υπάλληλο και φιλοδώρημα. Μόλις το βλέπει αυτός τον ρωτάει τι είναι. Του λέει ότι είναι για αυτόν, φιλοδώρημα. Ο υπάλληλος αρχίζει να τρελαίνεται και να βγάζει καπνούς. Του τα πετάει τα λεφτά και αρχίζει να βρίζει με τρέλα. Ο δικός βέβαια δεν καταλάβαινε χριστό από αυτά που άκουγε, εκτός από τα fucking που έμπαιναν σφήνα στις λέξεις του υπαλλήλου. Άρχισε να φοβάται ότι με την κίνηση που έκανε θα τους την πέσουν όλοι οι μαύροι και θα βγάλουν πάνω τους τα ρατσιστικά απωθημένα που έχουν πλέον πολλοί από αυτούς για τους λευκούς. Οπότε στην προσπάθειά του να κατευνάσει τα πνεύματα και ενδιαμέσως των μπινενελικίων του υπαλλήλου του λέει, εντάξει ηρέμησε ένα λάθος έκανα δεν ξέρω πως δουλεύει το σύστημα εδώ "i am a greek tourist". Οπότε ο μαύρος σταματάει να βρίζει και γυρνάει προς τους υπόλοιπους υπαλλήλους και τους λέει "hey, did you hear that? he is a greek tourist" και σκάνε όλοι και οι πελάτες μαζί στα γέλια. Του δίνει τα φαγητά και φεύγουν ακούγοντάς τους να γελάνε ακόμη.
Τα συμπεράσματα δικά σας!

Ιστορία Τρίτη

Προχτές μου λένε ότι θα πάμε για δουλειά σε κάποιο μοναστήρι λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη και μου δίνουν το τηλέφωνο μιας κυρίας να συνεννοηθώ. Όταν το ακούω αυτό, λέω στο παιδί που δουλεύουμε μαζί ότι μια άλλη φορά που είχε ξανατύχει δουλειά σε μοναστήρι, μέσα στην πόλη τότε, όπου με το φτάσαμε σταμάτησα να ρωτήσω μια καλόγρια που θα βρω την υπεύθυνη. Θυμάμαι ότι εκείνη η γυναίκα που ρώτησα ήταν πανέμορφη. Γαλάζιο μάτι, μετρίου αναστήματος με κορμί τρελό που φαινόταν ακόμα και μέσα από τα ράσα.
Όταν τα ακούει όλα αυτά ο συνάδελφός μου αρχίζει να τρελαίνεται. Φαντασιώνεται ιστορίες που άνετα έπαιρναν το πρώτο βραβείο ταινίας πορνό. Άμα έχει καμιά όμορφη, μου λέει, θα της την πέσω. Εγώ, καταλαβαίνω ότι κάνει πλάκα, αλλά από την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι βλακεία βαράει ο καθένας. Κανόνισε, του λέω, να με κάνεις ρεζίλι. Με τα πολλά, σε όλη τη διαδρομή με ζάλισε με τις καλόγριες ώσπου μετά από μια ώρα περίπου φτάνουμε. Ήταν δυο μοναστήρια χτισμένα πάνω στο βουνό λίγο έξω από ένα μεγάλο χωριό. Η πράσινη συρταρωτή πόρτα που είχε το κάθε μοναστήρι έκανε την προσπάθειά μας να δούμε μέσα αδύνατη. Βέβαια σε αυτό συντελούσε και ο πέτρινος φράχτης που επιβλητικά έκανε το γύρω του μοναστηριού εμποδίζοντας τον οποιονδήποτε να μπει μέσα. Στην πόρτα επάνω υπήρχε ένα χαρτάκι που έλεγε "το μοναστήρι θα είναι κλειστό για τους επισκέπτες Τετάρτη και Παρασκευή". Τα μοναστήρια έχουν και επισκέπτες; σκέφτηκα. Αφού δεν είδα πουθενά κάποιο τρόπο να ειδοποιήσω ότι ήρθα να μου ανοίξουν παίρνω τηλέφωνο το νούμερο που μου έδωσαν. Το σηκώνει η γυναίκα και μου λέει ότι ανοίγει την πόρτα. Όντως έτσι γίνεται. Η συρόμενη ηλεκτρική πόρτα ανοίγει και μπαίνουμε μέσα. Ανεβαίνουμε έναν ανηφορικό δρόμο ασφάλτινο, βλέπουμε στα δεξιά μας μια εκκλησία και αριστερά ένα άλλο μικρό κτήριο σαν αποθήκη. Αμέσως μετά συναντάω ένα καλόγερο που μου δείχνει που να κατευθυνθώ. Ωπ, είπα καλόγερο; Ρε συ, αυτό είναι μοναστήρι για άντρες όχι για γυναίκες. Ο συνάδελφος μόλις το συνειδητοποιεί ξενερώνει με τη μία. Πάνε οι φαντασιώσεις του. Αυτή όμως που μιλούσα στο τηλέφωνο ποια ήταν;
Τελικά ούτε εγώ έμαθα ακριβώς. Συνάντησα μια γυναίκα με πολιτικά κανονικότατη η οποία πήγαινε τακτικά στο μοναστήρι ενώ αυτή έμενε στην Θεσ/νίκη. Μας καλωσόρισε και φώναξε τον "γέροντα". Και ενώ φαινόταν ο "γέροντας" να είναι ο υπεύθυνος αυτή με τον τρόπο της τον έπειθε να περνάει η άποψή της. Αν ήταν αυτό που υποψιάζομαι, τότε δεν μου φαίνεται και άσχημη η μοναχική ζωή!

Τέρμα το διάλειμμα

2010-08-08T13:33:00.004+03:00

Δεν μπορώ να πω, οι διακοπές μου μπορεί να ήταν ολιγοήμερες αλλά τα νερά και το τοπίο της Σάρτης σε αποζημιώνουν, όσο λίγο και αν βρεθείς εκεί.

Έφτασε η ώρα όμως να σταματήσουμε τους καφέδες

να ξεχάσουμε τις όμορφες εικόνες

και να πιάσουμε δουλειά, διότι έρχεται πολύ δύσκολος χειμώνας!

Υ.Γ

Θεσσαλοτίποτα Τηλεόραση. Φρουτοπία Κ3Ε29

2010-08-08T11:57:00.000+03:00

Watch Froutopia s3e29 in Animation | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.

Ο κλέφτης και ο απατεώνας

2010-08-01T15:37:00.000+03:00

Προχτές άκουσα μια ιστορία που μου έκανε εντύπωση και μ' έβαλε σε σκέψεις όσο αναφορά τη νοοτροπία και τη λογική του Έλληνα. Τελικά, είμαστε απατεώνες; Έχουμε το μυαλό μας συνέχεια στη λοβιτούρα και προσπαθούμε συνεχώς να βρούμε τρόπους να κερδίσουμε κάνοντας κομπίνες; Είναι έμφυτο αυτό το συναίσθημα ή απλώς έτσι έχουμε μάθει και συνεχίζουμε την "παράδοση"; Τελικά μας αξίζουν όλα όσα τραβάμε σήμερα επειδή έχουμε συμμετοχή ή απλώς είμαστε θύματα;

Γυρίζει ο γιος μου τα ξημερώματα στο σπίτι και ξυπνάει τους γονείς του ανήσυχος. Βρήκε την μπαλκονόπορτα ορθάνοιχτη και ανησύχησε. Ρωτάει τον πατέρα του ξέχασε να την κλείσει και αφού αυτός του λέει ότι την είχε κλείσει σίγουρα σηκώνονται να δουν τι έγινε. Στο σπίτι γενικά δεν υπάρχουν σημάδια διάρρηξης οπότε αρχίζουν να ψάχνουν για τα κινητά τους και για τα λεφτά στις τσέπες τους. Αμέσως ανακαλύπτουν ότι λείπει το ένα κινητό που το είχαν αφήσει στο τραπέζι καθώς και ένα αρκετά μεγάλο ποσό, γύρω στα 2000€ που είχε στην τσέπη ο άνθρωπος και ήταν οι εισπράξεις της ημέρας. Ο γιος του του λέει ότι ανεβαίνοντας είδε ένα τετράγωνο πιο κάτω ασθενοφόρο και λίγο κόσμο μαζεμένο και φαντάστηκε μήπως έχει να κάνει με την ληστεία. Κατεβαίνουν κάτω και πράγματι βλέπουν κόσμο ασθενοφόρο και αστυνομία μαζεμένους. Ρωτάνε τι έγινε και τους εξηγεί κάποιος ότι ένας Ρουμάνο "ακροβάτης" διαρρήκτης έμπαινε στα σπίτια από τα μπαλκόνια σκαρφαλώνοντας. Όταν έβλεπε ανοιχτή ή εύκολη στη διάρρηξη πόρτα έμπαινε αθόρυβα και έκλεβε ότι ήταν πιο πολύτιμο και ελαφρύ. Έτσι μεταφερόταν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι και βουτούσε εδώ και αρκετές μέρες αρκετά λάφυρα. Η αστυνομία ήταν ενημερωμένη αλλά δεν είχε καταφέρει να τον πιάσει. Εκείνη τη μέρα όμως ήταν άτυχος. Σε ένα από τα σπίτια που πήγε να μπει ο ιδιοκτήτης είχε κάποιο πρόβλημα με το στομάχι του και ξύπνησε το βράδυ να πιει μια σόδα στο μπαλκόνι. Μόλις πήγε να βγει πέτυχε μπροστά του τον Ρουμάνο. Αυτός από τον φόβο του πήγε να πηδήξει στο μπαλκόνι τις διπλανής πολυκατοικίας αλλά δεν υπολόγισε καλά και έπεσε από τον τρίτο όροφο. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσει τα πόδια του και φυσικά να συλληφθεί.

Ο γνωστός μου αφού άκουσε την ιστορία πήγε κοντά να δει μήπως και βρήκαν τα χρήματα και το κινητό του. Είπε το ποσό που του έκλεψαν στους αστυνομικούς και αυτοί ρωτούσαν τον Ρουμάνο να τους πει που τα έβαλε. Αυτός δεν μιλούσε βέβαια και τελικά του έκαναν σωματική έρευνα και βρήκαν ότι τα έκρυψε στο βρακί του. Το κινητό όμως τίποτα. Οπότε ξαναρωτάει ο άνθρωπος "ρε παιδιά μήπως βρήκατε κανένα κινητό τίποτα;" Και τότε ένας από τους τραυματιοφορείς το βγάζει από την τσέπη του και λέει "μήπως είναι αυτό; το βρήκα κάτω".

Αν ο Ρουμάνος είναι κλέφτης τότε ο δικός μας είναι απατεώνας. Και πάω στοίχημα ότι αυτό είναι σύστημα για τους τραυματιοφορείς, να ψάχνουν, δηλαδή, τις τσέπες των διαρρηκτών να κλέψουν τα κλεμμένα!

Θεσσαλοτίποτα Τηλεόραση. Φρουτοπία Κ2Ε27

2010-07-29T23:14:00.000+03:00

Watch Froutopia s2e27 in Animation | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.

«Εχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας»

2010-07-28T16:39:00.001+03:00

Διαβάζοντας την προκύρηξη το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αν έλλειπαν τα όπλα από τη μέση θα συμφωνούσα σε μεγάλο ποσοστό με τα γραφόμενά τους. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλει κότσια και μάλιστα γερά για να κάνεις κάτι τέτοιο

«Ανακοίνωση ν.4

Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά

Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μία βία χωρίς αίμα. Για τη βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με τη χαρούμενη επίπλωση.

Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...

Έτσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε τη Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας από τη γ... ησυχία του κόσμου-φυλακή που ζούσαμε. Δύο-τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και τη σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση.

Κι έτσι ξεκινήσαμε.

Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και τη σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα.

Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω...

Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό. Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις.

Έτσι περάσαμε σε μία δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα.

Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν τη συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και την αξιοπρέπεια του εαυτού τους.

Έτσι από δω και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε ο,τι λέμε και να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε όλους τους επιφανείς φορείς της κοινωνίας και τους γορίλες τους. Η «Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι γεμάτα και έτοιμα "να μιλήσουν"... Αν τα επιχειρήματα κάνουν τον ιδρώτα να κυλάει, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα...»

Πλέον δεν μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη. Η πρόσφατη επίθεσή μας δεν στηρίχθηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.

Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζεται την υποκρισία του ανθρωπισμού και το ιδανικό της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά από την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια μεταβλητή, ένα εμπόρευμα στον κόσμο του θεάματος που άλλοτε την κατασπαράσσει εξορίζοντάς την στα μπουντρούμια των φυλακών, στα μοναχικά αδιέξοδα, στις ουσίες των εξαρτήσεων και άλλοτε την υπερασπίζεται ως «το ιδανικό» που χάθηκε απ' τα όπλα των τρομοκρατών.

Όμως σημασία δεν έχει μόνο αν ζεις αλλά και το πώς ζεις. Η πραγματική αξία βρίσκεται στις επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Ο Σωκράτης Γκιόλιας έκανε τις επιλογές του και εμείς τις δικές μας. Αυτός επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό στο βασίλειο της λάσπης του άθλιου κύκλου του κι εμείς ως λύκοι έξω από την αγέλη.

Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν πραγματικά ο «ανυποψίαστος» και «αφύλακτος» Σωκράτης Γκιόλιας.

Από νωρίς μπασμένος στα κόλπα της δημοσιογραφικής πανούκλας θήτευσε για αρκετά χρόνια στο μετρ της δήθεν ανεξάρτητης «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης των εκπομπών του. Παράλληλα διετέλεσε «στέλεχος» της νέας σχολής του ελληνικού πρωταθλητισμού. Του πρωταθλητισμού που είχε ειδίκευση στο παράνομο εμπόριο ντοπαΐνης (κολλητός του Χρήστου Τζέκου που ξέρει καλά από «σκόνες»), στα ντοπαρισμένα ρεκόρ (κουμπάρος με τον Κώστα Κεντέρη που του πρόσφερε δημοσιογραφική κάλυψη στο γνωστό «ατύχημα» που είχε με το άλλο αθλοπρεζάκι την Κατερίνα Θάνου) και φυσικά στο νταραβέρι αξιωμάτων- αποκατάστασης όλης της γνωστής πρωταθλητικής κλίκας είτε στα σώματα ασφαλείας είτε στον πολιτικό στίβο (φιλαράκι του αθλητή-βουλευτή Κώστα Κουκοδήμου, της αποτυχημένης υποψήφιας Πατουλίδου και άλλων). Ο καθένας φυσικά μπορεί να φανταστεί και τις κομπίνες όλων αυτών με πολύτιμο συνεργάτη τον Σωκράτη Γκιόλια στην εταιρεία με την επωνυμία ΣΕΓΑΣ που όλοι οι παραπάνω αποτελούσαν τις επιφανείς προσωπικότητές του. Ιδιαίτερα στην εποχή που μεσουρανούσε το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στήθηκε στο ΣΕΓΑΣ το μεγάλο φαγοπότι τόσο με τις «χρυσές» χορηγίες και τις κρατικές επιχορηγήσεις όσο και των μυστικών οικονομικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με μεγαλοεργολάβους και κατασκευαστικές εταιρείες.

Όμως ο «ανυποψίαστος» Σωκράτης Γκιόλιας ήταν πολυθεσίτης. Ο ίδιος ήταν γνωστός θρησκόληπτος στους κύκλους του και υπήρξε μόνιμος επισκέπτης-παράγοντας ακόμα μιας γνωστής εταιρείας. Ήταν έμπιστος συνεργάτης της Αθωνικής πολιτείας ενώ ταυτόχρονα η ρασοφόρος νυφίτσα Εφραίμ ήταν ο πνευματικός του. Γι' αυτό όταν ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο των παπαδερών στο Βατοπέδι ο Γκιόλιας πάντα έμπαινε μπροστά ως ασπίδα προστασίας για να στηρίξει το παραμάγαζό τους.

Ο τύπος ήταν κυριολεκτικά με το σταυρό στο χέρι.

Από κει και πέρα ο βασικός λόγος της επίσκεψής μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας.

Με τη ραγδαία εξάπλωση του ίντερνετ και την ολοένα αυξανόμενη προτίμηση ιδιαίτερα των νέων για την ενημέρωσή τους από αυτό, δεν άργησε και η εκμετάλλευσή του από τα γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας. Πέρα από τα επίσημα ειδησεογραφικά sites που συνήθως είναι ηλεκτρονική μορφή ήδη γνωστών εφημερίδων δημιουργήθηκαν και τα πρώτα ενημερωτικά blogs. Η αμεσότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που τα ανέδειξε σε δημοφιλείς ιστοσελίδες. Αυτή η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αξιοποιήθηκε και από άτομα που ζούσαν σε απολυταρχικά καθεστώτα σαν προσπάθεια διάρρηξης της λογοκρισίας που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τους παραπάνω ανθρώπους, η ίδια ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ.α, σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για τη στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν. Η πράξη μας δεν έχει να κάνει με την εναντίωσή μας στην ανωνυμία των blogs καθώς αντιθέτως την προτάσσουμε και τη θεωρούμε απαραίτητη σαν ασπίδα προστασίας εχθρών του καθεστώτος και ως υγιή συνθήκη πραγματικά εναλλακτικών αυτοδιαχειριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Ο Γκιόλιας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συγκαταλεγόταν στους εχθρούς του καθεστώτος αλλά ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του blog troktiko ασκώντας από αυτό τη συστημική προπαγάνδα του.

Ο Γκιόλιας πρώην συνεργάτης του «μαχητικού« Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και άξιος συνεργάτης της δημοσιογραφικής σχολής Κωστόπουλου- Αναστασιάδη (απενοχοποίηση του σύγχρονου lifestyle με κίνητρο την οικονομική επιτυχία και τον νεοελληνικό τσαμπουκά) είχε αυτό που χρειαζόταν. Από τη μία η δημοσιογραφία της «κοινωνικής ευαισθησίας», των «αποκαλύψεων» και των «καταγγελιών» κι από την άλλη ο τσαμπουκάς στο σερβίρισμα, ένα κοκτέιλ θράσους, lifestyle με άποψη, σύγχρονου νεοσυντηρητισμού, ενός κρυμμένου (ή και φανερού) φασισμού, μιας δήθεν σάτιρας, όχι απλά απέναντι στην εξουσία αλλά κυρίως ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν φωνή να απαντήσουν στη λάσπη που εξαπέλυε εναντίον τους.

Οι πιο πρόστυχες προσβολές και τα πιο συκοφαντικά ψέματα για το αντάρτικο πόλης μπήκαν στην πρώτη γραμμή των δημοσιευμάτων του troktikou. Μέχρι και ο αδελφός του Περικλής, ως διευθυντής της Prince Oliver, απάντησε προκλητικά και ειρωνικά παραφράζοντας τη συνθηματολογία της εξέγερσης του Δεκέμβρη σε μία ενέργεια εμπρησμού που είχε ως στόχο την εταιρεία του.

Το ίδιο το αφεντικό του troktikou είχε ορίσει τον εαυτό του δικαστή και απένειμε ποινές σε συλληφθέντες μέσα από το blog του.Μετά το διαζύγιο από τον μέντορά του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, ο Γκιόλιας αυτόνομος πλέον και με την πιο ισχυρή θέση στη δημοσιογραφική blogόσφαιρα γίνεται ειδικός σύμβουλος του Δημήτρη Κοντομηνά, που συγκαταλέγεται στην οικονομική μαφία της Ελλάδας, γνωστός και από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Interamerican. Επίσης το τελευταίο διάστημα δούλευε ως γενικός διευθυντής του ραδιοσταθμού Θέμα radio του ξεφτιλισμένου χοντροκοιλαρά Θέμου Αναστασιάδη. Η απαρίθμηση των βρόμικων ιστοριών του δημοσιογραφικού σιναφιού όπως και οι εσωτερικές κόντρες μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τριπλέτα Θέμου-Γκιόλια-Κοντομηνά με το αδελφάτο Χατζηνικολάου-Τριανταφυλλόπουλου-Κουρή θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι ένας κουβάς γεμάτος σκατά που με την κίνηση μας απλώς τον ελαφρύνουμε.

Φυσικά το αφεντικό του troktikou ως επαγγελματίας ρουφιάνος γνώριζε καλά τις πιθανές συνέπειες και τα «εργατικά ατυχήματα» που θα μπορούσαν να του συμβούν. Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν τόσο «ανυποψίαστος» που είχε φροντίσει μόνος του να επιβεβαιώσει πως αποτελεί στόχο. Ιδιαίτερα μετά τη βόμβα στα Πατήσια και το θάνατο του Αφγανού τόσο ο ίδιος όσο και τα κωλόπαιδα που είχε για συνεργάτες του χρησιμοποιούσαν το καμουφλάζ των δήθεν ανώνυμων σχολίων αναγνωστών στο troktiko ώστε να απειλήσουν ανοιχτά οποιονδήποτε εναντιωνόταν στον οχετό ψεύδους που εξαπέλυαν συστηματικά. Συγκεκριμένα και αφού είχαν προηγηθεί οι αποκλειστικές φωτογραφίες με το σκοτωμένο παιδί, προνόμιο της αγαστής συνεργασίας του Γκιόλια με την αντιτρομοκρατική, «αναγνώστης» του troktikou έγραψε σε σχέση με την οργή που συγκέντρωσε πάνω στο πρόσωπό του ο «ανυποψίαστος»...- δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Γκιόλιας και ο κάθε Γκιόλιας. Να έχει μαζί του όπλο και να ρίξει σε όποιον κινείται ύποπτα για να προστατεύσει τη ζωή του;-

Αλλά ας μη γινόμαστε υπερβολικοί. Ο Γκιόλιας δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει ο ίδιος για να προστατευτεί. Αυτό θα το αναλάμβαναν οι δύο αστυνομικοί συνοδοί ασφαλείας που του είχαν παραχωρηθεί και τους χρησιμοποιούσε εναλλάξ μέχρι το θάνατο του γουρουνιού στην Κατεχάκη.

Συγκεκριμένα ο «αφύλακτος» Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο και όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες.

Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία...

Το αφεντικό του troktikou τις καθημερινές από Δευτέρα έως Παρασκευή κατά τη μετακίνησή του με το αυτοκίνητο μάρκας smart με αριθμό κυκλοφορίας ΙΗΡ 5121 (το οποίο άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με άλλο smart με αριθμό ΙΜΡ 3142) συνοδευόταν πάντα από μηχανή ασφαλείας.

Πιο συγκεκριμένα ο Γκιόλιας ξεκινούσε καθημερινά από το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου 21 μεταξύ 12:10-12:25 για να μεταβεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του πάντα αργοπορημένος. Ένα 20λεπτο πριν πλησίαζε στο σπίτι του και στάθμευε στην αθέατη γωνία Νυμφών και Δαιδάλου μηχανή συνοδού ασφαλείας με τον αναβάτη της που ακολουθούσε το smart σε απόσταση 5-10 μέτρων όταν αυτό ξεκινούσε.

Ο Γκιόλιας διέθετε δύο Φιλιππινέζες-γορίλες που άλλαζαν μεταξύ τους συνήθως ανά βδομάδα. Ο πρώτος ήταν νεαρός 25-30 χρονών με fitness στυλάκι, που συνήθως χάζευε παίζοντας με το κινητό του και χρησιμοποιούσε μηχανή μαύρη-ασημί μάρκας TDM ενώ ο δεύτερος ήταν πιο έμπειρος, 40άρης γκριζομάλλης, είχε αγαπημένη συνήθεια να διαβάζει εφημερίδα πάνω στη μηχανή, να περπατάει σαν να έχει καρπούζια κάτω από τις μασχάλες ενώ χρησιμοποιούσε και αυτός μηχανή on-off transalp με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΚ 389.

Τονίζουμε πως ο Γκιόλιας για να μην στιγματιστεί στη γειτονιά ότι έχει συνοδούς, τους υποχρέωνε να σταθμεύσουν στη γωνία με τη Νυμφών που δε γίνονταν αντιληπτοί, ώστε να μη φανεί κι ο ίδιος ασυνεπής με τα όσα έγραφε.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη. Προφανώς οι νέες οδηγίες καθώς και η εξουσιοδότηση στους συνοδούς ασφαλείας να ρυθμίζουν το πόστο τους και τη διαδρομή του υποψηφίου στόχου, έδωσε τη δυνατότητα στους γορίλες να αλλάξουν θέση. Έτσι τον τελευταίο καιρό η πρώτη συνοδευτική μηχανή στάθμευε ακριβώς απέναντι από την πολυκατοικία του troktikou, τσέκαρε όσους περνούσαν ενώ λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει ο Γκιόλιας ερχόταν και δεύτερη μηχανή. Ο Γκιόλιας αφού πλέον καταδεχόταν να τους καλημερίσει ξεκινούσαν όλοι μαζί σαν μια ωραία «συντροφιά». Συνήθως μπροστά το TDM για να τσεκάρει τη διαδρομή με απόσταση 5-10 μέτρων, στη μέση ο Γκιόλιας με το smart και πίσω ο 40άρης με την transalp.

Η αρχική μας σκέψη ήταν να τους χτυπήσουμε μαζί. Χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας το γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε» τους άλλους δύο. Περισσότεροι στόχοι, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Γνωρίζαμε επακριβώς τη διαδρομή τους και η Εθνάρχου Μακαρίου που ακολουθούσαν μετά τη Δαιδάλου με τα διαχωριστικά παρτέρια βόλευε μια χαρά για το «τρακάρισμα» και τον εγκλωβισμό τους. Γρήγορα όμως απορρίψαμε αυτό το σενάριο γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος που ήταν ιδανικός για τέτοιο καρτέρι έχει μέτρια προς πυκνή ροή αυτοκινήτων, περαστικών, και δύο ρεύματα κυκλοφορίας με συνέπεια να υπήρχε κίνδυνος για άλλους ανθρώπους, γεγονός που δεν επιδιώκουμε ποτέ. Γιατί είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε στην κοινωνική παρακμή και άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, γι' αυτό δεν θα ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος. Έτσι προτιμήσαμε να πάμε εμείς στο σπίτι του παρά να συμβεί οτιδήποτε σε μια συμπλοκή στο δρόμο και να χτυπηθεί κάποιος άσχετος. Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει αλλά και ότι θα 'ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από τη σύζυγό του είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους. Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους.

Επιστρέφοντας να επισημάνουμε πως απορρίψαμε επίσης το ενδεχόμενο να διαρρήξουμε την πολυκατοικία και να εκτελέσουμε τον Γκιόλια μέσα στο διαμέρισμά του. Ήταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και φυσικά το μικρό παιδί.

Ο καθένας έχει το τέλος που του αναλογεί και τα παραπάνω άτομα δεν μας φταίνε σε τίποτα. Άλλωστε η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεσή μας άτομα του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρώμικα συμφέροντά του, ακόμα κι αν αυτό μας υποχρεώνει να ακυρώσουμε το σχεδιασμό μας. Ένας αντάρτης πόλης δεν είναι ένας ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθαυτό αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Δεν τίθεται ζήτημα απλά επί του προσωπικού. Ο ένοπλος μαχητής χτυπάει τους φορείς τους συστήματος που πλέον δεν έχουν δικό τους ξεχωριστό πρόσωπο αλλά μια συγκεκριμένη θέση που υπερασπίζονται. Ο ένοπλος μαχητής δεν πυροβολεί ανθρώπους, πυροβολεί ενάντια στο ίδιο το σύστημα.

Ο Γκιόλιας ήταν ένα από τα πολλά ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων που έχουμε συλλέξει πληροφορίες για τα σπίτια τους, τα οχήματά τους, τη φύλαξή τους, τα αγαπημένα τους στέκια-ρεστοράν μέχρι και το πού παίζουν τένις (το έπιασες το υπονοούμενο Χατζη-μαλάκα του alter;).

Όλοι αυτοί οι δικαστές που έχουν μικρόφωνα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες αγορεύουν, δικάζουν και καταδικάζουν, θα μάθουν τι σημαίνει ο φόβος να περνάει στο δικό τους στρατόπεδο. Γι' αυτό παράλληλα συμβουλεύουμε κι όλους τους αυτόπτες μάρτυρες η απάντησή τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...». Οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό.

Τέλος θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην τρίτη μας ανακοίνωση είχαμε γράψει «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει τη δημόσια εξωτερική εικόνα...»

Η Ελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με την προσφυγή στο ΔΝΤ και το οικονομικό της έλλειμμα. Μία από τις πιο προσοδοφόρες πηγές εισροής χρήματος είναι ο τουρισμός της καλοκαιρινής περιόδου. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε συνδυασμό με τις αντάρτικες ενέργειες του τελευταίου χρόνου πιστεύουμε ότι διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπάει την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τουρίστες πρέπει να μάθουν ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε να μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη επαναστατικών διαδικασιών με εμπρησμούς, σαμποτάζ, μαχητικές πορείες, βομβιστικές επιθέσεις, ένοπλες εκτελέσεις και όχι σε τόπο προορισμού διακοπών και αναψυχής. Έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Όσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ένας κόσμος που διαμαρτύρεται για τα νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα δίχως πρώτα να έχει εξεγερθεί ενάντια στη νοηματική φτήνια της ίδιας της ζωής μέσα στο σύστημα, μας είναι αδιάφορος και άξιος της μοίρας του. Δεν έχουμε δανειστεί τίποτα από τον κόσμο σας για να νιώσουμε ότι το χάνουμε ή το χρωστάμε. Αν αυτό που διακυβεύεται στην συνείδηση των ανθρώπων τώρα είναι η απώλεια ενός σταθερού μισθού και μιας σίγουρης σύνταξης δείχνει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη πεθάνει γιατί πρώτα έχασε τις επιθυμίες του, την αξιοπρέπειά του, τον εγωισμό του, τα όνειρά του, τη συνείδησή του, τα συναισθήματά του και τότε δεν νοιάστηκε πραγματικά κανείς. Όταν όμως απειλούνται οι δανεικές του προσευχές για τη μίζερη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας του και ξεσηκώνεται τότε οι μέρες του είναι μετρημένες. Γιατί ζυγιάστηκαν και βρέθηκαν λειψές και ανάπηρες νοήματος. Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής.

Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.

Προωθούμε έναν νέο πολιτισμό που οι αξίες του βρίσκονται στην ισοτιμία, στην αξιοπρέπεια, στην τιμή, στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλεγγύη, στην απελευθέρωση.

Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο ζωής και έκφρασης. Να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, να πλημμυρίσει από συναισθήματα, να αφεθεί στις απολαύσεις, να γίνει δημιουργός του κόσμου του...

Η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τις τηλεφωνικές γραμμές και τις επίπεδες οθόνες, οι ανθρώπινες χειρονομίες να αποκτήσουν ξανά τη ζεστασιά τους και να απαλλαχθούν από τις τυπικότητες και την επαναληψιμότητα, η ζωή να αποκτήσει μια περιπετειώδη περιπλάνηση και να απαγκιστρωθεί από τη γραφειοκρατική της εκδοχή.

Βέβαια, όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, αν επενδύεις όλη σου τη δράση σε ένα μελλοντικό όραμα και αγνοείς το σήμερα. Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο καθρέφτης...

Μη ρωτάς λοιπόν πώς θα αλλάξουν τα πράγματα. Γίνε εσύ ο ίδιος η απάντηση στο ερώτημα. Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος. Όμως, όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μας, ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή...

Γι' αυτό η πρότασή μας στο τώρα είναι σαφής. Όσοι άνθρωποι θέλουν να αρνηθούν έμπρακτα την τυραννία του συστήματος ας περάσουν από τα λόγια στην πράξη. Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιήστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργήστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα. Οι σημερινοί αντάρτες πόλης οφείλουν να ξεπεράσουν την κοινωνιστική κληρονομιά του προλεταριάτου και να ανακηρύξουν ως επαναστατικό υποκείμενο τους ίδιους τους τους εαυτούς τους, τους συντρόφους τους, και όλους όσους αμφισβητούν έμπρακτα το πραξικόπημα της εξουσίας στις ζωές μας δίνοντας ουσιαστικό προβάδισμα στη ζωή και όχι στις οικονομικές αναλύσεις. Στις διαδικασίες που προωθούν την ένοπλη πάλη κερδίζουμε στιγμές απελευθερωμένου χρόνου, καθώς μόνο αυτές επιτρέπουν την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας και ανοίγουν το δρόμο για μια εσωτερική ελευθερία.

Έτσι ο καθένας μπορεί να αναδιατυπώσει την ατομική του ταυτότητα μέσα στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένοπλος μαχητής της επανάστασης. «Ως εδώ.- Ο χειμώνας μας γεμίζει θλίψη, η άνοιξη μας μολύνει και το καλοκαίρι νιώθουμε ασφυξία. Εδώ και καιρό μας πνίγει τα ρουθούνια η μπόχα από τα γραφεία, τους αντιδραστήρες, τα εργοστάσια και τους αυτοκινητόδρομους. Τα φίμωτρά μας δεν έχουν πια ωραία γεύση, είναι σαν λουκάνικο περιτυλιγμένο με πλαστικό καλώδιο. Η μπύρα που πίνουμε είναι μπαγιάτικη, ίδια με τη μικροαστική ηθική. Δεν θέλουμε πια να κάνουμε σε όλη μας τη ζωή την ίδια δουλειά, να έχουμε το ίδιο πρόσωπο. Αρκετές διαταγές μας έχουν δώσει, αρκετά έχουν ελέγξει τη σκέψη, τις ιδέες, το σπίτι και τα διαβατήριά μας, αρκετά μας έχουν σπάσει τα μούτρα. Δεν θα τους αφήσουμε άλλο να μας καλουπώνουν, να μας καταστείλουν, να μας ισοπεδώνουν.- ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-... ως την παραλία του tun nichts (δεν κάνω τίποτα...) (κάλεσμα Γερμανών αυτόνομων).

Υ.Γ.1 Επειδή γνωρίζουμε πως ένα θυμωμένο γουρούνι βρωμάει περισσότερο από το συνηθισμένο, να πούμε δυο λογάκια στους μαλάκες της ομάδας ΔΙΑΣ. «Τσογλανάκια επειδή το παίζετε ψευτόμαγκες, κάποια στιγμή σε κάποιον τυχαίο από εσάς θα του ανοίξουμε νέες κουμπότρυπες στη στολή του. Και να έχετε το νου σας γιατί έχουμε ένα μικρό "πρόβλημα"... είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε αυτά που λέμε...». Άλλωστε ενδεικτικό των προθέσεών μας είναι το σημείο που επιλέξαμε να αφήσουμε την ανακοίνωσή μας, σε απόσταση 30 μέτρων ευθείας βολής από το φυλάκιο και την πρόσοψη του Α.Τ. Νίκαιας.

Υ.Γ. 2 Προς όλους τους υπεύθυνους φυλακών, διευθυντές, εισαγγελείς, σωφρονιστικούς υπαλλήλους και κοινωνικούς λειτουργούς, σας προειδοποιούμε πως αν δεν αλλάξετε άμεσα τη στάση σας και δεν σταματήσετε να ταλαιπωρείτε βασανισμένους φυλακισμένους ανθρώπους θα μπείτε στη λίστα προτεραιότητας ώστε να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι. Ιδιαίτερα για κάποιους από εσάς γνωρίζουμε μέχρι και τι ώρα παίρνετε τα χάπια σας. Κόψτε τους τσαμπουκάδες που κάνετε με την απαγόρευση αδειών και τα κομμένα επισκεπτήρια, να σέβεστε τους φυλακισμένους και να μην παραβιάζετε τα δικαιώματά τους γιατί σε διαφορετική περίπτωση και σε ανυποψίαστο χρόνο θα δεχθείτε επίσκεψη των μαχητών της Σέχτας Επαναστατών με οριστική μεταγωγή στον άλλο κόσμο.

Μαχητές της Επανάστασης ο εχθρός έχει όνομα, ψάξτε διευθύνσεις...

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ»

πηγή:http://www.newsbeast.gr

Πνευματική στειρότητα

2010-07-27T02:55:00.001+03:00

Οι καταστάσεις περίεργες και πρωτόγνωρες, αλλά μάλλον θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Ένα μαύρο σύννεφο υπάρχει στην ψυχολογία των περισσότερων ανθρώπων που συναντάω και δυστυχώς και στην δική μου. Καθημερινά η σεναριολογία δίνει και παίρνει, στους δρόμους, στα καφενεία, στους χώρους εργασίας, στα ιστολόγια, στις τηλεοράσεις και γενικά ο Έλληνας από σοφίσματα είναι γεμάτος αλλά κατά βάθος η πάρτη του να είναι καλά.
Η χώρα μας έχει μπει στη μαύρη λίστα και κανένας πλέον δεν εμπιστεύεται, όχι να επιχειρήσει, αυτό ούτε για αστείο, εδώ αλλά ούτε καν να πουλήσει χωρίς πρώτα να δει το χρώμα του χρήματος. Από την άλλη το ΔΝΤ έχει βαλθεί να αλλάξει τα πάντα ριζικά -αυτό, δηλαδή, που έπρεπε να είχαν κάνει οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια σταδιακά και ήπια- μέχρι να πάρει τα φράγκα του πίσω ακόμα και αν αυτό καταλήξει στην εξαθλίωση κάποιων κοινωνικών ομάδων της χώρας.

Επειδή, λοιπόν, φέτος τη θάλασσα θα την βλέπω μόνο σε φωτογραφίες, άντε και κάνα δυο φορές από κοντά, και επειδή έχω γράψει αρκετά πράγματα και τα έχω αφήσει μισά και έτσι βλέπω να μένουν, λέω να ταξιδέψω με λίγη μουσική.

Για λίγα αυτιά...

Drowning deep in my sea of loathing
Broken your servant I kneel
(Will you give in to me?)
It seems what's left of my human side
Is slowly changing in me
(Will you give in to me?)

Looking at my own reflection
When suddenly it changes
Violently it changes (oh no)
There is no turning back now
You've woken up the demon in me

[Chorus:]
Get up, come on get down with the sickness [x3]
Open up your hate, and let it flow into me
Get up, come on get down with the sickness
You mother get up come on get down with the sickness
You fucker get up come on get down with the sickness
Madness is the gift, that has been given to me

I can see inside you, the sickness is rising
Don't try to deny what you feel
(Will you give in to me?)
It seems that all that was good has died
And is decaying in me
(Will you give in to me?)

It seems you're having some trouble
In dealing with these changes
Living with these changes (oh no)
The world is a scary place
Now that you've woken up the demon in me

[Chorus]

(And when I dream) [x4]
No mommy, don't do it again
Don't do it again
I'll be a good boy
I'll be a good boy, I promise
No mommy don't hit me
Why did you have to hit me like that, mommy?
Don't do it, you're hurting me
Why did you have to be such a bitch
Why don't you,
Why don't you just fuck off and die
Why can't you just fuck off and die
Why can't you just leave here and die
Never stick your hand in my face again bitch
FUCK YOU
I don't need this shit
You stupid sadistic abusive fucking whore
How would you like to see how it feels mommy
Here it comes, get ready to die

[Chorus (last line changed to "Madness has now come over me")]

Θεσσαλοτίποτα Τηλεόραση. Φρουτοπία Κ2Ε26

2010-07-22T22:24:00.000+03:00

Watch Froutopia s2e26 in Animation | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.

Θεσσαλοτίποτα Τηλεόραση. Φρουτοπία Κ2Ε25

2010-07-21T20:46:00.000+03:00

Watch Froutopia s2e25 in Animation | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.

Θεσσαλοτίποτα Τηλεόραση. Φρουτοπία Κ2Ε24

2010-07-19T21:02:00.001+03:00

Watch Froutopia s2e24 in Animation | View More Free Videos Online at Veoh.com

Υ.Γ. Κατεβάστε τον veoh για να βλέπετε όλο το βίντεο.