Είναι μεγάλη η χαρά μου να ανακαλύπτω και να διαβάζω ποιήματα σαν το παρακάτω. Είναι πράγματα που τα σκέφτομαι και δεν ξέρω πως να τα μεταφέρω στο γραπτό λόγο ώστε να γίνω σαφής και κατανοητός. Αυτό, λοιπόν, το δικό μου κενό καλύπτεται από από διάφορους ποιητές, τραγουδιστές και λογοτέχνες που ανακαλύπτω κατά καιρούς και πολύ ενθουσιάζομαι με αυτά που έχουν γράψει. Το παρακάτω ποίημα είναι ένας ύμνος για τους ανθρώπους που δεν γερνάνε ποτέ. Για τους ανθρώπους που η ψυχή τους είναι πάντα ανθισμένη, που έχουν πάντα όρεξη και δίψα για να αποκτήσουν νέες γνώσεις, που ο πόθος για ζωή δεν έχει σβήσει ακόμα και όταν το σώμα τους γερνάει. Δεν θα πω άλλα το ποίημα τα λέει όλα!
Η ΝΙΟΤΗ
Τα νιάτα δεν είναι περίοδος ζωής,
είναι μια κατάσταση του νου.
Δεν είναι τα κόκκινα μάγουλα, τα κόκκινα χείλη και τα ευλύγιστα γόνατα. Είναι η διάθεση της θέλησης, ιδιότητα της φαντασίας, ένας σφρίγος συναισθημάτων. Είναι η φρεσκάδα της βαθιάς πηγής της ζωής. Είναι η νίκη ενάντια στην ατολμία, είναι η επιθυμία για περιπέτεια ενάντια σε μια ζωή της ευκολίας. Αυτός ο πόθος υπάρχει συχνά σε έναν σαραντάρη, περισσότερο από ότι σε ένα εικοσάχρονο αγόρι. Κανένας δεν γερνάει μόνο και μόνο επειδή ζει μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι γερνούν όταν εγκαταλείπουν τα ιδανικά τους.
Τα χρόνια μπορεί να ρυτιδώνουν το δέρμα, αλλά όταν εγκαταλείψεις τον ενθουσιασμό τότε ρυτιδώνεται το πνεύμα. Η ανησυχία, η αμφιβολία, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου, ο φόβος και η απελπισία, αυτά είναι τα μακρά, μακρά χρόνια που γέρνουν το κεφάλι και κάνουν σκόνη το πνεύμα που γέρασε.
Και αν είναι κανείς εβδομήντα ή δεκάξι χρόνων, πάντα στην καρδιά του μπορεί να υπάρχει η αγάπη για το θαύμα, ο θαυμασμός για τα άστρα και τα πράγματα και για τις σκέψεις. Η θέληση να αντιμετωπίσει κανείς τα γεγονότα, η αδιάκοπη παιδιάστικη όρεξη για κείνο που πρόκειται να ΄ρθει. Έπειτα, και η μεγάλη χαρά για το παιχνίδι ζωής.
Είστε τόσο νέοι, όση είναι η πίστη σας στη ζωή, τόσο γέροι, όση είναι η αμφιβολία σας, τόσο νέοι, όση είναι εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, τόσο γέροι, όση είναι η απελπισία σας.
Μέσα στο κέντρο της καρδιάς σας βρίσκεται ένας σταθμός ασυρμάτου. Όσα χρόνια αυτός παίρνει μηνύματα ομορφιάς, ελπίδας, χαράς, μεγαλείου, θάρρους και δύναμης από τη γη, από τους ανθρώπους και από το θεό, τότε είστε πάντα νέος. Όταν τα μηνύματα αυτά πάψουν να έρχονται, και το κέντρο της καρδιά σας έχει σκεπαστεί με τα χρόνια της απαισιοδοξίας και τον πάγο της αδιαφορίας και του κυνισμού, τότε πραγματικά μεγαλώσατε και γεράσατε.
YOUTH
Youth is not a time of life—it is a state of mind. It is not a matter of red cheeks, red lips and supple knees. It is a temper of the will; a quality of the imagination; a vigor of the emotions; it is a freshness of the deep springs of life. Youth means a tempermental predominance of courage over timidity, of the appetite for adventure over a life of ease. This often exists in a man of fifty, more than in a boy of twenty. Nobody grows old by merely living a number of years; people grow old by deserting their ideals.
Years may wrinkle the skin, but to give up enthusiasm wrinkles the soul. Worry, doubt, self-distrust, fear and despair—these are the long, long years that bow the head and turn the growing spirit back to dust.
Whether seventy or sixteen, there is in every being’s heart a love of wonder; the sweet amazement at the stars and starlike things and thoughts; the undaunted challenge of events, the unfailing childlike appetite for what comes next, and the joy in the game of life.
You are as young as your faith, as old as your doubt; as young as your self-confidence, as old as your fear, as young as your hope, as old as your despair.
In the central place of your heart there is a wireless station. So long as it receives messages of beauty, hope, cheer, grandeur, courage, and power from the earth, from men and from the Infinite—so long are you young. When the wires are all down and the central places of your heart are covered with the snows of pessimism and the ice of cynicism, then are you grown old, indeed!
Περισσότερα:
