Αλλαγή πορείας

Διάβασα το παρακάτω σχόλιο στην ηλεκτρονική έκδοση της Ναυτεμπορικής σε άρθρο-ερώτηση με θέμα "Μνημόνιο: Λάθος συνταγή ή λάθος εκτέλεση;" και βυθίστηκα για λίγο στις σκέψεις μου...  
"εργάζομαι 18 χρόνια σε έναν κλάδο.θεωρούμε πολύ καλός επαγγελματίας η αγορά με κοστολογει 1800-2000 euro, αλλά εγώ μετλα την μείωση που έφαγα παίρνω 1000 (-400 το μήνα).Δεν έχω πενθήμερο αλλά και σάββατο μέσα.Δεν έχω 9ώρο (φυσικά ΠΟΤΕ δεν έπαιρνα υπερωρία αυτήν την επιπλέων ώρα) αλλά δεωδεκάωρα.Σε επίπλεων μείωση, πολύ απλά δε θέλω να εργάζομαι.Θα πάω να πέσω πάνω σε ένα φορτηγό να μείνω ανάπηρος και να παίρνω σύνταξη. Αρνούμε να εργάζομαι για λιγότερα.ΤΕΛΟΣ"

Κάτι παρόμοιο συνέβη και σε μένα με λίγο σκληρότερους όρους και με τη διαφορά ότι δεν σκέφτηκα να πέσω σε κανένα φορτηγό για να πάρω σύνταξη. Εγώ, λοιπόν, εργαζόμουν οχτώ χρόνια σε κάποιον κλάδο έχοντας απόλυτη εξειδίκευση και μάλιστα όχι μόνο στον συγκεκριμένο τομέα αλλά και σε συγκεκριμένη μάρκα. Η εξειδίκευση, κατά τη γνώμη μου, είναι το απόλυτο ζητούμενο που πρέπει να αξιώνει ένας εργοδότης από έναν υπάλληλο και παντού στην δυτική Ευρώπη αλλά και την Αμερική θεωρείται απαραίτητη αλλά και πληρώνεται με υψηλούς μισθούς. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, ένας μηχανικός αυτοκινήτων να γνωρίζει εξίσου καλά για όλα τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά. Πρέπει να εξειδικευτεί όχι μόνο σε ένα κλάδο αλλά και σε συγκεκριμένη μάρκα αυτοκινήτων για να γίνει άριστος στη δουλειά του. Έχοντας, λοιπόν, απόλυτη επίγνωση του τι γνωρίζω και πόσο καλά το γνωρίζω κοστολογώ την παροχή των υπηρεσιών μου (το πόσο πουλάω την εργασία μου) με 1400€. Υπερβολικό ή μη για κάποιους δεν με ενδιαφέρει εγώ αυτό πιστεύω. Όταν συναντήθηκα με τον τελευταίο εργοδότη για να συζητήσουμε για δουλειά του είπα πόσο θέλω και μου απάντησε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και ότι μπορούσε να μου δώσει 1000€ (με την ασφάλιση) με προοπτική αν η οικονομία ανακάμψει να μου κάνει αύξηση. Φυσικά δεν περίμενα σε καμιά περίπτωση σε μια γρήγορη ανάκαμψη της οικονομίας.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν από τις πρώτες μέρες που ξεκίνησα την εργασία μου με την εταιρία. Οι υπερωρίες άρχισαν να βαρούν κόκκινο. Και δε μιλάμε για μια ή δυο ώρες αλλά για τρεις και τέσσερις και πολλές φορές πέντε και έξι την ημέρα και φυσικά απλήρωτες. Το Σάββατο αμέσως μπήκε στο πρόγραμμα ενσωματωμένο, βέβαια, στο συμφωνημένο μισθό των 1000€.  Για τέσσερις μήνες δε μου έγινε πρόσληψη και μόνο όταν απείλησα ότι θα φύγω μου έδωσαν να υπογράψω τη σύμβαση εργασίας η οποία ήταν κατά 200€ μειωμένη σε σχέση με τα πραγματικά χρήματα που έπαιρνα. Η τραγωδία, όμως, δεν σταμάτησε εδώ. Δεν πληρώθηκα ποτέ τα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα αλλά ούτε και το επίδομα αδείας. Έναν ολόκληρο χρόνο δεν πείρα ούτε μία μέρα άδεια εκτός από 2-3 μέρες που έπεσαν σε γιορτές. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά από την ημέρα της πρόσληψης και έπειτα ούτε μια φορά δεν πήρα ολόκληρο το μισθό μου. Για την ακρίβεια, κατά μέσο όρο έπαιρνα κάθε μήνα περίπου 800€ δηλαδή 200 λιγότερα και -τυχαίο;- όσα έλεγε η μειωμένη σύμβαση που αναγκάστηκα να υπογράψω. Και όλα αυτά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, χωρίς καμιά συζήτηση, την στιγμή, μάλιστα, που ο εργοδότης σκορπούσε τα χρήματά του δεξιά και αριστερά τελείως άσκοπα και μπροστά στα μάτια μας. Την ίδια τακτική και με πρόσχημα την κρίση ακολουθούσε και με τους άλλους δυο υπαλλήλους του.

Εγώ, δεν μπορώ να ενδώσω σε αυτή την τακτική. Δεν είναι δυνατόν να δεχτώ ότι το μεγαλύτερο μέρος του βάρους της ύφεσης θα πέσει στα κεφάλια των ιδιωτικών υπαλλήλων προκειμένου κάποιοι επιχειρηματίες να σώσουν τις επιχειρήσεις τους συνεχίζοντας να κερδίζουν και κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές κλπ να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και τις μειώσεις του. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι χάρη στην ανικανότητα της κυβέρνησης πασοκ κανένα μέτρο δεν πάρθηκε για την ανάκαμψη της οικονομίας εκτός από φόρους, μειώσεις συντάξεων και μισθών και εξευτελισμό της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι και αρκετοί σωστοί επιχειρηματίες δέχτηκαν τη σκληρότητα των μέτρων με μόνο γνώμονα ότι θα φέρουν αποτελέσματα. Κάτι που δεν έχουμε δει μέχρι τώρα. Προσωπικά οι ανοχές και οι αντοχές μου έχουν φτάσει στα όριά τους. Δεν δέχομαι να γίνω σκλάβος κανενός, ούτε και να ζω για να δουλεύω και δεν μπορώ να ανεχτώ άλλο αυτούς τους πολιτικούς. Δουλεύω επειδή μου αρέσει και για να μπορώ να επιβιώνω εγώ και οι οικογένειά μου. Με βάση αυτή τη λογική, λοιπόν, αποφάσισα όχι να παρατήσω τη ζωή μου στην τύχη, αλλά να συνεχίσω να παλεύω κοινωνικά αλλά κάνοντας παράλληλα και στροφή στην εργασία μου βαδίζοντας πλέον στον αγροτικό τομέα και συγκεκριμένα στη μελισσοκομία. Δε θα με διώξει κανένας από τη χώρα μου, να φύγουν αυτοί που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση, που συνεχίζουν νατην συντηρούν και που δεν λένε να αλλάξουν μυαλά.

Χρήμα και εξουσία

Το πάθος για χρήμα, αυτό το αμάρτημα που έχει κάνει όλο τον κόσμο να γυρίζει γύρω του και με τις τράπεζες και τους εκπροσώπους τους να λυσσάνε για περισσότερο κέρδος.  Κέρδος που δημιουργείται εις βάρος των χωρών, στις πλάτες εκατομμυρίων πολιτών που βρίσκονται από τη μία μέρα στην άλλη ξεκρέμαστοι, χρεοκοπημένοι, απελπισμένοι. Πραγματικά απορώ, πού μαζεύεται όλο αυτό το χρήμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και οι εταιρίες που δεν χορταίνουν με κανένα ποσό; Πολύ φοβάμαι ότι ο κόσμος μας οδεύει ολοταχώς σε μια νέα παγκόσμια κρίση με το χειρότερο σενάριο αυτό του παγκοσμίου πολέμου.

Μήπως και οι προηγούμενοι δύο ΠΠ για τους ίδιους λόγος δεν έγιναν; Η φτώχεια, η ανέχεια, η πείνα και το πάθος κάποιον καιροσκόπων για εξουσία. Τα χρήματα και η εξουσία. Δυο αλληλένδετα "αμαρτήματα". Με τα χρήματα αποκτάς εξουσία και με την κατάκτηση της εξουσία έχεις και χρήματα. Και πως γίνεται κάθε φορά που η δυστυχία χτυπά την πόρτα μιας χώρας οι φασίζουσες νοοτροπίες να ανθίζουν. Η Γερμανία, η κάτοικοι και οι κυβερνήσεις της οποίας κατακεραυνώνουν σήμερα τους "παρασιτικούς" Έλληνες, ξεκίνησε και τους δυο παγκόσμιους πολέμους με τον δεύτερο να είναι ο πιο καταστροφικός στην ιστορία του ανθρώπου. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν και ολόκληρες χώρες ισοπεδώθηκαν για το καπρίτσιο κάποιων φασιστόμουτρων να κατακτήσουν ακόμα και τα μυρμήγκια. Η Ελλάδα τελικά ίσως να είναι και από τις πιο αδικημένες χώρες αυτού του πολέμου, αφού τασσόμενη ενάντια σε αυτή την παράνοια αρίθμησε χιλιάδες θύματα και καταστροφές από τους ναζί. Και ενώ όλες οι άλλες χώρες αποζημιώθηκαν εμείς δεν αξιωθήκαμε ούτε αυτό να διεκδικήσουμε.

Ευτυχώς η δική μου η γενιά δεν έζησε τέτοιες τραγωδίες και εύχομαι ποτέ να μην τις ζήσει. Βέβαια, και για τη φτώχεια τα ίδια έλεγαν οι γιαγιάδες μας, "δεν ξέρετε εσείς οι νέοι πόσο δύσκολα ήταν στα δικά μας τα χρόνια και πόση φτώχεια υπήρχε, ποτέ να μην τη ζήσετε". Να, όμως, που έρχονται οι καιροί που θα μάθουμε και εμείς. Θυμάμαι που ο πατέρας μου μου έλεγε ιστορίες που του είχε αφηγηθεί ένας θείος του ο οποίος είχε πολεμήσει το 40' τους Ιταλούς. Εκείνη τη χρονιά είχε απίστευτο κρύο. Οι άνθρωποι ήταν στην πλειοψηφία τους μαθημένοι σε δύσκολες συνθήκες. Οι περισσότεροι έκαναν σκληρές εργασίες και είχαν συνηθίσει τις χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά εκείνη τη χρονιά ήταν το κάτι άλλο. Στα βουνά, μάλιστα, όπου πολεμούσαν, τα φαινόμενα ήταν ακραία. Τα ρούχα του στρατού δεν επαρκούσαν, οι αρβύλες και οι κάλτσες πάγωναν και τα πόδια μελάνιαζαν. Φορούσαν όσο πιο πολλά ρούχα μπορούσαν ακόμα και αυτά των νεκρών για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τα τρόφιμα και το νερό λιγοστά. Κάποια στιγμή έπιναν νερό από ένα ποτάμι όταν προχωρώντας λίγο πιο πάνω παρατήρησαν ότι υπήρχαν πτώματα στρατιωτών μέσα που είχαν σαπίσει. Ήταν πολύ δύσκολα αλλά πάλευαν για την ελευθερία της χώρας. Το καλύτερο, έλεγε ο θείος, ήταν αυτό με την Σ. Βέμπο. Εμείς ούτε που την ξέραμε, ούτε που είχαμε ακούσει γι αυτήν. Είχε γίνει διάσημη τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια. Μη νομίζετε ότι μας έδιναν θάρρος. Ούτε που έφταναν στα αυτιά μας. τα άκουσα μόνο μετά τη λήξη του πολέμου. Οι μόνοι που έπαιρναν τα πάνω τους από αυτά τα τραγούδια ήταν οι άνθρωποι που έμεναν πίσω και δεν μπορούσαν να πολεμήσουν.

Εμείς οι νεοέλληνες, με όλα τα στραβά και τα ανάποδα που έχουμε, θέλω να πιστεύω ότι ποτέ δεν θα επιτρέψουμε στο μέλλον να καλλιεργηθεί στη χώρα μας τέτοια ιδεολογία. Νομίζω ότι αγαπάμε την ελευθερία τόσο τη δική μας όσο και των άλλων εθνών και πραγματικά ώρες ώρες χαίρομαι που δεν έχουμε υιοθετήσει αυτόν τον ρομποτικό τρόπο ζωής των Γερμανών.


Φασιστική Γερμανία from Thessalotipota on Vimeo.



(Στο youtube)
http://www.youtube.com/user/thessalotipota?feature=mhee

Εφιάλτες

Είναι πλέον ξεκάθαρο στα δικά μου μάτια ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια κάστα ανάξιων και άτολμων πολιτικών. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την Ελλάδα ένα απέραντο ρουσφετότοπο, που πούλησαν μέχρι τις μάνες τους για την εξουσία, που μας γέμισαν με χρέη κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, ρίχνοντας μόνο λίγα ψίχουλα στο λαό,  αυτοί οι κρετίνοι που μας κατάντησαν να ζούμε με 700€ το μήνα θεωρώντας άθλο το ότι υπάρχει δουλειά για ένα άτομο στην κάθε οικογένεια, ξεκίνησαν συστηματικά και εν γνώση τους το ξεπούλημα έντεκα εκατομμυρίων ψυχών. Πλέον, πιστεύω ότι όλα ήταν στημένα, ξεκινώντας από τον αρχηγό των ανικάνων Καραμανλή που έφυγε τρέχοντας όταν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί όχι το χρέος αλλά ούτε τους βουλευτές του και καταλήγοντας στο ανδρείκελο τον Παπανδρέου αλλά και τους ακολούθους του που απέκρυψαν όλη την αλήθεια από το λαό προεκλογικά. Και σα να μην τους έφτανε αυτό, έταξαν και χρήματα κρυμμένα σε κάποιο μπαούλο, με μόνο σκοπό την υφαρπαγή λίγων εδρών παραπάνω από ανόητους και αμόρφωτους ψηφοφόρους πάνω στους οποίους ασελγούσαν τόσα χρόνια. Οι προδότες αυτοί - που σήμερα τα βάζουν με το θεριό που οι ίδιοι έτρεφαν επί δεκαετίες, δημοσιεύοντας και στομφώδη μανιφέστα- έκαναν ακριβώς όσα έπρεπε για να πέσει η χώρα μια ώρα αρχύτερα στο γκρεμό. Ουδέποτε νοιάστηκαν για τον λαό και ουδέποτε είπαν αλήθεια όταν έλεγαν ότι δεν σκέφτονται την καρέκλα και την εξουσία. Αντιθέτως, μόνο αυτή σκέφτονται. Δεν ξέρω αν ένα σωστά μελετημένο, συντεταγμένο και εκτελεσμένο μνημόνιο θα έφερνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το σκλαβόχαρτο που υπόγραψαν, με αυτούς τους άχρηστους πολιτικούς που βάλαμε να το εκτελέσουν, είναι η ταφόπλακά μας.

Προσωπικά δεν είμαι κλαψομούνης ούτε και τα παρατάω εύκολα. Παρόλο τη δεινή θέση που βρίσκομαι σήμερα παλεύω να αναστηλωθώ βασιζόμενος στις δυνάμεις μου και προσπαθώντας να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου μαθαίνοντας καινούρια πράγματα ώστε να μπορέσω να σταθώ όρθιος. Δεν θα ησυχάσω, όμως, αν δεν δω αυτούς τους αλήτες να ξεκουμπίζονται ένας ένας από εδώ. Δεν θα ξαναπιστέψω σε κανένα πολιτικό αν δεν τους δω να πηγαίνουν στη βουλή με τρύπια παπούτσια και το βλέμμα χαμηλά.

Διαβάστε και αυτό: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=425382

Επισκευή μητρικής του laptop

Τον τελευταίο καιρό απέχω λίγο από τη συγγραφή και δημοσίευση κειμένων και οι λόγοι είναι πολλοί. Από τη μία τα προσωπικά εργασιακά μου προβλήματα, από την άλλη ο πιτσιρίκος που βγήκε φασαριατζής όσο δεν φαντάζεται άνθρωπος, ε, δεν ακούς πουθενά και κάτι ευχάριστο να σου φτιαχτεί η διάθεση, παντού μηζέρια και γκρίνια, οπότε η διάθεση για blogging πάει περίπατο.

Και σα να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ξαφνικά μια μέρα εκεί που διάβαζα κάποια πράγματα στο δίκτυο σβήνει το λάπτοπ. Δεν έδωσα και πολύ σημασία στην αρχή φαντάστηκα ότι θα έγινε κάποια, εκτός προγράμματος, επανεκκίνηση του υπολογιστή. Περίμενα, λοιπόν, ο κακομοίρης, να ξανανοίξει και να επανεκκινήσουν τα windows, μάταια όμως. Ο υπολογιστής άνοιγε και έκλεινε συνεχώς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να ανοίγει καθόλου η οθόνη. Το μόνο που δούλευε ήταν το κουμπί on\off το οποίο αναβόσβηνε μαζί με τις επανεκκινήσεις του υπολογιστή. Τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν ήταν απλά αλλά ότι κάποια βαθύτερη ζημιά έχει γίνει. Παρόλα αυτά δεν με έπιασε πανικός, τόσα χρόνια με τα pc έμαθα ότι ο χειριστής αυτών των υπολογιστών πρέπει εκτός από τη γνώση των προγραμμάτων θα πρέπει να είναι και μάστορας. Έπιασα, λοιπόν, το κατσαβίδι και άρχισα το "χειρουργείο". Τα λάπτοπ, βέβαια, σε σχέση με ένα pc, ένα πύργο, είναι πιο δύσκολα τόσο στην αποσυναρμολόγηση των πλαστικών όσο και των εξαρτημάτων τους. Το συγκεκριμένο το είχα ανοίξει αρκετές φορές για να καθαρίσω τον ανεμιστήρα και τις ψύκτρες από την σκόνη που συσσωρεύεται με τον καιρό, οπότε είχα μια ιδέα για το πως θα κινηθώ.

Πρώτη κίνηση, λοιπόν, να γυρίσω το λάπτοπ ανάποδα και να βγάλω τα πλαστικά που έχει ώστε να έχω πρόσβαση στη μητρική και τα άλλα εξαρτήματα. Ποιο εξάρτημα άραγε να είναι αυτό που κάνει τη ζημιά; Ξεκίνησα με το σκληρό δίσκο, τον οποίο αφού εντόπισα τον αποσύνδεσα βγάζοντάς τον τελείως. Έπειτα βάζω ξανά τον υπολογιστή στην πρίζα και τον ανοίγω...τίποτα. Ακριβώς η ίδια αντίδραση με πριν. Ανοιγοκλείσιμο και μαύρη οθόνη που σημαίνει ότι ο δίσκος δεν έχει πρόβλημα. Τουλάχιστον τώρα ξέρω ότι δεν έχω χάσει κανένα από τα δεδομένα που είχα αποθηκεύσει, νομίζω ότι κάτι είναι και αυτό. Η προηγούμενη διαδικασία ξαναγίνεται αυτή τη φορά βάζω το δίσκο που έβγαλα και αποσυνδέω τις μνήμες (χωρίς να έχω και πολλές πιθανότητες να έχουν αυτές το πρόβλημα). Ανοίγω πάλι και ξανά το ίδιο θέαμα. Το ίδιο με τον ανεμιστήρα και πάλι το αποτέλεσμα όμοιο με πριν. Έχω ψιλιαστεί πλέον ότι το πρόβλημα είναι η μητρική (motherboard), που σημαίνει ότι η ζημιά είναι μεγάλη και άντε βρες μητρική στην αγορά για ένα λάπτοπ τεσσάρων και πλέον ετών που αποσύρουν τα ανταλλακτικά πάνω στο χρόνο για να αγοράζεις συνέχεια καινούρια μηχανήματα. Δεν αγχώθηκα, όμως, το παράτησα προς το παρόν με σκοπό να ενημερωθώ και να επανέλθω.

Μετά από κάνα διήμερο επισκέφτηκα ένα γνωστό που έχει μαγαζί με πωλήσεις και επισκευές υπολογιστών για να με φωτίσει λίγο. Μπαίνω μέσα, χαιρετιόμαστε και του λέω το πρόβλημά μου. "Άμα ανοιγοκλείνει ο υπολογιστής και δεν βγάζει τίποτα η οθόνη τότε σίγουρα είναι η μητρική και το κακό είναι ότι ούτε το σέρβις της acer το επισκευάζει αλλά και πολύ δύσκολα θα βρούμε ανταλλακτικό. Αν θέλεις μπορώ να κάνω μια πατέντα για να δουλέψει αλλά χωρίς να σου εγγυηθώ για πόσο καιρό θα κρατήσει, μπορεί, δηλαδή, σε μια βδομάδα να ξαναχαλάσει."

Εντάξει, είμαι σίγουρος πλέον τι έχει χαλάσει αλλά θέλει να ψάξω μήπως και βρω ανταλλακτικό, το κόστος του, αλλά και μήπως μπορώ να το φτιάξω μόνος μου, έστω και αν κρατήσει λίγο. Για λίγες μέρες δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ όποτε το παράτησα στην άκρη. Προχτές κάτι με "τσίμπησε" και βάλθηκα να ψάξω στο νετ για το τι μπορώ να κάνω. Ξεκίνησα με την αναζήτηση μητρικής αλλά κατά τύχη βρήκα ένα βίντεο στο youtube με κάποιον που είχε το ίδιο πρόβλημα με εμένα αλλά και αυτός έψαχνε λύση. Το ένα βίντεο έφερνε το άλλο ώσπου στο τέλος βρήκα άκρη, έχει πάθει βλάβει το chipset της μητρικής . Αφού βρήκαμε το πρόβλημα επόμενο βήμα είναι να δούμε πως θα το λύσουμε, αν λύνεται. Αυτό που πρέπει να κάνω έχει, κατά κάποιο τρόπο, πλάκα. Θα πρέπει να ανοίξω πάλι το λάπτοπ να ξηλώσω κάποια εξαρτήματα και αφού βρω το τσιπάκι να το ζεστάνω με ένα πιστολάκι μαλλιών. Όσο πιο καλό το πιστολάκι και όσο πιο μεγάλη θερμοκρασία ανεβάζει τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα επανακολλήσει το εξάρτημα που αποκολλήθηκε μέσα στο chipset. Σε κάποιο βίντεο, ένας τύπος είχε ένα μηχάνημα σαν κολλητήρι που ανέβαζε από 100 βαθμούς σταδιακά μέχρι και τους 420 για να το κολλήσει πιο σίγουρα. Το πιστολάκι σίγουρα δεν ανεβάζει τόσο αλλά μπορώ να πω ότι έβγαζε αρκετή ζέστη, σχεδόν όση και ένας οικιακός φούρνος. Τελικά αφού το ζέστανα και περίμενα να κρυώσει συναρμολόγησα το λάπτοπ και το άνοιξα. Το αποτέλεσμα είναι αυτή η ανάρτηση, το λάπτοπ μου ξαναδούλεψε!

Δημόσιε υπάλληλε

Δημόσιε υπάλληλε, υπάλληλε ΔΕΚΟ κλπ  των 1300 ευρώ, προσωπικά δεν σε γνωρίζω γιαυτό και δεν έχω λόγο ούτε να σε πιστέψω ούτε να σε αμφισβητήσω ότι δεν παίρνεις αρκετά από το δημόσιο για την εργασία που αποδίδεις Οι στατιστικές και η εμπειρία, μου λένε ότι δεν αποδίδεις ούτε για 500. Παρόλα αυτά δεν  γνωρίζω αν δεν παίρνεις σαν υπάλληλος υπουργείου δύο ή και δυόμιση χιλιάρικα για να ζεσταίνεις τις πολυθρόνες του γραφείου σου.

Δεν έχω λόγο πιστέψω ότι δεν έπαιρνες το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης. Ούτε το εφάπαξ, από τα υποτιθέμενα χρήματα που σου κρατάνε (πόσα ακόμα έπρεπε να πάρεις;). Δεν γνωρίζω αν είσαι εφοριακός και λαδωνόσουν από τις εταιρίες για μην βάλεις πρόστιμο, ζημιώνοντας το κράτος φυσικά. Δεν ξέρω αν είσαι στην πολεοδομία και φακελωνόσουν από τους εργολάβους για να κάνεις τα στραβά μάτια για τις παρανομίες τους, ζημιώνοντας πάλι το κράτος. Δεν γνωρίζω αν είσαι δάσκαλος και κάθεσαι τέσσερις μήνες το χρόνο και δουλεύεις 25 ώρες την εβδομάδα, υποχρεώνοντας, από την τεμπελιά σου, οι μαθητές να κάνουν ιδιαίτερα. Δεν γνωρίζω αν είσαι τελωνειακός και τα οικονομάς από παράνομες εισαγωγές, ούτε αν δουλεύεις στην ΔΕΗ και παίρνεις μίζες για να δίνεις έργα σε εταιρίες που δεν μειοδότησαν σε διαγωνισμό.

Αν δουλεύεις στην Ολυμπιακή, τότε σίγουρα θα έκλεβες ρόδες και μπαταρίες για το αυτοκίνητό σου, βάζοντας την εταιρία μέσα. Αν είσαι στον ΟΣΕ τότε είναι βέβαιο ότι θα έστελνες μεταφορικές χωρίς τιμολόγια παίρνοντας ένα χαμηλότερο κόμιστρο για την πάρτη σου και χρεώνοντας την εταιρία, φυσικά. Αν είσαι στον ΟΤΕ τότε θα μπήκες σίγουρα με βύσμα στην ήδη φορτωμένη με υπαλλήλους εταιρία παίρνοντας παχυλό μισθό. Σαν υπάλληλος σε κρατικό κανάλι μπορεί πολύ απλά και να μην πάτησες το πόδι σου ποτέ σε αυτό. Αν είσαι στην αστυνομία θα έσβηνες κλείσεις, θα έκανες του κόσμου τις παρανομίες μένοντας ατιμώρητος και θα έπινες το φραπέ σου καθημερινά στη μπουγάτσα εν ώρα υπηρεσίας ενώ μπορεί να πληρωνόσουν διπλό μισθό για ειδικές αποστολές. Σε περίπτωση που δηλώνεις δασοκόμος, τότε μάλλον θα έπαιρνες μίζες για να κάνεις τα στραβά μάτια για τα αυθαίρετα στα δάση. Δηλώνεις στρατιωτικός; Ε, τότε σίγουρα στην καλύτερη περίπτωση για το κράτος απλώς να έκλεψες την τροφοδοσία του στρατού σαν υπεύθυνος συσσιτίου. Ίσως πάλι να δουλεύεις σε νοσοκομείο και να τα έκανες πλακάκια με κάποια εταιρία κόβοντας ψεύτικα τιμολόγια αυξημένα στο δεκαπλάσιο για οικονομάτε σε βάρος του κράτους. Αν είσαι συνδηκαλιστής του δημοσίου δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι πόσο άσχημα σου φέρθηκε η μοίρα.


Εγώ προσωπικά, δημόσιε υπάλληλε, δεν σε λυπάμαι καθόλου. Με την δική σου ανοχή και ψήφο και για την δική σου βολή, ανατράφηκε αυτό το τέρας που λέγεται ελληνικό δημόσιο. Μαζί με τ6ην δική σου υπογραφή δημιουργήσαμε αυτά τα εκτρώματα που λέγονται πολιτική. Αυτούς τους ανίκανους που ούτε απλές εντολές δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Κολυμπήστε τώρα, λοιπόν, στο βόθρο που φτιάχτηκε με τα δικά σας σκατά.

Οι δούλωτες

Τελευταία, δεν μπορείς να πεις κάτι και αμέσως κάποιος σε βαπτίζει λαϊκιστή, υπερβολικό, μη ορθολογιστή. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ξεκίνησε αυτή η πιπίλα αλλά δεν έχω σκοπό να την μασήσω και εγώ. Δηλαδή είναι λαϊκιστής κάποιος που λέει την αλήθεια; κάποιος που εκφράζεται με αυθεντική λαϊκότητα; κάποιος που αποτελεί μέρος του λαού και δεν είναι μέλος της ελίτ των πολιτικών και αυθεντιών που βάλθηκαν να καταστρέψουν τη χώρα και τις ζωές μας;

Έχω σκοπό, λοιπόν, να μην σταματήσω ποτέ να εκφράζομαι ελεύθερα ακόμα και αν κάνω λάθος. Και αυτό ακριβώς θα κάνω και σήμερα σε αυτό εδώ το κείμενο. Θα μιλήσω όπως ακριβώς αισθάνομαι και όπως ακριβώς βλέπω να αισθάνονται οι περισσότεροι γύρω μου.

Η αλήθεια είναι ότι οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα από το κεφάλι μου και τα δάκτυλά μου με κόπο χτυπούν το πληκτρολόγιο. Ίσως να φταίει η υπερβολική ζέστη, μπορεί να είναι ο ανελέητος καταιγισμός άσχημων νέων ή η μιζέρια που βλέπω διαρκώς γύρω μου, ίσως τα συνεχή δωδεκάωρα που βαράω παρά τη θέλησή μου σε μια από τις πιο εξαντλητικές εργασίες του σύγχρονου δυτικού κόσμου με απολαβές -πρακτικά, γιατί θεωρητικά φαίνομαι ευκατάστατος και μπορεί να πληρώσω και φόρους- εφάμιλλες με αυτές των χαμηλοσυνταξιούχων. Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι χάνουμε σιγά σιγά τις ζωές μας, την ψυχή μας, την ελευθερία μας. Από την ανομία και την παρακμή γυρίσαμε απότομα στην οικονομική υποταγή. Γίναμε αφανείς σκλάβοι, είλωτες. Γίναμε και τα δυο μαζί, δούλωτες. Έχουμε στερηθεί την προσωπική μας ελευθερία, σωματική και πνευματική. Είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε αδιάκοπα λαμβάνοντας μόνο τα προς το ζειν και ο προσωπικός χρόνος για πνευματική καλλιέργεια είναι ανύπαρκτος. Είμαστε θύματα πολλών άχρηστων πολιτικών και σκλάβοι ενός αδυσώπητου συστήματος που διέπεται όμως από νόμους και κανόνες. Και επειδή σε αυτό το παιχνίδι είναι όλοι (παγκοσμίως) μπλεγμένοι, είναι γελασμένος όποιος νομίζει ότι θα τη βγάλει "καθαρή" ρουφώντας το δικό μας αίμα.

Εξοργισμένος

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτές τις μέρες που ακούω διαρκώς για την λεγόμενη "αποτυχία μνημονίου" με ζώνουν τα φίδια. Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι όλοι αυτοί οι πολύπειροι τεχνοκράτες, οικονομολόγοι, χρηματιστές υπάλληλοι του ΔΝΤ, οι οποίοι έχουν μελετήσει για χρόνια το συγκεκριμένο τρόπο δανεισμού στα κράτη, γνωρίζουν την ψυχολογία του κόσμου και τις αντιδράσεις του και ξέρουν να μελετούν καλά τα νούμερα έπεσαν τόσο έξω. Δε νομίζω ότι αποτύχανε στην τήρηση του μνημονίου αλλά πέτυχαν ακριβώς το σκοπό τους με μια μικρή απόκλιση, που, κυρίως, δημιουργήθηκε λόγο ολιγωρίας και αναποφασιστικότητας της κυβέρνησης. Πιστεύω, δε, ότι οι δανειστές μας μέσα σε όλα είχαν δεδομένη στο πρόγραμμά τους τη συναίνεση των δυο μεγάλων κομμάτων αλλά λόγω "ελληνικού παράδοξου" δεν έγινε ποτέ. Όσο για τους "αγανακτισμένους", δεν είναι και κάτι πρωτόγνωρο στα παγκόσμια δρώμενα αλλά σίγουρα δεν είναι και κάτι που δεν φοβίζει. Τα ίδια σάμπως δεν γινόντουσαν και στην Αργεντινή. Καθημερινά πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης και ηλικίας κατέβαιναν στους δρόμους με τις κατσαρόλες τους και τη δύναμη της φωνής τους για να διαμαρτυρηθούν για την τραγική πτώση του επιπέδου της ζωής τους λόγω του χρέους που δημιουργήθηκε από την κατάχρηση και κακοδιαχείριση των πολιτικών.  Ίδιες καταστάσεις με τις δικές μας, δηλαδή.


Πίσω στα δικά μας τώρα και το μυαλό μου δεν λέει να σταματήσει να σκέφτεται την πορεία των γεγονότων σε γενικό αλλά ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο. Στην αρχή της κρίσης και ακόμα όταν στην κυβέρνηση βρισκόταν ο Καραμανλής (κάπου στις τελευταίες του μέρες) αρχίσαμε να ψυλλιαζόμαστε ότι κάτι πάει στραβά. Είπαμε, δεν πειράζει μωρέ, κρίση είναι θα περάσει. Σε ένα δυο χρόνια θα ανακάμψουμε οικονομικά και θα επανέλθουμε στους παλιούς ρυθμούς. Ο Καραμανλής στην προεκλογική του εκστρατεία έλεγε συνεχώς ότι θα χρειαστεί να παρθούν σκληρά και επίπονα μέτρα. Προφανώς ήξερε τι πρόκειται να συνέβαινε μιας και ήταν ο βασικός ηθικός αυτουργός αυτής της κατάστασης. Ο Παπανδρέου από την άλλη -ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αγνοούσε την κατάσταση και τον κορόιδεψαν ή τα ήξερε όλα και μας πουλούσε πρόλογο ότι λεφτά υπάρχουν- βλέποντας ότι δεν υπάρχει άλλη λύση μας έριξε με τα μούτρα στη λιτότητα. Πάλι, εμείς είπαμε δεν πειράζει, άντε να κόψουμε και τις πολλές εξόδους γιατί το είχαμε παρακάνει τόσα χρόνια. Δεν έγινε και τίποτα αν πιούμε καμιά μπίρα στο σπίτι κανενός φίλου. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και τα πράγματα έσφιξαν ακόμα πιο πολύ. Εμείς πάλι κάναμε κουράγιο. Θα κόψουμε και τις επισκέψεις στα σπίτια των φίλων, να μειώσουμε και τα έξοδα σε βενζίνες και ποτά. Στην τελική θα καθόμαστε σπίτια μας και θα πίνουμε το ποτό μας στο μπαλκόνι. Σήμερα όμως, μετά από δύο χρόνια λιτότητας και ύφεσης έχουμε φτάσει στα όριά μας. Όχι μόνο μπίρα δεν μπορούμε να πιούμε αλλά ούτε νερό. Όλα μας τα χρήματα (όσα παίρνουμε δηλαδή) φεύγουν σε φόρους, βενζίνες, πετρέλαια και στα βασικά είδη επιβίωσης. Την βενζίνη την μετράμε με το σταγονόμετρο και αν τυχών κάψουμε κάνα ευρώ παραπάνω την εβδομάδα βγαίνουμε εκτός προϋπολογισμού. Όλα μας τα χρήματα στο κράτος. Το κράτος που κατέστρεψε τις ζωές μας.


Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Εγώ δεν είμαι αγανακτισμένος. Είμαι εξοργισμένος. Είμαι εξοργισμένος όχι επειδή διαφωνώ με τις αλλαγές που γίνονται. Με τις πιο πολλές δημοσιονομικές αλλαγές μάλλον συμφωνώ. Είμαι εξοργισμένος γιατί κάνοντας όλη αυτή την ανασκόπηση διακρίνω ξεκάθαρα ότι όλο το βάρος του χρέους έπεσε στις πλάτες μας. Δεν είδα ούτε έναν πλούσιο να φορολογείται. Αντιθέτως τους αφήσανε να βγάλουν τα λεφτά τους έξω και να τα εξασφαλίσουν. Δεν είδα ούτε έναν υπεύθυνο να τιμωρείται. Όλοι πρόλαβαν να φύγουνε, να βρουν αποδείξεις, να περάσει η ημερομηνία που έπρεπε να δικαστούν. Βλέπω παχύδερμους βουλευτές που τόσα χρόνια κάνανε μούγκα για τα προβλήματα τις χώρας για μην επωμιστούν το πολιτικό κόστος, να βγαίνουν σήμερα και να το παίζουν φιλόσοφοι  με τετράγωνη λογική. Βλέπω βουλευτές την στιγμή που εμείς δεν έχουμε να φάμε ούτε φακές να σαβουρώνουν αστακομακαρονάδες σε πολυτελή εστιατόρια και να κυκλοφορούν όλο τουπέ με τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους.


Δεν είμαι ούτε εθνικιστής ούτε θέλω να δω στην Ελλάδα να ανθεί κάποιο φασιστικό κόμμα, όπως τραγουδούν ορισμένοι ότι θα γίνει. Αν όμως νομίζετε, ρεμάλια, ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος για τη χώρα μας, τότε μαζί με τη δική μου πτώση θα πέσετε κι εσείς. Όσο κατρακυλάω εγώ στη φτώχεια τόσο θα κυλήσετε και εσείς. Αλλιώς δεν δέχομαι κανένα μνημόνιο και κανένα δάνειο και άντε στα τσακίδια.

Εγκεφαλοσκόπηση

Έχετε παρατηρήσει ποτέ σας καλά τους ανθρώπους που σας περιβάλουν; Την συμπεριφορά τους, τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις, τον βαθμό νοημοσύνης τους. Αλήθεια ποια ακριβώς είναι η σχέση του καθένα μας απέναντι σε κάποιον γνωστό του, στον φίλο του, στον σύντροφό του. Έχετε καταλάβει ποιος είναι ο ψυχολογικός ρόλος που παίζουμε, τις περισσότερες φορές εν αγνοία μας, όταν συζητάμε και ανταλλάσσουμε σκέψεις;

Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ο καθένας μας καθημερινά, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, παίρνει το ρόλο του ψυχολόγου. Ένας ρόλος που ουσιαστικό σκοπό έχει να "θρέψει", να "ταΐσει" τον πεινασμένο εγκέφαλο του "ασθενή".  Εκείνου του ανθρώπου ο οποίος έχει ατροφήσει εγκεφαλικά. Αυτός ο οποίος, ίσως, να έχει γεμάτα τα αποθέματα του ζωώδους ενστίκτου του, αλλά, έχει αδειάσει τελείως από το εγκεφαλικό. Και είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη από αυτό το "εγκεφαλικό τάισμα", λίγοι όμως εξ αυτών το καταλαβαίνουν. Γιατί το ζωώδες ένστικτο χτυπάει, έντονα τα "καμπανάκια", μέσω των βιολογικών μηχανισμών του οργανισμού. Μας ενημερώνει άμεσα για τις πιο σημαντικές ανάγκες που έχουμε για την επιβίωσή μας. Πολλές φορές, μάλιστα, αυτή η άμεση ενημέρωση έχει δύο όψεις. Η μία είναι η θετική. Ότι, δηλαδή, πολύ γρήγορα αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Η άλλη η αρνητική. Όταν, δηλαδή, αφού πάρουμε αυτό που μας προστάζει ο οργανισμός και κορεστούμε, τότε ουσιαστικά καταλαβαίνουμε ακριβώς σε ποιο βαθμό χρειαζόμασταν αυτό ζητούσε ο οργανισμός μας.Ειδοποιούμαστε, με λίγα λόγια, για την ανάγκη αλλά μέσω της μηχανικής σκέψης και όχι μέσω της νοητικής. Από την άλλη πλευρά το εγκεφαλικό ένστικτο είναι τελείως υπόηχο και δύσκολα το αντιλαμβανόμαστε. Δεν έχει μηχανισμούς άμεσης ειδοποίησης ούτε, σχετικά, συγκεκριμένο βαθμό κορεσμού. Και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ποια είναι η πηγή που τρέφει αυτό το ένστικτο. Κάποιοι, ίσως, λόγο αυτής τις έλλειψης αρχίζουν κάποιες συνήθειες. Να παίρνουν ναρκωτικά, να παίζουν τυχερά παιχνίδια, άλλοι ηλεκτρονικά παιχνίδια, άλλοι γίνονται εργασιομανείς, αλκοολικοί, οπαδοί κάποιας ομάδας ή κάποιου συλλόγου. Κάποιοι άνθρωποι αυτοτρέφονται βγάζοντας προς τα έξω κάποια χαρίσματά τους, όπως η συγγραφή, η ποίηση, η ζωγραφική. Γενικώς υπάρχουν άφθονες πηγές, άλλες ανώδυνες και άλλες επώδυνες. Η βασικότερη όμως από όλες είναι αυτή η τροφή την οποίο παίρνουμε από κάποιους άλλους ανθρώπους οι οποίοι κατά κανόνα, με αρκετές εξαιρέσεις, είναι πιο γεμάτοι από εμάς.

Για να γίνω λίγο πιο σαφής θα αναφέρω ένα διαδικτυακό παράδειγμα.
Σκεφτείτε ότι η κοινωνία μας είναι ένα μεγάλο "torrent site" και οι άνθρωποι (εμείς δηλαδή) είναι οι χρήστες αυτού του site. Κάποιοι, λοιπόν, από αυτούς τους ανθρώπους είναι οι "seeders" (οι σπορείς), οι διαμοιραστές, οι τροφοδότες, και κάποιοι είναι οι "leechers" (βδέλλες), οι λήπτες, οι αποδοχείς, οι οποίοι τροφοδοτούνται από τους τροφοδότες. Ενίοτε και οι δυο από τους παραπάνω, οι seeders και οι leechers, αλλάζουν ρόλους και οι πρώτοι τροφοδοτούνται από κάποιους άλλους, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Οι δε λήπτες "ταΐζουν" όσους έχουν την ίδια ή και περισσότερη ανάγκη από αυτούς. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν και έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε σχεδόν σε μόνιμη βάση να τροφοδοτούν και ελάχιστα να παίρνουν.

Κάπως έτσι βλέπω και τις επαφές των ανθρώπων. Κάπως έτσι βλέπω και τις φιλίες. Μέσα σε μια παρέα, τα άτομα που την απαρτίζουν ανταλλάσσουν συνεχώς δεδομένα. Κάποιοι λόγο μόρφωσης, λόγο παιδείας, νοημοσύνης, ή απλά επειδή είναι αρκετά κορεσμένοι από ότι έχουν, γίνονται οι βασικότεροι τροφοδότες. Έμαθαν είτε να ακούν απλά τους άλλους υπομονετικά είτε να μπορούν πιο εύκολα να ερμηνεύουν καταστάσεις και γεγονότα. Στις παρέες, ακόμα και αυτές τις διαδικτυακές, όλοι μας δεχόμαστε άπειρες πληροφορίες που τελικά μετατρέπονται σε εγκεφαλική τροφή. Όταν μάλιστα αυτές οι πληροφορίες είναι γραπτές, τότε μπορούμε ακόμα να τραφούμε και από τον ίδιο μας τον εαυτό, από αυτά που εμείς γράφουμε.

Όσο πιο γεμάτος είναι, λοιπόν, ένας άνθρωπος τόσο πιο πολύ αυτοπεποίθηση έχει. Πιστεύει περισσότερο στον εαυτό του και έτσι μειώνεται το κόμπλεξ κατωτερότητας που έχει κατά την έκθεσή του στα μάτια των άλλων ανθρώπων. Ανεβαίνει η ψυχολογία του, είναι σίγουρος για τις απόψεις του και τις κινήσεις του και καταλαβαίνει πολύ γρήγορα πως να χειριστεί τις διάφορες καταστάσεις.

Βέβαια, η αυτοπεποίθηση, σαν ένα ψυχολογικό αίσθημα, έχει αρκετές πηγές τροφοδοσίας. Παρακολουθήστε προσεκτικά την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε μια παρέα τα άτομα που την απαρτίζουν αποβάλλοντας τα όποια συναισθήματα τρέφετε για τον καθένα. Θα παρατηρήσετε ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, ασχέτου χαρακτήρα, νοημοσύνης και μόρφωσης, γίνονται το επίκεντρο της παρέας και τραβούν την προσοχή των γύρων τους. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι άτομα αυξημένης αυτοπεποίθησης οι οποίοι βασίζουν αυτό το αίσθημα τους σε κάποιο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα το οποίο και έχουν σε πληθώρα. Άλλος, για παράδειγμα, είναι όμορφος, άλλος έχει χιούμορ, άλλος  έχει φράγκα, άλλος είναι μπρατσαράς (τα ίδια, βέβαια, ισχύουν και για τις γυναίκες). 

Όλοι, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι που ανέφερα μπορούν να γοητεύσουν κάποιον μέχρι ενός βαθμού και να τον κάνουν να τους προσέξει. Κατά κάποιο τρόπο είναι αρκετά "γεμάτοι" όσο αναφορά το προσωπικό τους εγκεφαλικό ένστικτο δεν έχουν την δυνατότητα όμως να θρέψουν το μυαλό κάποιου άλλου και να αναπτύσσουν του ορίζοντές του. Και μιλάω για το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών. 

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι (που κάλλιστα μπορεί να διαθέτουν ένα ή και περισσότερα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά) οι οποίοι όμως έχουν και κάτι άλλο πιο εγκεφαλικό, που ξεκλειδώνει κάποια σημεία του μυαλού μας (σε άλλους υπάρχουν λιγότερα και σε άλλους περισσότερα) τα οποία είναι ερμητικά κλειστά. Αυτοί οι άνθρωποι, θα έλεγα, είναι λίγο πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους. Φυσικά για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, πέρα του βιολογικού φράγματος, μεγάλο ρόλο παίζουν και οι γνώσεις, η παιδεία, η μόρφωση αλλά και οι παρέες με τις οποίες συναναστρέφεσαι! Αν βρίσκεσαι  μέσα σε μια παρέα που διαρκώς εσύ την "ταΐζεις" τότε θα ανέβεις πολύ πιο αργά τα σκαλιά.

Για να καταλάβετε, όμως, πιο καλά αυτό που λέω πρέπει να σου αναλύσω ποιες κατηγορίες ανθρώπων πιστεύω ότι υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Θεωρώ ότι υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων που κυμαίνονται σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα.

Πρώτη κατηγορία: Άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης.

Εδώ βρίσκονται αυτοί των οποίων η νοημοσύνη είναι ένα σκαλί πιο κάτω από αυτό το σημείο που έκανε τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα άλλα όντα. Αυτά τα άτομα (και δεν μιλάω για τους νοητικά ανάπηρους που είναι έτσι λόγο προβλήματος) καταφέρνουν να επιβιώνουν και να υπάρχουν χάρη στην προστασία της κοινωνίας που δημιούργησαν οι άνθρωποι. Αν ήταν ελεύθεροι στη φύση είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν θα κατάφερναν να σωθούν. Πιστεύω, και έχω πολλές προσωπικές εμπειρίες από τέτοιους, ότι αν όλοι είχαμε αυτόν τον βαθμό νοημοσύνης τώρα όχι τους υπολογιστές δεν θα είχαμε εφεύρει αλλά ούτε την φωτιά δεν θα είχαμε ανακαλύψει. Αν ο Νεύτωνας ήταν, μόνο, τόσο έξυπνος όσο αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τότε σίγουρα το μήλο όταν έπεσε στο κεφάλι του, απλά θα το έτρωγε χωρίς καμία άλλη σκέψη.

Δεύτερη κατηγορία: Άνθρωποι με τον κοινό νου.

Σ' αυτή την κατηγορία βρίσκεται και το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Είναι τα άτομα που κατά κύριων λόγο συναντάμε, συναναστρεφόμαστε και συζητάμε μαζί τους. Είναι οι περισσότεροι από τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, τους ανθρώπους με τους οποίους συναλλασσόμαστε. Είναι οι γονείς μας. Με λίγα λόγια είναι οι άνθρωποι που αποτελούν το κυρίως σώμα της κοινωνίας μας. 

Αυτά τα άτομα είναι αρκετά έξυπνα ώστε να μπορούν να επιβιώνουν από μόνοι τους και να σταθούν στις απαιτήσεις της ζωής, αλλά η εξελικτική τους ικανότητα είναι αρκετά αργή. Σε καμιά περίπτωση η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να φτάσει στο σημερινό επίπεδο βασιζόμενη στην ευστροφία και δημιουργικότητα των ατόμων αυτής της ομάδας. Όλες οι ανακαλύψεις και οι εφευρέσεις θα γίνονταν με πολύ πιο αργό ρυθμό. 

Παρατηρώντας αυτή την ομάδα ανθρώπων καταλαβαίνετε ότι πολλές αντιδράσεις τους είναι αντανακλαστικές. Αν προσέξετε καλά κάποιον γνωστό σας, τη συμπεριφορά του, τις αντιδράσεις του, τις απαντήσεις του, τότε θα μπορείτε έπειτα από καιρό να γνωρίζετε ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του αφότου δεχτεί κάποιο ερέθισμα (π.χ. αν τον βρίσουν, αν τον κοροϊδέψουν κ.α.). 

Αυτοί οι άνθρωποι πολύ δύσκολα μπορούν και ελέγχουν τα στοιχεία του χαρακτήρα τους.

Τρίτη κατηγορία: Άνθρωποι, σύνδεσμοι.

Εδώ, λοιπόν, φίλοι μου, βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι ένα "κλικ" πάνω από τους υπόλοιπους. Έχοντας λίγο περισσότερη ευστροφία καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά με ό,τι κι αν ασχοληθούν. Σχεδόν πάντα, είναι λίγο καλύτεροι στη δουλειά τους από τους ανθρώπους των προηγούμενων κατηγοριών, έχουν την ικανότητα να επιλύουν πιο εύκολα εξισώσεις και προβλήματα της ζωής, και μπορούν και εξελίσσουν γρήγορα τα δεδομένα που τους έμαθαν και που παρέλαβαν από τους προηγούμενους. Αυτά τα άτομα μαθαίνουν πιο γρήγορα και κατανοούν πιο εύκολα.Όταν διαβάζουν, για παράδειγμα, ένα ποίημα δεν βλέπουν απλώς ωραία λόγια αλλά έχουν την δυνατότητα να ξεχωρίσουν τα κρυφά νοήματα που έγραψε ο ποιητής. 

Επίσης, δύναται να ελέγξουν, ως ένα βαθμό, τις αδυναμίες του χαρακτήρα τους αλλά και τις αντανακλαστικές του αντιδράσεις. 

Τα άτομα αυτά είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της προηγούμενης και επόμενης κατηγορίας.

Τέταρτη κατηγορία: Ευφυείς Άνθρωποι.

Όπως καταλαβαίνετε εδώ μιλάω για τους ανθρώπους που ξεχωρίζουν για την αυξημένη ευφυΐα τους. Ευφυΐα που τους κάνει να διακρίνονται, αν όχι σε όλους (σπάνια), σε πολλούς τομείς των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Είναι τα άτομα που κάνουν τα μεγάλα βήματα για την ανθρωπότητα και που την εξελίσσουν δραματικά. Είναι αυτοί που παρατηρούν των κόσμο με άλλο βλέμμα αλλά και που δυσκολεύονται να εξηγήσουν το πως τον βλέπουν. Αυτά τα άτομα γίνονται συνήθως κατανοητά από την τρίτη κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι αναλαμβάνουν να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους στους υπόλοιπους.

Υ.Γ. 1  Με την αύξηση των γνώσεων, της μόρφωσης και με την συζήτηση, όλες οι κατηγορίες των ανθρώπων μπορούν να βελτιωθούν σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Εξαιρούνται τα άτομα της πρώτης κατηγορίας τα οποία αδυνατούν να αποθηκεύσουν και να κατανοήσουν αυξημένο όγκο πληροφοριών και πολύπλοκες εξισώσεις.

Υ.Γ. 2 Ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου (ο οποίος δεν αλλάζει, απλά ελέγχεται) παίζει σημαντικό ρόλο και στο πως θα δεχτεί και θα μάθει κάποιος μια πληροφορία αλλά και στο πως θα συμπεριφέρεται στους γύρω του.

Υ.Γ. 3 Υπάρχουν άνθρωποι που παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, παρουσιάζονται να έχουν κάποια "ταλέντα", ιδιαίτερες ικανότητες, σε κάποιους τομείς. Επίσης κάποιοι μπορούν και ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το φρέσκο από το σάπιο, το σωστό από το λάθος, χωρίς να το σκεφτούν και πολύ, μόνο από ένστικτο. Έτσι έχουμε ανθρώπους που γράφουν πολύ ωραία μουσική, ζωγραφίζουν, σατιρίζουν αυτά που βλέπουν γύρω τους εύστοχα κ.α. Αυτοί οι άνθρωποι ενώ ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία (συνήθως) δείχνουν να ξεχωρίζουν κάπως λόγο της ιδιαιτερότητάς τους.

Οι Εξαθλιωμένοι

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω τη δύναμη να τελειώσω τα κείμενα που ξεκινάω. Έχω αφήσει στη μέση σχεδόν πέντε -και απ' όσο φαίνεται εκεί θα παραμείνουν. Η Ελληνική πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή και αλλάζει τόσο γρήγορα που δεν με αφήνει να πάρω τις σκέψεις μου από αυτήν. Βλέπω και νοιώθω καθημερινά τη δυστυχία στα πρόσωπα των συνανθρώπων μου, είτε πρόκειται για πρόσφατα απολυμένους, είτε για επιχειρηματίες που έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, είτε σε σε εργαζόμενους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά για να έχουν μόνο τα βασικά.

Για όσους από εσάς δεν το έχουν καταλάβει ζούμε σε μια περίοδο ελεγχόμενης πτώχευσης ή ακόμα καλύτερα υπό "επιτηρούμενη οικονομία", Το οικονομικό σύστημα που υπάρχει πραγματικά με έχει αφήσει άφωνο με την ταχύτητα και την ευελιξία την οποία έχει. Μπορεί και προσαρμόζεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς και βελτιώνει συλλήβδην τα λάθη του. Η πτώχευση μιας χώρας ήταν ένα αγκάθι, εις βάρος, του συστήματος που έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αλλάξει. Κηρύττοντας πτώχευση μια χώρα έμπαινε σε μια διαδικασία κατάρρευσης οικονομικής και επαναοικοδόμισής της. Οι πολίτες περνούσαν δύσκολες στιγμές, μέρες εξαθλίωσης και πόνου και έκαναν αρκετά χρόνια να ορθοποδήσουν. Το αρνητικό για το σύστημα ήταν ότι μαζί με την πτωχευμένη χώρα έχαναν τα χρήματά τους και οι πιστωτές - ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος τους. Με τα νέα δεδομένα - της επιτηρούμενης οικονομίας- οι τράπεζες έχουν καταφέρει να πτωχεύουν μια χώρα χωρίς να χάνουν ούτε ένα ευρώ από αυτά που δάνεισαν και τους τόκους τους.

Τα πράγματα, λοιπόν, έχουν γίνει ως εξής.
Καταρχήν, όσο πιο ανίσχυρος είσαι οικονομικά τόσο πιο πολύ τόκο θα πληρώσεις για το ρίσκο που παίρνουν να σε δανείσουν και για τον κόπο που ίσως χρειαστεί να κάνουν για να σε επιτηρήσουν. Εφόσον η πολιτική και τραπεζική διαφθορά φτάσει σε τέτοιο σημείο που να καταρρεύσει την οικονομία της χώρας και να πρέπει να πτωχεύσει, την ηγεσία την αναλαμβάνει η διεθνής τράπεζα. Με εκτελεστικά όργανα την εκάστοτε, οποιαδήποτε, κυβέρνηση ξεκινάει την οικονομική αποστράγγιση με δύο βασικούς στόχους. Την μείωση του ελλείμματος και την αύξηση των εσόδων του κράτους, τα οποία και τα δυο έχουν άμεσο αντίκτυπο στους πολίτες και δη στα φτωχότερα στρώματα. Είναι ολοφάνερο ότι και σε αυτή την περίπτωση ο λαός θα εξαθλιωθεί. Αυτό όμως θα γίνει με έναν τρόπο διαφορετικό, όχι άμεσα εμφανή, όχι "μπαμ και κάτω" όπως στην περίπτωση της πτώχευσης. Μειώσεις θα υπάρχουν παντού αλλά σχεδόν όλοι θα παίρνουν χρήματα, τουλάχιστον τόσο ώστε να μην χάνεται η ελπίδα για επιβίωση. Τα χρήματα που θα παίρνουν αυτοί που εργάζονται σχεδόν όλα θα πηγαίνουν στο κράτος που θα πληρώνει τα χρέη του. Αυτό γίνεται αφανώς, μέσο της αύξησης των φόρων, της βενζίνης, του πετρελαίου, των εισιτηρίων, του φαγητού κ.α. Απ' όλα τα χρήματα που βγάζουμε ξοδεύουμε για τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα πηγαίνουν στο κράτος.

Δεν θα ήθελα να το τραβήξω παραπάνω αλλά να αναφέρω μόνο εν τάχη για τον τρόπο με τον οποίο η κρατική μηχανή καταφέρνει να περάσει τόσο σκληρά μέτρα . Αν κάποιος πλήξει όλες της εργατικές και κοινωνικές ομάδες ταυτόχρονα θα γίνει επανάσταση. Αν, όμως, τις χτυπάει μία μία τότε όχι μόνο δεν θα επαναστατήσουν αλλά θα αρχίσουν να συγκρούονται και μεταξύ τους. Από τη μια λόγο ευχαρίστησης, οι άνθρωποι των διαφόρων τάξεων, που βλέπουν ότι δεν χάνουν μόνο αυτοί αλλά και οι δίπλα τους και από την άλλη λόγο φθόνου που κάποιοι έπαιρναν περισσότερα από αυτούς και τώρα τους βλέπουν να τα χάνουν.
Τα μέτρα όλα έρχονται πάντα προοδευτικά και πάντα με αιτία μιας απειλής (πτώχευση για παρ.).
Στον λαό δίνεται συνεχώς η εντύπωση ότι πετυχαίνει το σκοπό του και ότι θα βγει από το αδιέξοδο, του αφήνουν πάντα μια φλόγα, μια ελπίδα ζωντανή.

Επειδή αυτές τις μέρες έχω δει πολλούς να μένουν άνεργοι και να ψάχνουν απεγνωσμένα εργασία χωρίς αποτέλεσμα και άλλους που έπειτα από ένα και ενάμισο χρόνο χωρίς δουλειά να βρίσκουν εργασία χαμάλη, στην κυριολεξία -βάζοντας μάλιστα βύσμα και κινώντας γη και ουρανό-, επειδή βλέπω αυτήν την καθοδηγούμενη κυβέρνηση να κάνει το παν δυνατόν να αυξήσει τα έσοδά της  σπρώχνοντάς μας όλο και πιο πολύ στην εξαθλίωση, επειδή βλέπω τον έναν θεσμό να καταρρέει πίσω από τον άλλο και στο τέλος να μας μένει μόνο η αρχαιοελληνική υπερηφάνεια, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι λίγοι που δεν τρώνε κουτόχορτο και παρόλο που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε αυτό το κράτος, αν κάποτε συνέλθει, με άλλες βάσεις.

εξαθλιώνω [eksaθlióno] -ομαι Ρ1 : προκαλώ εξαθλίωση: Άναρχη οικονομική ανάπτυξη που, αντί να βελτιώνει, εξαθλιώνει τους όρους της ανθρώπινης διαβίωσης. Οι δουλοπάροικοι, εξαθλιωμένοι καθώς ήταν, δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στη καταπίεση που υφίσταντο από τους φεουδάρχες.

πηγή: http://www.greek-language.gr

Πνευματικός οργασμός

"-Ένα σχολείο-ελίτ, όμως, δεν είναι και ένα σχολείο αποστειρωμένο;
  
-Καθόλου αποστειρωμένο. Ίσα-ίσα επειδή είναι ελίτ, έχει φοβερή ζωντάνια. Θυμάμαι ολονύκτιες συζητήσεις με συμμαθητές μου υπέρ και κατά του μαρξισμού. Υπήρχε ένας πνευματικός οργασμός."

Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη του Νίκου Δήμου, του γνωστού συγγραφέα, διαφημιστή, κειμενογράφου κτλ. Ο λόγος που κάνω αναφορά σε αυτό, είναι ότι μου δίνει έναυσμα να γράψω τις σκέψεις μου. Σκέψεις που κάνω επάνω στο θέμα της παρέας, στις συζητήσεις και στην πνευματική ανύψωση που δέχονται οι άνθρωποι από τα άτομα που την απαρτίζουν ή, στην άλλη περίπτωση, την στασιμότητα ακόμα και στείρωση του μυαλού.

 Ένα από τα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου για την επιβίωσή του είναι και η δημιουργία κοινωνιών. Ομάδες ανθρώπων που μέσα στο πέρασμα των αιώνων μεγάλωσαν, δυνάμωσαν, ανέπτυξαν καινούριους τρόπους επικοινωνίας και δημιούργησαν δεσμούς που τους ένωσαν συναισθηματικά. Όλα τα πλάσματα του πλανήτη έχουν από τη φύση τους κάποιες δυνατότητες που τα βοηθούν να επιβιώσουν. Ο σκοπός τους είναι να αναπαραχθούν και να μεταδώσουν αυτές τις έμφυτες γνώσεις στους απογόνους τους ώστε να συνεχιστεί το είδος τους. Βλέπουμε ότι δεν παρατηρείται καμιά απολύτως εξέλιξη στον τρόπο που λειτουργούν τα ζώα παρά μόνο όταν αυτό το επιτάσσει και το προκαλέσει η φύση. Αντίθετα, ο άνθρωπος έχει καταφέρει να προσαρμόζει τη φύση στα μέτρα του.


Βασικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε φυσικά η ευφυΐα του ανθρώπου και κατ' επέκταση η ανάπτυξη της επικοινωνίας με την ομιλία.  Οι αρχαίοι Έλληνες  με βάση το διάλογο και τη συζήτηση ανέπτυξαν τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές θεωρίες τους, πατώντας ο ένας στις σκέψεις του άλλου.

Στις σημερινές μεγάλες κοινωνίες οι συζητήσεις αυτές έχουν μεταφερθεί στα όρια της παρέας. Οι φίλοι μας, οι διάλογοι που αναπτύσσονται μέσα στην παρέα δεν είναι απλώς μια εκδήλωση κοινωνικής συναναστροφής, ένα κουτσομπολιό. Κάθε επαφή που έχουμε με τους φίλους μας γίνεται μια μεταφορά γνώσεων και πνεύματος. Όσο πιο μορφωμένα και διαβασμένα είναι τα άτομα τις παρέας τόσο πιο ανεβασμένο το επίπεδο τις συζήτησης και συνεπώς τόσο πιο πολύ καλλιεργείται θετικά το δικό μας μυαλό.


Τις τελευταίες μέρες έτυχε να συναντηθώ με δύο ειδών διαφορετικές παρέες. Στην πρώτη περίπτωση άτομα λόγια, διαβασμένα, καλλιεργημένα. Οι συζητήσεις μας είχαν να κάνουν γύρω από την πολιτική, την ανάπτυξη των δήμων μας, τα πολιτιστικά δρώμενα (θέατρο, μουσική), τους άλλους πολιτισμούς. Κάθε φορά που συναντιόμαστε μαθαίνω από αυτούς και κάτι και τους μεταφέρω εγώ κάτι νέο. Διάλογοι δίχως φωνές και τραμπουκισμούς. Ο καθένας με τη σειρά του ρίχνει τα επιχειρήματα προσπαθώντας να πείσει για τις απόψεις του. Στο τέλος της ημέρας φεύγω νοιώθοντας ότι κέρδισα και έμαθα πολλά.


Στην άλλη περίπτωση, η παρέα ανερμάτιστη. Συζητήσεις για το γήπεδο, τις τάσεις της μόδας, την τηλεόραση. Καμιά δημιουργική συζήτηση, κανένα εγκεφαλικό "τάισμα". Φεύγω στο τέλος της βραδιάς νοιώθοντας φτωχώτερος πνευματικά και λίγο σουρωμένος από τα ποτά που αναγκαστικά έπινα. Το χειρότερο, όμως, που παρατήρησα είναι ότι και τα παιδιά αυτών των ανθρώπων βαδίζουν στα ίδια χνάρια.

Δείξε μου τον γείτονά σου

Έχουμε συζητήσει πολλές φορές για τον άστατο χαρακτήρα του Έλληνα  ο οποίος ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για πολλά από τα δεινά αυτού του τόπου. Πρέπει, όμως, να αναφέρουμε ότι πέραν της δική μας ευθύνης για αυτή την άσχημη πορεία έχουμε σταθεί πολύ άτυχοι και στο θέμα της γειτονίας.

Η χώρα μας συνορεύει με τέσσερις άλλες. Την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Στο άκουσμα και μόνο αυτών των χωρών καταλαβαίνουμε γιατί μιλάω για ατυχία.

Η Αλβανία σχεδόν ποτέ δεν ήταν μια ισχυρή και οργανωμένη χώρα. Μάλιστα είδε την πορεία της να γίνεται χειρότερη όταν ξέσπασαν τα σκάνδαλα με τις "πυραμίδες" και τις τράπεζες. Τα Σκόπια, από την άλλη, ως μέλ(ρ)ος της Γιουγκοσλαβίας ακολουθούσαν τόσα χρόνια έναν αναγκαστικό, κομμουνιστικό, δρόμο, κάτι το οποίο δεν είναι στο θέμα μου να αναλύσω σε αυτό το άρθρο αλλά τα γεγονότα έδειξαν ότι δεν τους πήγε μπροστά, αλλά μάλλον, και έπειτα από την κατάρρευση της ένωσης, πολλά χρόνια πίσω. -Σήμερα, από όσο μπορώ να πληροφορηθώ, το κράτος το Σκοπίων έχει αλλάξει ρότα και βαδίζει προς το καλύτερο. Μαθαίνω ότι οργανώνονται, ανοικοδομούνται, θεσπίζουν νόμους που σέβονται, δημιουργούν υγιή επιχειρηματικότητα-. Λίγο πιο δεξιά από πάνω μας βρίσκεται η Βουλγαρία. Η χώρα που πάντα ονειρευόταν την πρόσβασή της στη θάλασσα και (ευτυχώς για εμάς) ποτέ δεν τα κατάφερε. Αυτή η χώρα, που έγινε και το τελευταίο σύνορο της επίδρασης του κομμουνισμού μετά το τέλος του  Β'ΠΠ, δεν είχε καλύτερη πορεία από τις άλλες δυο. Μπορεί να υπερηφανεύονται για τεχνολογική πρόοδο που πήραν από τη Ρωσία αλλά όπως φάνηκε τα Τρακτέρ και το φυσικό αέριο δεν ήταν αρκετά ώστε να αντιμετωπίσουν τον καπιταλιστικό πόλεμο. Έτσι με την κατάρρευση του κομμουνισμού γκρεμίστηκε και η Βουλγαρία. Τέλος, η μεγάλη πληγή για την Ελλάδα, η Τουρκία. Με την χώρα αυτή μας συνδέουν πολλά, αρνητικά κυρίως, γεγονότα. Από τη μία τα 400 χρόνια σκλαβιάς, έπειτα οι συνεχείς πόλεμοι, οι διωγμοί και οι γενοκτονίες καθώς και η μαύρη στιγμή της εισβολής στην Κύπρο. Όσο και αν κατηγορούμε τους Τούρκους για όλα κατά τη γνώμη μου κάποιο μέρος της ευθύνης, για πολλά από τα γεγονότα, έχει και η Ελληνική πλευρά, ίσως μικρότερο, αλλά έχει.

Γεγονός, λοιπόν, είναι ότι η Ελλάδα θα είχε μια καλύτερη πορεία αν για παράδειγμα είχαμε γύρω μας χώρες όπως η Ελβετία, η Σουηδία ή η Αυστρία. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υφίσταται και θα πάρει πολλά χρόνια σε αυτές τις χώρες να αναπτυχθούν. Παρόλα αυτά,  νομίζω, ότι μπορούμε να φερθούμε έξυπνα και να αλλάξουμε στρατηγική στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γείτονές μας χωρίς να σημαίνει ότι θα ξεχάσουμε την ιστορία. Είναι καιρός να προσπεράσουμε τις δυσκοιλιότητές μας και να δούμε καθαρά το συμφέρον μας.

Κάτι τέτοιο παρατηρώ ότι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση τον τελευταίο καιρό, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο την τουρκική πλευρά. Πραγματικά, αν και δεν εμπιστεύομαι καθόλου τον ΓΑΠ γιατί θεωρώ ότι είναι ανδρείκελο, στο συγκεκριμένο θέμα, αν δεν κρύβεται κάτι από πίσω, νομίζω ότι είναι μια από τις πιο έξυπνες κινήσεις του πασοκ. Το κράτος πληρώνει τεράστια ποσά κάθε χρόνο μόνο και μόνο με τον φόβο για έναν ενδεχόμενο πόλεμο με την Τουρκία, το Κυπριακό έτσι όπως πάει δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ, η υφαλοκρηπίδα θα πάει "κάποτε" στα δικαστήρια. Θέλω να πιστεύω ότι με αμοιβαίες υποχωρήσεις τα σημαντικότερα εμπόδια θα ξεπεραστούν και θα τελειώσει αυτό το παιχνιδάκι με τον αόρατο εχθρό. Θα σταματήσουμε να ξοδεύουμε τόσα δις άσκοπα για εξοπλισμούς και το κυπριακό θα πάρει το δρόμο του. Το μόνο που μένει είναι να δούμε τις εξελίξεις αλλά και τις αντιδράσεις της τουρκικής αντιπολίτευσης και κυρίως του χουντοστρατού της Τουρκίας που δε νομίζω να είναι θετικές.

Επαναστάσεις

1. Συγκίνηση (πραγματικά)

«Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής!, αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1^η του Μάη 1886, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα επανάστασης , όχι ανάπαυσης!  Μια μέρα που δεν ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών  που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη , η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα του λαού όλων των εθνών. Μια μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και κάθε είδος πολέμου. Μια μέρα κατά την οποία οι εργάτες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «οκτώ ώρες για δουλειά, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θα ήθελαν».

τελικά τραγουδούσαν το τραγούδι του 8ώρου,

«Σκοπεύουμε ν' αλλάξουμε τα πράγματα.

Όχι πια να μοχθούμε απ' τα χαράματα.

Ίσα ίσα μόνο για να ζούμε,

να μην έχουμε ποτέ μια ώρα  να σκεφτούμε.

Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,

θέλουμε να μυρίσουμε τ' άνθη.

Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα Θεού

Και τ' αποφασίσαμε να έχουμε οκτάωρο.

Καλούμε τις δυνάμεις μας από

ναυπηγεία και εργοστάσια:

Οκτώ ώρες για εργασία,

οκτώ ώρες για ανάπαυση

Κι οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε».

πηγή

http://www.siatistanews.gr/sxolia/11052005protomagia.html

 Σηκωθείτε δουλευτάδες  -εργατοπατέρες και λοιποί καλοβολεμένοι- της Ελλάδας! Αφήστε κάτω τα χρυσά μαχαιροπίρουνά σας την 15η Δεκεμβρίου του 2010, σταματήστε το κολοβάρεμά σας, σηκωθείτε από τις βουλιαγμένες πολυθρόνες σας, σιδερώστε τα καλά σας κουστούμια. Για ένα εικοσιτετραωράκι μόνο. Μια μέρα επανάστασης, και μετά θα ξαναξεκουραστείτε. Μια μέρα που ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών  που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες  δεν κάνουν κανένα νόμο κι δεν έχουν καμιά δύναμη, όλα αυτά τα κάνετε για να μπορέσετε και εσείς μια μέρα να κυβερνήσετε. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη ,θα μπείτε στα έδρανα ή θα βολευτείτε κάπου στο δημόσιο. Μια μέρα χαβαλέ, γνωρίζοντας ότι δεν θα βγει τίποτα αφού όλα θα ψηφιστούν. Μια μέρα κατά την οποία  όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «τρεις ώρες για δουλειά, δεκατρείς ώρες για ψώνια και οκτώ ώρες για ύπνο.

2. Οι πραγματικές επαναστάσεις.

1936: Πεδίο μάχης
Μέρα Mαγιού μού μίσεψες
Ο χειμώνας του 1936 ήταν ο πιο άγριος των τελευταίων ετών. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους λιμενεργάτες, τους αυτοκινητιστές, τους τροχιοδρομικούς, τους εργάτες βενζίνης στη Σελ και την Γκρεκοπετρόλ, τους καπνεργάτες της Καβάλας και τους κλωστοϋφαντουργούς του Νέου Φαλήρου. Πρωθυπουργός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία, που θα εγκαθιδρύσει στις 4 Αυγούστου.
Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι καπνέμποροι στα αιτήματα της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Η απεργία, που ξέσπασε στις 29 Απριλίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.
Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στο Μπεχτσινάρ και στο Σέιχ Σου. Οι επιθέσεις της Χωροφυλακής θα αρχίσουν από τις 2 του μηνός και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 Μαΐου, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλα τα εργοστάσια της συμπρωτεύουσας, στις μεταφορές, στους σιδηροδρόμους. Κάθε κίνηση παρέλυσε.
Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά εκδηλώθηκαν μαζικά κρούσματα απειθαρχίας φαντάρων και αξιωματικών. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις.
Στήθηκαν οδοφράγματα. Η Χωροφυλακή χρησιμοποίησε τα όπλα. Οι 300 τραυματίες ήταν ο πρόλογος του αιματοκυλίσματος της επομένης.
Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκε 150.000 λαού. Με τη νέα ένοπλη επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας, νεκροί και τραυματίες βάφουν με αίμα τους δρόμους της πόλης.
Το λουτρό αίματος της 9ης Μαΐου δεν στάθηκε ικανό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις. Θα διακοπούν στις 14 του μηνός, όταν δόθηκαν υποσχέσεις για απελευθέρωση των συλληφθέντων, χορήγηση συντάξεων στις οικογένειες των νεκρών και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων." 

πηγή
http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=42514



"Ο χειμώνας του 2010 ήταν ο πιο ήπιος των τελευταίων ετών. Η δημοσιονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους μπουγατσατζίδες, τους αυτοκινητιστές, τους ταξιτζήδες, τους συνδικαλιστές και τους δημοσίους υπαλλήλους, τους περιπτεράδες και όλους τους εργάτες της βαριάς βιομηχανίας της χώρας. Πρωθυπουργός ήταν ο Γιωργάκης, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία.
Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι συνδικαλιστές των εργαζομένων. Η απεργία, που ξέσπασε στις 15 Δεκεμβρίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.
Η Δεκαπεντεδεκεμβριά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στην Πλατεία Συντάγματος και στην Πλατεία Αριστοτέλους. Οι επιθέσεις των ΜΑΤ θα αρχίσουν από τις 2 το μεσημέρι και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 το βράδυ, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλες τις καφετέριες της συμπρωτεύουσας, στια γυράδικα, στα κλαμπάκια στα λαδάδικα. Κάθε κίνηση παρέλυσε.
Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά τα άρματα δεν έπαιρναν μπρος. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά με κομουνιστικά συνθήματα. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις και τα μμε ανέβασαν τις θεαματικότητες τους.
Στήθηκαν καδοφράγματα. Τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν τα δακρυγόνα. Οι 300 τραυματίες ήταν όλοι παιδιά που βρήκαν ευκαιρία να παίξουν πετροπόλεμο.
Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκαν 150 του ΚΚΕ, 150 του ΠΑΜΕ και 150 άσχετοι. Με τη νέα χημική επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας την κοπάνισαν όλοι και οι νόμοι πέρασαν." 

Ευρωπαίοι επαίτες

Κυρία, γύρω στα 40, πηγαίνει στην επιτροπή αναπηρικών συντάξεων του ΙΚΑ να ανανεώσει το βοήθημα που λάμβανε εδώ και αρκετά χρόνια. "Προ εκπλήξεώς της" της ανακοινώνουν ότι δεν μπορεί άλλο να λαμβάνει αυτή τη σύνταξη διότι ο γιατρός που την εξέτασε έγραφε ότι ο βαθμός της αναπηρίας της έχει πέσει στο 35% και δεν θεωρείται πλέον ανίκανη να εργαστεί αφού σύνταξη παίρνει κάποιος με αναπηρία 51% και πάνω. Άρα δεν έχει δικαίωμα να πάρει άλλο την σύνταξη. Η κυρία αμέσως ενίσταται. "Μα, τι μου λέτε τώρα. Τι θα κάνω εγώ χωρίς αυτή τη σύνταξη; Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο και το μόνο εισόδημα είναι αυτά τα χρήματα." Η υπάλληλος της απαντά ότι εφόσον δεν κρίθηκε από τους γιατρούς ανάπηρη στο βαθμό που προβλέπεται από το κράτος ώστε να πάρει τη σύνταξη δεν μπορεί να κάνει τίποτα. "Δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε κυρία μου εμείς, τα χαρτιά μας λένε ότι δεν έχετε πρόβλημα." Η κυρία φεύγει εκνευρισμένη και αμέσως οι υπάλληλοι λένε "σίγουρα έπαιρνε τα χρήματα παράνομα με κάποιο βύσμα και τώρα την κόψανε. Σκέψου πόσα χρόνια έπαιρνε τσάμπα λεφτά!

Έβλεπα τη Δευτέρα που μας πέρασε (για να πω την αλήθεια όχι όλη) την εκπομπή του Χ"Νικολάου στο Alter με θέμα, τι άλλο, την κρίση στην χώρα μας, τους λόγους δημιουργίας της και τις πιθανές λύσεις. Μεταξύ άλλων, παρόντες στη συζήτηση ήταν και ο κύριος Δελαστίκ. Δημοσιογράφος που κάνει αυστηρή κριτική και αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και την πολιτική της. Αρκετά ψαγμένος, με "δυνατά" άρθρα και τετράγωνη λογική. Ο κ Δελαστίκ υποστηρίζει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι καθαρά μία κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι δημοσιονομική. Δηλαδή, δεν ευθύνεται τόσο η κακοδιαχείριση των οικονομικών της χώρας μας από της κυβερνήσεις, ούτε και η διαφθορά του συστήματος, αλλά η παγκόσμια κρίση του οικονομικού συστήματος. Εγώ προσωπικά ούτε οικονομολόγος είμαι, ούτε κανένας μπορώ να πω ότι παίζω στα δάκτυλά μου τα χρηματοπισττικά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βγάζω συμπεράσματα από αυτά που διαβάζω και βλέπω. Πιστεύω, λοιπόν, ότι το πρόβλημα της χώρας μας είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό του δημοσιονομικό.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Τα Δάνεια.

Το Ελληνικό κράτος από την πρώτη μέρα της αναγνωρίσεώς ως "Κράτος" και μετά την απελευθέρωσή του από τον Τούρκικο ζυγό, για να ορθοποδήσει έπρεπε να πάρει δάνειο. Έτσι, λοιπόν, από το 1824 μέχρι το 1898 είχαμε πάρει 10 δάνεια συνολικού ποσού 920 εκατ. γαλλικών φράγκων, από τα οποία τα 270 εκατ. γ.φρ. ήταν έξοδα-κρατήσεις μεσαζόντων και τραπεζών. Τα υπόλοιπα διατέθηκαν κατά σειρά για αμοιβές αγωνιστών, έξοδα αντιβασιλείας, για την οργάνωση Βαυαρικού στρατού, για αποζημίωση στην Τουρκία για τον ατυχή πόλεμο του 1897 και λίγα για επενδύσεις την περίοδο Χ. Τρικούπη. Από το 1898 μέχρι το 1932 πήραμε άλλα 1.280 εκατ. γ.φρ., που χρησιμοποιήθηκαν εκτός από την εξυπηρέτηση παλαιών δανείων, για τους Βαλκανικούς πολέμους, για αποκατάσταση προσφύγων κ.λπ. Για να γίνει κατανοητή η εκμετάλλευση της χώρας μας από τους δανειστές, αρκεί να σημειώσουμε ότι μέχρι το 1932 είχαμε πληρώσει 130 εκατ. γ.φρ. περισσότερα από ό,τι είχαμε πάρει και χρωστούσαμε ακόμα 2 δισ. εκατ. γ.φρ.

Την περίοδο 1932-1945 δεν είχαμε εξωτερικό δανεισμό λόγο του β'ΠΠ.

Την περίοδο 1946-1967, που ήταν και από τις δυσκολότερες περιόδους για τη χώρα μας, η Ελλάδα θα συνάψει συνολικά δάνεια ύψους 406 εκατ. δολ. Την περίοδο της δικτατορίας ο εξωτερικός δανεισμός σημείωσε πολύ μικρή αύξηση, λόγω της απομόνωσης της χώρας μας και τελικά το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος το 1974 ήταν 115 δισ. δρχ. Την περίοδος 1974-1981 το Δημόσιο Χρέος ήταν μόλις 672 δισ. δρχ. (29,7% του ΑΕΠ).

Την περίοδο 1981-1989 η τότε Κυβέρνηση Πασοκ έπαιρνε κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα και ένα δάνειο, από οπουδήποτε και με οποιουσδήποτε όρους, με εξόφληση την επόμενη 10ετία. Έτσι, το Δημόσιο Χρέος από 672 δισ. δρχ. το 1981 (29,7% του ΑΕΠ) εκτινάχθηκε το 1989 στα 9.200 δισ. δρχ. (65,7% του ΑΕΠ) και το 1990 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία είχε φτάσει στα 11.100 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ).
Αναφορικά, σημαντικό μέρος των δανείων δόθηκαν την εποχή εκείνη για 200.000 συντάξεις εθνικής αντίστασης σε άτομα που ως επί το πλείστον ήταν αγέννητα την εποχή της κατοχής, όπως αποδείχθηκε, και περιορίστηκαν στο ελάχιστο την επόμενη 10ετία. Δόθηκαν αναπηρικές συντάξεις σε υγιέστατα άτομα και μάλιστα σε μια περιοχή που είναι το προπύργιο του ΠΑΣΟΚ οι ανάπηροι ανέρχονται στο 60% του πληθυσμού. Ακόμα, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος, μιας και τα χρήματα ήταν δανεικά, έκαναν χιλιάδες προσλήψεις και διπλασίασαν μισθούς και συντάξεις για να διατηρούνται στην εξουσία, αλήστου μνήμης προβληματικές επιχειρήσεις Πειραϊκή-Πατραϊκή, Προμέτ, Πυρκάλ, Αθηναϊκή, Κεραφίνα, ΑΓΕΤ, Πλαστικά Καβάλας, ΜΕΛ, Λάρκο, Βέλκα κ.λπ., που η καθεμία ροκάνιζε δισεκατομμύρια δρχ. κάθε μήνα για πληρωμές υπαλλήλων χωρίς να εργάζονται. Επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια που πήραν δήθεν επιχειρηματίες για να κάνουν επενδύσεις, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα. Τα χρήματα που πήραν κατατέθηκαν σε ξένες τράπεζες, χωρίς να γίνουν επενδύσεις και χωρίς να αναζητηθούν τα χρήματα αυτά μέχρι το 1992, που κλήθηκαν να τα επιστρέψουν.

Ιούνιος 1989- Οκτώβριος 1993
Κυβερνήσεις οικουμενικής, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
Αν και θα περίμενε κανείς ότι με την οικουμενική το χρέος δεν θα αυξανόταν σημαντικά, καθώς η εμπειρία από το εξωτερικό έδειχνε ότι οι συγκυβερνήσεις δεν προχωρούν σε σημαντικές παροχές και γενικότερα δεν κάνουν πολλά πολλά χατίρια, στην Ελλάδα συνέβη ακριβώς το αντίθετο: μέσα σε έναν χρόνο, από το 1989 στο 1990 τα χρωστούμενα της χώρας αυξήθηκαν κατά 6,8% του ΑΕΠ (από 64,2% σε 71%), ποσοστό που αντιπροσωπεύει τη δεύτερη μεγαλύτερη άνοδο έως εκείνη τη χρονιά- την πρώτη θέση κατείχε η περίοδος 1983-84 με 7%.

Τα επόμενα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη πραγματοποιήθηκε ακόμα ένα ρεκόρ: το χρέος σε ένα και μόνο έτος «ψήλωσε» κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες- από 78,3% το 1992 έφτασε το 98,2% του ΑΕΠ το 1993. Η ιλιγγιώδης αύξηση του χρέους κατά την τελευταία χρονιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη οφείλεται εκτός από τους τόκους που συνεχίζουν να αυξάνονται- και στην εκκαθάριση των υποχρεώσεων της προ Μάαστριχτ εποχής. «Τότε έγινε η ρύθμιση των χρεών από την Τράπεζα της Ελλάδος: ό,τι χρήματα είχαμε τυπώσει στο παρελθόν για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων θεωρούνταν πλέον χρέος και το Δημόσιο εξέδωσε ομόλογα στην ΤτΕ», επισημαίνει ο αναπληρωτής καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής του Παντείου κ. Νίκος Καραβίτης. Από το 1990 έως το 1993, το χρέος συνολικά αυξήθηκε 27,2% του ΑΕΠ, παρουσιάζοντας τον μεγαλύτερο μέσο ετήσιο ρυθμό ανόδου στην ελληνική ιστορία: 6,8 μονάδες. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώ δημιουργούσε πρωτογενή πλεονάσματα, είχε την ατυχία να έχει σε περιβάλλον αυξανόμενων επιτοκίων και κόστος δανεισμού που πίεζαν το συνολικό χρέος προς τα πάνω.

Αμέσως μετά έρχεται η οκταετία Ανδρέα Παπανδρέου με 4,7% μέση αύξηση ανά έτος.

Την επόμενη περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 1993-2004 το Δημόσιο Χρέος αυτοτροφοδοτούμενο αυξήθηκε από 68,8 δισ. ευρώ που παρέλαβε το 1993 σε 170 δισ. ευρώ από νέους δανεισμούς κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους και την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Το ΠΑΣΟΚ (με κυβέρνηση Σημίτη)είχε την τύχη να βρίσκεται σε περίοδο πτωτικού κόστος δανεισμού λόγω της τάσης εναρμόνισης με τις οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης. Αυτή ήτανε η χρυσή ευκαιρία της ελληνικής οικονομίας να μειώσει σημαντικά το συνολικό χρέος. Αντίθετα όμως, τα κερδισμένα από τα χαμηλότερα επιτόκια πηγαίνανε σε άχρηστα ΤΕΙ ανά την επικράτεια και γιγάντωση του δημοσίου.

Το πάρτι των πτωτικών επιτοκίων τελείωσε μετά την επάνοδο της Ν.Δ. στην εξουσία. Το κράτος όμως συνέχισε απτόητο. Μόνη λύση η μεταφορά των χρεών στα επόμενα χρόνια με διάφορα swaps και creative accounting.
Τον Μάρτιο του 2004 η Ν.Δ. παραλαμβάνει χρέος ίσο με 97,4% του ΑΕΠ. Σε αυτό το κομβικό σημείο, σύμφωνα με τους ειδικούς, μπήκε ο θεμέλιος λίθος για την απώλεια της αξιοπιστίας της χώρας στα μάτια των κοινοτικών και για τη δημοσιονομική περιπέτεια που ακολούθησε. Δείγμα γραφής της Ελλάδας ώστε να αρχίσουν να αμφιβάλλουν οι Ευρωπαίοι για τη στατιστική μας ακεραιότητα, η διόγκωση του χρέους του 2000 κατά 8% λόγω της αλλαγής του τρόπου καταγραφής των αμυντικών δαπανών.  Για την περίοδο 2004-2009 η Νέα Δημοκρατία δανείστηκε για την καταβολή τόκων 62 δισ. ευρώ, για αποπληρωμή ολυμπιακών έργων και παλαιών χρεών για εξοπλισμούς 20 δισ. ευρώ και 18 δισ. ευρώ για κάλυψη ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Με αποτέλεσμα, να παραδώσει στο ΠΑΣΟΚ Δημόσιο Χρέος 270 δισ. ευρώ. Το διάστημα από το 2008 μέχρι και την αποχώρηση της κυβέρνησης Καραμανλή χαρακτηρίζεται ως «η διετία της κατάρρευσης»: η Ελλάδα προσθέτει στο χρέος της 57 δισ. ευρώ, τρεις φορές πάνω από το συνηθισμένο των προηγούμενων χρόνων.

Τα "πακέτα" στήριξης.

Με τον όρο σχέδιο Μάρσαλ εννοείται η οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, αποκύημα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της αντίληψης ότι η επικράτηση του κομμουνισμού θα αποτελούσε κίνδυνο για τα συμφέροντα και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η λεγόμενη οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ελλάδα (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ, διάφορες πιστώσεις κ.ά.) έφτασε τα 599.000.000 δολάρια (σε τιμές της εποχής) στην 3ετία 1947-1949 (σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Σόλων Γρηγοριάδης).
Σύμφωνα με τα στοιχεία, εξάλλου, που υιοθέτησε η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1950), οι Αγγλοαμερικανοί διέθεσαν για την Ελλάδα, από το 1944 έως τον Ιούλη του 1950, 3.610.000.000 δολάρια. Αυτό το τεράστιο ποσό ξοδεύτηκε: Σε στρατιωτικοπολεμικούς σκοπούς το 78,3%. Σε σκοπούς περίθαλψης το 13,2%. Στην ανασυγκρότηση το 8,5%.

Φέτος η Ελλάδα έκλεισε  30 χρόνια στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Σε αυτά τα 30 χρόνια τράβηξε από αυτήν πολλά λεφτά: Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ), "Πακέτο Ντελόρ", "Πακέτο Σαντέρ", Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ), ΕΣΠΑ, Κοινή Γεωργική Πολιτική, Διαρθρωτικά Ταμεία, Ταμείο Συνοχής, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Κτηνοτρόφοι πήραν όλα αυτά τα χρόνια κοινοτικά χρήματα για ανύπαρκτα ζώα (προσμετρούσαν ο καθένας τα κατσίκια όλου του χωριού αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν να τους ελέγξει). Γεωργοί που ήταν καλοί στην προπαίδεια έκαναν τις ρίζες των δένδρων και τα στρέμματα των χωραφιών τους τους να πολλαπλασιαστούν επί 10 και επί 20 φορές. Μπουζουξίδικα (σαν τον «Διογένη» για παράδειγμα) χτίστηκαν με κοινοτικά λεφτά που προορίζονταν για πολιτιστικά ή συνεδριακά κέντρα. Εργοστάσια φαντάσματα φτιάχτηκαν στις βιομηχανικές περιοχές, κυρίως της παραμεθορίου, ώστε να πάρουν τις επιδοτήσεις, χωρίς ούτε καν να βάλουν μέσα εργαλεία και να προσλάβουν προσωπικό. Επιχειρήσεις παρουσίασαν ψεύτικα τιμολόγια, και σε συνεννόηση πάντα με τους προμηθευτές και τις τεχνικές εταιρίες, προκειμένου να πάρουν την επιδότηση του ΕΣΠΑ. Σε όλα αυτά τα 30 χρόνια, η κοινότητα πλήρωνε  50, 60, 100 και 200 φορές πάνω έναν παρασιτικό εσμό κατασκευαστών δρόμων, δημόσιων κτηρίων και δημόσιων έργων που έγιναν «επιχειρηματίες» χάρη στη διαπλοκή τους με τον κάθε Παπανδρέου, τον κάθε Σημίτη, τον κάθε Σουφλιά, τον κάθε Καραμανλή και Μητσοτάκη.  Φυσικά, σε αυτό το πάρτι δεν έλειψαν οι εκάστοτε πολιτικοί υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι που είχαν στα χέρια τους εξουσία και κέραια πόστα.  

Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που παρόλο τα υπέρογκα ποσά που "ρουφήξαμε" από διάφορες χώρες και κυρίως από την ΕΕ, η Ελλάδα παρέμεινε υπανάπτυκτη. Παραμείναμε μίζεροι και χρεωμένοι χωρίς να έχουμε κάνει βήμα μπροστά. Και όμως, όλα αυτά τα χρόνια όλοι εμείς συνεχίζουμε και στηρίζουμε αυτούς τους σάπιους πολιτικούς.

Το ερώτημα που τείθεται είναι ότι, αφού οι χώρες της ΕΕ γνώριζαν την κατασπατάληση των χρημάτων και τη διαφθορά μας γιατί δεν το σταμάτησαν;

πηγές:
zalmoxis
Βικιπαιδεία
enet
market-talk
epistimonikomarketing
tanea
ριζοσπάστης

Πρόσεχε τους τρόπους σου

Οι δυο φίλοι, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, καθόντουσαν στο μπαλκόνι και απολάμβαναν τον καλοκαιρινό ουρανό, όπου, σαν σε φωτογραφία τραβηγμένη από τηλεσκόπιο, έκανε ορατά όλα τα άστρα. Από την άλλη, η θέα της πόλης που χάριζε το διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, συνδυάζοντας αρμονικά την θάλασσα  μπροστά τους και το δάσος αριστερά και δεξιά σε συνάρτηση με την φωτισμένη βραδινή μεγαλούπολη, ήταν το τέλειο φυσικό χαλαρωτικό φάρμακο. Σχεδόν σε κατάσταση νιρβάνα, με κόπο μετακινούσαν τα κεφάλια τους από τον ουρανό στον ορίζοντα εστιάζοντας ανάμεσα από τις γλάστρες με τα δεντράκια που υπήρχαν παντού τριγύρω στο χώρο και έπειτα ξανακοιτούσαν ψηλά.

Επικρατούσε νεκρική σιγή εκείνη τη βραδιά και η απαλή νυκτερινή αύρα τραβούσε μαζί της την ανυπόφορη ζέστη που είχε δημιουργήσει ο ήλιος κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η απόλυτη χαλάρωση μετά από μια κουραστική εβδομάδα, γεμάτη σκληρή δουλειά σε σωματικό και πνευματικό επίπεδο.

Βυθισμένοι κυριολεκτικά σε δυο καρέκλες από καλάμια, και ένα τραπεζάκι με γυάλινη τάβλα που πάνω του είχε ένα μικρό φορητό υπολογιστή που έπαιζε, ασύνδετα, τραγούδια αγαπημένων τους τραγουδιστών. Από τον Dylan γυρνούσε σε Marley και έπειτα Johnny Cash. Σχεδόν, είχαν απαρνηθεί τον ελληνικό στοίχο διότι, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, η ελληνική σκηνή δεν είχε να τους προσφέρει και πολλά. Με πολύ ψάξιμο, βέβαια, κατά διαστήματα "ανακάλυπταν" κάποια νέα ή και παλαιά (που έτυχε να μην είχαν ακούσει) τραγούδια που τους έκαναν εντύπωση, αλλά κατά βάση η ξένη μουσική ήταν η μεγάλη πηγή τροφοδοσίας. Δίπλα στο υπολογιστή υπήρχαν, πλην από δυο γεμάτα, αρκετά αδειανά μπουκάλια μαύρης μπίρας, που έδειχναν σαφώς ότι εδώ και αρκετή ώρα είχαν καταναλώσει σεβαστή ποσότητα αλκοόλ.

Ο Μάνος σήκωσε το μπουκάλι με την μπίρα του για να πιει όση είχε απομείνει, όταν ο Παναγιώτης, έπειτα από αρκετή ώρα ξεκίνησε να μιλάει.

Δεν ήταν περίεργο που για μεγάλο διάστημα δεν ακουγόταν ούτε ψίθυρος. Το έκαναν πολλές φορές όταν ήταν κουρασμένοι ή όταν ήθελαν να απολαύσουν βραδιές γαλήνης σαν και αυτήν. Όταν, όμως, ξεκινούσαν τη συζήτηση τα πράγματα άλλαζαν τροπή. Οι διάλογοί τους ήταν βγαλμένοι θαρρείς από άλλο κόσμο. Μέσα από τις συζητήσεις του αναζητούσαν την αλήθεια και την προσωπική τους ανάπτυξη μέσω της απόλυτης ειλικρίνειας μεταξύ τους. Τίποτα δεν κρατούσαν μυστικό, ακόμα και τις πιο περίεργες σκέψεις τους και τις πιο απίθανες ιδέες τους. Βάση στην ιδεολογία τους ήταν το να λένε τα πάντα για το τι γνωρίζουν και τι έμαθαν από αυτά που είδαν, τι σκέφτονται και πως πρέπει να κινούνται στην κοινωνία. Ένας απόλυτα απελευθερωμένος διάλογος χωρίς παρεξηγήσεις, δίχως προσβαλλόμενους, δίχως μυστικά και κυρίως με ανοιχτά τα αυτιά και το μυαλό όταν μιλάει ο άλλος. Πολλές φορές τους έπαιρνε μέρες να καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα. Έπαιρναν τους προβληματισμούς μαζί τους και τους επεξεργάζονταν μέχρι να έρθει η ώρα να ξανανοίξουν το θέμα.

Ο Μάνος επέστρεψε από το ψυγείο που είχε πάει να πάρει μια ακόμα μπίρα, διακόπτοντας τον Παναγιώτη που μόλις είχε ξεκινήσει να μιλάει.

Μάνος: Λοιπόν, τι έλεγες;


Παναγιώτης: Έλεγα για τον αδιέξοδο διάλογο που είχα πάλι με τους γονείς μου χτες το βράδυ.

Μ: Πάλι μαλώσατε; τι έγινε αυτή τη φορά; ποιο ήταν το "μήλο της έριδός σας";

Π: Το "μήλο" το φάγαμε κυριολεκτικά κάπου στη μέση της συζήτησής μας, μάλλον του καβγά μας, διότι προσπαθώντας να τους εξηγήσω της απόψεις μου αλλάξαμε θέμα και αρχίσαμε να συζητάμε για την αλόγιστη συμπεριφορά μου και τον τρόπο με τον οποίο μιλάω σε αυτούς αλλά και γενικότερα.

Μ: Με λίγα λόγια, από όσο σε ξέρω, που σε ξέρω καλά, άρχισες πάλι να φωνάζεις και να εκνευρίζεσαι προσπαθώντας να τους πείσεις με τα επιχειρήματά σου ότι έχεις δίκαιο. Γνωστό το θεατρικό και πολυπαιγμένο!

Π: Μη γίνεσαι είρωνας, αφού ξέρεις την κατάσταση. Οι δικοί μου μπορεί να είναι σπουδαγμένοι και να το παίζουν άνετοι και κουλ αλλά όταν τους λέω εγώ κάτι, ότι κι αν είναι αυτό, κλείνουν τα αυτιά τους. Κυριολεκτικά, δεν ακούν αυτά που τους λέω απλά προσπαθούν να μου μεταφέρουν τα δικά τους τα οποία εγώ έχω ακούσει με προσοχή και έχω κατανοήσει απόλυτα και έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου. Αυτοί όμως τίποτα, έχουν το αλάθητο.

Μ: Και φυσικά, αφού εσύ δεις ότι ο διάλογος οδεύει να μετατραπεί σε δυο μονολόγους, αρχίζεις να βράζεις.

Π: Ακριβώς αυτό έγινε εχτές με τη διαφορά ότι φούντωσα νωρίς και ξαφνικά ξεχάσαμε το αρχικό μας θέμα και αρχίσαμε να μιλάμε για εμένα και τον τρόπο που συμπεριφέρομαι. Χάσαμε, δηλαδή, το δάσος βλέποντας τον θάμνο.

Μ: Και τι ακριβώς εμπεριείχε ο θάμνος, ρε φίλε;

Π: Ένα ποταμό συμβουλών από τους δικού μου για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου. Ότι, λένε, με αυτόν τον τρόπο δεν μπορώ να πείσω κανέναν, ακόμα κι αν έχω δίκαιο. Άκου να δεις, δεν βλέπουν τα όσα λέω αλλά το πως τα λέω. Τι σημασία έχει δηλαδή ο τρόπος όταν δεν βλέπεις την ουσία. Αραδιάζω ένα σορό αποδείξεων και στοιχείων για να καταλάβουν το λάθος τους και αυτοί μου λένε για τον τρόπο. Δηλαδή, έχουν κατανοήσει αυτά που λέω και κόλλησαν στις φωνές μου; Ή μήπως δεν προσπάθησαν καν να τα ακούσουν; Μια φορά μόνο ας έδιναν βάση στο λόγο μου και θα έβλεπαν ότι, ασχέτως του τρόπου μου, έχω δίκαιο. Τότε θα καταλάβαιναν και το λάθος τους. Αυτοί όμως αρπάζονται από το πρώτο δευτερόλεπτο και μόνο που λέω "μα τι είναι αυτά που λέτε".

Μ: Άκουσε φίλε μου. Δεν τίθεται κανένα ζήτημα για το ότι η ουσία τελικά βρίσκεται στο τί είναι αυτό που λες. Συζητάμε κάτι γιατί ουσιαστικά θέλουμε μέσα από άπειρες πληροφορίες, απόψεις και εμπειρίες να βρούμε την σχετική αλήθεια. Πέρα από αυτό όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς στολίδια. Το θέμα όμως, δυστυχώς, είναι ότι όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες αντιδράσεις. Καλύτερα, όλοι έχουν και διαφορετικές. Μην βλέπεις εμένα που σε αφήνω να ωρύεσαι όταν προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι. Και εγώ έχω τις ανοχές μου, απλά είναι μεγάλες και επιπλέον έχω μάθει να κοιτάζω λίγο βαθύτερα από την συσκευασία με την οποία καλύπτονται ενίοτε τα λόγια. Οι άλλοι όμως μπορούν; Φαντάσου τα λόγια που λες στους γονείς σου σαν ένα εμπόρευμα και τον τρόπο σου σαν το μεταφορικό μέσο. Πολλές φορές όσο καλό κι αν είναι το εμπόρευμα όταν το μέσο που το μεταφέρεις είναι σαράβαλο και βρώμικο, κινδυνεύεις ή να το χάσεις στο δρόμο ή να το βρομίσεις και αυτό. Αλλά ακόμα και αν φτάσει στον προορισμό του, ο πελάτης θα στραβώσει μόνο από την όψη του οχήματος. Αν το όχημα είναι καλό τότε το εμπόρευμα και σκάρτο να είναι μπορεί να πουληθεί, οι πολιτικοί κάτι τέτοιο δεν κάνουν;. Εσύ, λοιπόν, που διαθέτεις τον αποδεδειγμένα αληθή λόγο, αν πραγματικά θέλεις να εξηγήσεις στον άλλον το λάθος του και όχι να κάνεις επίδειξη γνώσεων, δεν έχεις παρά να προσαρμόσεις τον τρόπο σου.

Δύο κόσμοι

Αγαπητοί μου μπλογκοφίλοι, γεια σας!

Έπειτα από δεκαπέντε περίπου μέρες αποχής -σχεδόν πλήρους, όμως- από το διαδίκτυο, καταφέρνω να βρω λίγο χρόνο να γράψω κάποια πράγματα. Για να πω την αλήθεια βρίσκομαι λίγο "έξω από τα νερά μου" και δεν είμαι σίγουρος για το τι και το πως ακριβώς πρέπει να γράψω από αυτά που βλέπω και ακούω. Για ένα πράγμα μόνο είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι η κοινωνία μας είναι χωρισμένη σε δύο διαφορετικούς κόσμους.

Από τη μία, η ψηφιακή πλευρά της στην οποία υπάρχει ένα μικρό μόνο ποσοστό των πολιτών της χώρας. Η σύνδεση των ανθρώπων μέσω του διαδικτύου. Οι ανταλλαγές απόψεων, γνώσεων, εμπειριών και ειδήσεων μέσα από μια άλλη διάσταση. Άνθρωποι, κυρίως, οργισμένοι για αλλαγή. Αλλαγή πολιτική και κοινωνική. Ενημερώνονται, μαθαίνουν, αγωνιούν, διαλέγονται. Προσπαθούν με οποιονδήποτε τρόπο να διαδώσουν τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους. Γνωρίζουν τι δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα αλλά δεν ξέρουν πως ακριβώς να το διορθώσουν. Κάποιοι πιστεύουν ακόμα στους παλιούς πατροπαράδοτους τρόπος αντίστασης, αλλά τελικά θα καταλάβουν ότι κάτι τέτοιο είναι αδιέξοδο στις μέρες μας.

Από την άλλη, η αναλογική πλευρά της, που είναι οι άνθρωποι που αγνοούν παντελώς των ψηφιακό κόσμο, παρόλο που ανάμεσά τους ζουν και τα άτομα αυτού. Η δύναμη της κατ' ιδίαν επαφής, οι αμπελοφιλοσοφίες, οι συζητήσεις του καφενείου, η ενημέρωση από τα μμε, η αποχαύνωση, η έλλειψη πηγών εμπλουτισμού των γνώσεων. Άνθρωποι φοβισμένοι, ίσως ακόμα και με την ιδέα μήπως γυρίσουμε στα παλιά τα χρόνια της φτώχειας. Από μόνοι τους είναι αδύνατο να κάνουν οποιαδήποτε επανάσταση, παρά μόνο παρακολουθούν τα γεγονότα. Είναι όμως έτοιμοι να στηρίξουν τα δίκαια των νέων ανθρώπων, αυτών που πραγματικά χτυπήθηκαν από την κρίση και όχι των χαραμοφάιδων κρατικοδίαιτων τεμπελχανάδων. Άνθρωποι που δυστυχώς είναι πιασμένοι στα δίχτυα της παραενημέρωσης της τηλεόρασης, αλλά που στις μέρες μας έχουν καταλάβει ότι κάτι πηγαίνει πολύ στραβά.

Κάποια γρήγορα συμπεράσματα είναι ότι, καταρχήν είναι πολύ δύσκολο να δώσεις σε πολλούς συνανθρώπους μας να καταλάβουν τι συμβαίνει και πως σκέφτεσαι. Είναι δύσκολο να βγάλεις από το μυαλό τους  το ναρκωτικό που λέγεται τηλεόραση. Είναι σχεδόν απίθανο για τους περισσότερους να διεκδικήσουν δυναμικά τα δικαιώματά τους.
Από την άλλη, αυτές τις μέρες κατάλαβα ότι δυστυχώς ακόμα και τα μπλογκς έχουν ξεφύγει ως ένα βαθμό σε ένα παιχνίδι κινδυνολογίας. Δεν θέλω να αδικήσω ούτε να κατηγορήσω κάποιο ιστολόγιο, απλά νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουμε κινούμαστε γύρω από φαινόμενο κρίση και τις επιπτώσεις που φέρνει και να εστιάσουμε στο πως θα βγούμε από αυτήν και πως θα ξαναχτίσουμε γερά θεμέλια για τη χώρα μας.

Τέλος, έχει γίνει πλέον ολοφάνερο ότι η Ελλάδα βάση του μνημονίου που έχει υπογράψει έχει ξεπουληθεί για τα επόμενα χρόνια στο ΔΝΤ. Δυστυχώς η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διάλεξε τον πιο βολικό τρόπο για τους Αμερικανούς και τους υπόλοιπους δανειστές όχι μόνο για να πάρουν τα χρήματά τους αλλά και να μπορούν να εκμεταλλευτούν τα πλούτη της χώρας μας, όπως τα πετρέλαια του Αιγαίου. Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ αρχίζει να φαντάζει στα μάτια μου τελείως ανίκανο, αλλά τώρα πλέον είναι νομίζω "αργά για δάκρυα"!

Ένας ένας και από την πόρτα

Έχω αναφέρει αρκετές φορές στο παρελθόν, πριν αλλά και αφότου ξέσπασε η οικονομική κρίση, ότι η μετανάστευση των Ελλήνων προς αναζήτηση εργασίας είναι αναπόφευκτη. Οφείλω, όμως, να ομολογήσω ότι παρόλο που δεν έπεσα έξω σε αυτό, μου διέφυγε ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που είναι ικανός αν όχι να ανατρέψει αυτήν τη φυγή, να την περιορίσει σε σημαντικό βαθμό.

Η χώρα μας τη δεκαετία του 90' δέχτηκε μαζικά ένα μεγάλο κύμα μεταναστών από χώρες όπως Αλβανία, Βουλγαρία, Ρωσία, βάζοντας στις αδύναμες πλάτες της ένα βάρος που με δυσκολία μπορούσε να σηκώσει. Το σημαντικότερο πρόβλημα, όμως, αυτής της "εισβολής" δεν ήταν, κατά την άποψή μου, τόσο η καθαυτή είσοδος αλλοδαπών αλλά μια μικρή λεπτομέρειά της που είτε λόγο της ανυπαρξίας των μηχανισμών ελέγχου είτε λόγο οικονομικών συμφερόντων, πέρασε στο περιθώριο.

Πρόκειται για την ανεξέλεγκτη είσοδο λαθρομεταναστών που έγινε με όλων των ειδών τους τρόπους. Με αποστολές τύπου Ράμπο από τα σύνορα, με πληρωμένες άδειες ή και μέσα από το "παράθυρο" από τους νονούς και πόσα άλλα που δεν γνωρίζουμε. Βασικός ένοχος γι' αυτό νομίζω ότι είναι το κράτος που ενώ γνώριζε και έβλεπε αυτή την κατάσταση, όχι μόνο δεν προασπίστηκε τα συμφέροντα των νόμιμων πολιτών του αλλά συναίνεσε κατά κάποιο τρόπο στο να συμβεί το αντίθετο, με την απραξία του. Από τη μία η αδυναμία και αδιαφορία των κρατικών μηχανισμών ελέγχου, όπως η αστυνομία και η δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες και από την άλλη οικονομικά συμφέροντα που απορρέουν από τα φτηνά μεροκάματα αυτών των ανθρώπων. Συμφέροντα που κατά βάση ευνοούν τους εργοδότες και αυτούς που βρίσκονται στα κατάλληλα πόστα και λαδώνονταν για να κρατούν το στόμα τους κλειστό.

Βέβαια, φτηνά εργατικά χέρια δεν ήταν μόνο των λαθρομεταναστών αλλά και των νόμιμων μεταναστών. Σ' αυτή την περίπτωση το κράτος, κατά κύριο λόγο, είδε αυτούς τους ανθρώπους σαν μια καλή ευκαιρία να εισπράξει χρήματα κρατώντας τους ομήρους  και υποχρεώνοντάς τους να πληρώνουν αδρά κάθε χρόνο για την άδεια παραμονής τους μέσα από τραγελαφικές διαδικασίες, θεωρώντας ότι, πέρα της εισπρακτικής πολιτικής, τα χαμηλά μεροκάματα θα φέρουν επενδύσεις στη χώρα.

Δυστυχώς, όμως, κάποια στιγμή οι χαμηλοί αυτοί μισθοί σταμάτησαν να υφίστανται (σήμερα οι ξένοι πληρώνονται όσο και οι Έλληνες) και προσαρμόστηκαν στους μισθούς των Ελλήνων. Η κατάρρευση της κλωστοϋφαντουργίας, το κλείσιμο των βιοτεχνιών και βιομηχανιών, η μεταφορά πολλών μεγάλων εταιριών σε γείτονες χώρες και γενικότερα η συνεχόμενη πτώση της κατασκευής στη χώρα μας μας έκανε κατά βάση χώρα εμπορίου. Μοναδικός κλάδος που δούλευε μέχρι πρότινος και απασχολούσε Έλληνες και ξένους ήταν ο κατασκευαστικός, αλλά όπως έχουμε όλοι καταλάβει αυτό ήταν τελείως πλασματικό αφού στηριζόταν κυρίως στον δανεισμό και τα δημόσια έργα.

Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε στο σημείο του υπέρτατου κορεσμού του εργατικού δυναμικού. Η Ελλάδα που με το ζόρι πλέον μπορεί να κρατήσει τον ντόπιο πληθυσμό, σηκώνει επιπλέον και το βάρος αρκετών χιλιάδων μεταναστών οι οποίοι με μεγάλη δυσκολία βρίσκουν εργασία σήμερα. Άλλοι ζουν με το ταμείο ανεργίας, άλλοι με μαύρη εργασία ή και τα δυο μαζί και άλλοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Όταν ζεις σε μια χώρα όπου βρίσκεται η οικογένειά σου και φίλοι σου τα πράγματα είναι κάπως πιο εύκολα. Όλο και κάποιος θα σε βοηθήσει, κάπου θα βρεις ένα πάτημα, μια δουλειά ή έστω τα βασικά για να επιβιώσεις. Όταν όμως είσαι μετανάστης όλα είναι πολύ πιο δύσκολα.
Τις τελευταίες μέρες ακούω διαρκώς από πολλούς αλλοδαπούς να έχουν πάρει απόφαση να γυρίσουν στις χώρες τους ή να μεταναστεύσουν κάπου αλλού και από ακόμα πιο πολλούς να το σκέφτονται. Η Ελλάδα έχει πάψει να είναι χώρα των ευκαιριών, αφού με δυσκολία καταφέρνεις να έχεις τα βασικά. Για να πω την αλήθεια, παρόλο που πιστεύω ότι δεν διακατέχομαι από κανένα ρατσιστικό συναίσθημα, δεν με στεναχώρησε καθόλου η παραπάνω είδηση. Είναι σίγουρο πλέον ότι η χώρα μας δεν αντέχει τόσους μετανάστες και από το να μεταναστεύσουμε εμείς κάπου αλλού είναι καλύτερα να επιστρέψουν κάποιοι στα σπίτια τους. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι που θα μας σώσει, απλώς ίσως έτσι αποφύγουμε τα χειρότερα.