Μουσική Παιδεία!

Διασκέδαση, παρηγοριά, συντροφιά, κουλτούρα, μετάδοση μηνυμάτων και απόψεων, είναι κάποιοι από τους λόγους για τους οποίους όλοι οι άνθρωποι είναι ακροατές κάποιου είδους μουσικής και που επιλέγουν τα τραγούδια που ακούνε. Είναι αξιοσημείωτο, θα έλεγα, που στο πεντάγραμμο υπάρχουν μόνο δώδεκα νότες, αλλά με βάση αυτές έχουν γραφτεί άπειρα τραγούδια και έχουν δημιουργηθεί δεκάδες είδη μουσικής. Μουσική που στα αυτιά κάποιων μπορεί να ακούγεται σαν ηχορύπανση για κάποιους άλλους είναι διασκέδαση. Κι όμως, φίλοι μου, η μουσική είναι μία. Μπορεί κάποιος να χάνεται στο άκουσμα της πανδαισίας των ήχων και των εναλλαγών της κιθάρας του Hentrix και κάποιος άλλος να διασκεδάζει με τις απλούστατες συγχορδίες των Πυξ-Λαξ ή κάποιος να σιγοτραγουδάει Θεοδωράκη ενώ άλλος να σβήνει τον καημό του με Τερζή . Θα μου πείτε "γούστα είναι αυτά" και ως ένα σημείο το καταλαβαίνω.

Ποια όμως είναι η διαφορά που κάνει ένα τραγούδι να διαφέρει και να ξεχωρίζει;

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι τα περισσότερα τραγούδια σήμερα είναι προϊόντα και κατασκευάσματα της βιομηχανίας της μουσικής. Τα δημιουργούν δηλαδή άνθρωποι οι οποίοι χωρίς κανένα συναίσθημα, χωρίς κανένα βίωμα προσωπικό, σαν ρομποτικές μηχανές εργοστασίου βασιζόμενοι πάνω σε κάποια κοινωνικά μοντέλα, τα οποία τείνουν να γίνουν παγκοσμίως τα ίδια, κατασκευάζουν τα τραγούδια που ακούγονται σήμερα. Όπως, λοιπόν, και σε ένα εργοστάσιο παραγωγής, για παράδειγμα αυτοκινήτων, το αντικείμενο περνάει από διάφορες φάσεις κατασκευής μέχρι να ολοκληρωθεί και να βγει στην αγορά, έτσι κατασκευάζονται και τα τραγούδια. Ο στιχουργός πρώτα θα "εφεύρει" τους στίχους του τραγουδιού. Θα σκεφτεί ποιες είναι αυτές οι έννοιες που έχουν πέραση (αγάπη, έρωτας, φιλία κτλ), θα κάνει μια ωραία ομοιοκαταληξία και με ένα "πιασάρικο" ρεφρέν οι στίχοι μας είναι έτοιμοι και προπαντός εύκολοι. Κατόπιν, σειρά παίρνει η μουσική. Κάποιος που γνωρίζει από νότες θα πάρει τους στίχους, θα σκεφτεί την μελωδία και τον ρυθμό του τραγουδιού και θα γράψει τη μουσική του κομματιού. Μετά θα γίνει και η ενορχήστρωση ώστε να πάρει πνοή το τραγούδι. Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα θα το βάλει ο χορογράφος, όπως συνηθίζεται τελευταία, ο οποίος θα προσπαθήσει να αποπροσανατολίσει το αυτί μας να να κρατήσει σε εγρήγορση το μάτι μας.

Έτσι γίνονται τα περισσότερα τραγούδια σήμερα.

Αυτές τις μπούρδες μας ταΐζουν και ο φτωχός και δίχως μουσική παιδεία εγκέφαλός μας τις τρώει μονομιάς. Θα πρέπει να καταλάβουμε τι πάει να πει ποζεριά στο τραγούδι και τι τραγούδι που μιλάει μέσα μας. Ποζεράδικο τραγούδι είναι αυτό που κατασκευάζεται με τον τρόπο που προανέφερα ή όταν αυτός που το δημιουργεί γράφει ακατάσχετες αερολογίες που ποτέ δεν είχε ζήσει.

Το γνήσιο αυθεντικό τραγούδι βγαίνει μέσα από την ψυχή του καλλιτέχνη. Οι στίχοι του είναι βγαλμένοι μέσα από τη ζωή του, τις δυσκολίες της, τα εμπόδια, τους έρωτες, τις αγάπες, τις παρέες του αλλά και τα ερεθίσματα που παίρνει από την κοινωνία στην οποία ζει. Το ίδιο συμβαίνει, βέβαια, και με την μουσική. Η έκφραση συναισθημάτων, η προσπάθεια μετάδοσης των σκέψεων και του τρόπου με τον οποίο βλέπει και βιώνει τον κόσμο ο μουσικός και η ανάγκη να εξωτερικεύσει των ψυχικό του κόσμο γίνονται μέσα από την μουσική. Σε ποιον δεν έχει συμβεί να ακούσει ένα τραγούδι με ξενόγλωσσο στοίχο, από τον οποίο δεν καταλαβαίνει λέξη, αλλά η μουσική του να τον μαγέψει και μαζί της να ταξιδεύει και το μυαλό δημιουργώντας μέσα του τους δικού του στίχους

Δεν θα φλιαρήσω άλλο με τις θεωρίες μου περί μουσικής γιατί νομίζω ότι δεν θα σταματήσω ποτέ, άλλωστε υπάρχουν πολλοί, πιο ειδικοί από εμένα πάνω στο θέμα. Απλά θα αναρτήσω παρακάτω δυο τραγούδια ώστε να δώσω βάσει, κατά κάποιο τρόπο, στα λεγόμενά μου.

Για να είμαι ξεκάθαρος το πρώτο θα είναι με Ελληνικούς στίχους, έτσι για το καταλάβουμε καλύτερα και το δεύτερο ξενόγλωσσο...

απολαύστε τα!

Εντάξει και ένα τρίτο, φτιάχτηκα τώρα:)

Συναυλία Ska-p!

Δεν θα πω τίποτα, απλά τα παλικάρια τα δίνουν όλα στη σκηνή. Αξίζουν ένα μπράβο! Δεν ήμουν τόσο μακρυά από τη σκηνή ούτε τόσο ασφηκτικά όσο φαίνεται από την κάμερα γενικώς ήταν όλα όπως θα έπρεπε! (πήγα και λίγο νωρίς...) ή σχεδόν όλα όπως έπρεπε... Το συγκρότημα μας έκανε και ένα στριπτίζ στο κλείσιμο (που δεν μπόρεσα να το γράψω!)!

τέλος καλό πάντως και χωρίς πολλά απρόοπτα (μόνο κάτι λίγα!) 'Αντε βίβα!

Νοσοκομείο Κατερίνης!

Και τι δεν έχουν δει τα ματάκια μου μ' αυτά τα νοσοκομεία αλλά και στα περισσότερα, αν όχι σε όλα, τα δημόσια έργα στην Ελλάδα. Ράβε ξήλωνε δηλαδή για να φάμε όσα πιο πολλά χρήματα γίνεται.

Έχω μάθει όλες τις κομπίνες με τις οποίες οι διευθυντές και οι ανώτεροι υπάλληλοι στα κατάλληλα πόστα κατακλέβουν τα ταμεία. Έχω δει νοσοκομείο να το φτιάχνουν ολοκαίνουριο και στις πρίζες να μην έχει καλώδια παρά μόνο το καπάκι. Να συνδέσεις δηλαδή την συσκευή και φυσικά να μην υπάρχει ρεύμα. Αλλά ο υπουργός να κάνει εγκαίνια κανονικά και μετά από λίγους μήνες να τα γκρεμίζουν όλα για να το φτιάξουν δεύτερη φορά, με διπλά έξοδα βέβαια. Και όποιος δεν με πιστεύει ας ρωτήσει κάποιον Λαμιώτη να του πει για το εκεί νοσοκομείο που παραδόθηκε σχετικά πρόσφατα. Και ένα σορό άλλα ευτράπελα που αν τα έβλεπε κάποιος Γερμανός μηχανικός θα τραβούσε τα μαλλιά του από αγανάκτηση.

Και αφού έχω δει δεκάδες ατασθαλίες τόσα χρόνια τώρα μου έλαχε να δω και το σύγχρονο γιοφύρι της Άρτας, το Νοσοκομείο της Κατερίνης. Δεκατέσσερα χρόνια το φτιάχνουν και ακόμα έχει μέλλον μπροστά του! Μπορεί να το φανταστεί αυτό ανθρώπινος νους; δεκατέσσερα χρόνια για να φτιαχτεί ένα νοσοκομείο όταν τα εμπορικά κέντρα, οι ιδιωτικές κλινικές και τα στρατιωτικά νοσοκομεία ίδιου μεγέθους κατασκευάζονται μέσα σε μια πενταετία.

Δεν θα σταθώ καθόλου στους λόγους που μπορεί να συντέλεσαν σε αυτήν την καθυστέρηση γιατί απλά τους βρίσκω σαν ψεύτικες δικαιολογίες. Για μένα το αποτέλεσμα είναι ότι τα κόμματα και οι μεγάλες κατασκευαστικές δεν χάνουν καμιά ευκαιρία στο να βάλουν χέρι στα ταμεία των δημόσιων έργων και κατά συνέπεια στα χρήματα του λαού. Και σα να μην φτάνει μόνο αυτό στερούν τους πολίτες και από έργα μέγιστης σημαντικότητας. Για την ΔΕΠΑΝΟΜ (Δημόσια Επιχείρηση Παρακολούθησης Νοσοκομειακών Μονάδων), το μόνο που έχω να πω είναι... ντροπή σας, πολύ απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται ή ακόμα πιο καλά, βουλιάζουν στον ίδιο βούρκο με την υπόλοιπη Ελλάδα!

Την αποπεράτωση του έργου τώρα έχει αναλάβει η ΙΝΤΡΑΚΑΤ, που είναι εταιρεία του Κόκκαλη, και από όσο φαίνεται θα καταφέρει να το τελειώσει. Είχε πει κάτι ο πρωθυπουργός για νταβατζίδες;

Επίσης για το θέμα έγραψε πριν δύο χρόνια η εφημερίδα Μακεδονία... "Σύμφωνα με τον υπουργό υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Γιώργο Κωνσταντόπουλο, το νέο νοσοκομείο θα παραδοθεί το 2008, ενώ όπως είπε κατά τη διάρκεια εγκαινίων περιφερειακού ιατρείου στο Λόφο Πιερίας, "το έργο βρίσκει επιτέλους το δρόμο του". Ναι τώρα με το gps θα τον βρει στα σίγουρα τον δρόμο του!

"Αξίζει να σημειωθεί ότι η αποπεράτωση των εργασιών μέσα στην τετραετία αποτέλεσε και προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, κατά την προεκλογική του ομιλία στην πλατεία της Κατερίνης." Άκου να δεις τι μας τάζουν για να τους ψηφίσουμε, οι ψεύτες! Άρε Κωνσταντάρα, προφητικότατη η ταινία σου "υπάρχει και φιλότιμο". περισσότερα: Άρθρο εφ. Μακεδονία.

Το έργο όπως καταλαβαίνετε έχει περάσει από τα χέρια και των δυο κομμάτων τα οποία μας δουλεύουν κανονικά.

Εμπρός προς τα πίσω, λοιπόν, στη χώρα που έκανε την κομπίνα κανονικό επάγγελμα.