Πολιτική Πανήγυρις!

Πριν από πέντε μήνες περίπου είχα ανεβάσει μια ανάρτηση για το περιβόητο, μακροχρόνιας κατασκευής, Νοσοκομείο της Κατερίνης.

Τρεις πενταετίες σχεδόν έκλεισε αυτό το έργο από την ημέρα που αποφασίστηκε να χτιστεί. Στη διάρκεια αυτή των δεκαπέντε χρόνων άλλαξαν τόσο τα πολιτικά πρόσωπα και τα κόμματα όσο και οι κατασκευαστικές που ανέλαβαν την αποπεράτωσή του. Χιλιάδες ευρώ δαπανήθηκαν άσκοπα από τα ταμεία του κράτους ενώ παράλληλα η κοινωνία της Κατερίνης προσδοκούσε μάταια για ένα σύγχρονο νοσοκομείο το οποίο δεν έμελλε να λειτουργήσει ποτέ.

Τους τελευταίους μήνες, λοιπόν, ο μαραθώνιος αυτού του έργου άρχισε να μπαίνει στην τελική του ευθεία, έχοντας όμως να διανύσει αρκετά μέτρα ακόμα μέχρι την γραμμή του τερματισμού και αφήνοντας πίσω του πολλές ατέλειες και ατασθαλίες. Οι πληροφορίες μου, λένε, ότι για να παραδοθεί ολοκληρωμένο το νοσοκομείο και να ξεκινήσει η λειτουργία του θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλοι έξι μήνες από σήμερα. Χρονικό διάστημα το οποίο βγάζει εκτός σχεδίων την Ν.Δ. και τον κ Καραμανλή ο οποίος θέλει πάση θυσία να εγκαινιάσει το έργο πριν από τις εκλογές και να δώσει μια μεγαλειώδη ομιλία στο λαό της Κατερίνης για το κατόρθωμα που έκανε αυτός και το κόμμα του. Έτσι, άρχισαν να ασκούνται πιέσεις στην κατασκευαστική εταιρία να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να ολοκληρωθεί το έργο μέσα στον Σεπτέμβριο για να δοθεί η δυνατότητα στον Καραμανλή και τα εγκαίνια του νοσοκομείου να κάνει αλλά και την ομιλία του να βγάλει δίχως το φόβο να κατηγορηθεί ότι δεν τήρησε την υπόσχεσή του για αποπεράτωση του έργου.

Από αυτό το σημείο και έπειτα -από τη στιγμή δηλαδή που ο Κωστάκης αποφάσισε να εγκαινιάσει το νοσοκομείο- άρχισε ένας αγώνας δρόμου για την κατασκευαστική και τις συνεργαζόμενες με αυτήν εταιρίες, αλλά και για όλους τους εργάτες, ώστε να προλάβουν να κάνουν το νοσοκομείο να "φαίνεται" τελειωμένο και έτοιμο για εγκαίνια.

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε ένα τρελό αλαλούμ που μόνο ένα τσίρκο με κλόουν μπορεί να το παρομοιάσει. Εργάτες να τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν να σουλουπώσουν τον προαύλιο χώρο που είχε τα μαύρα του τα χάλια. Οι τεχνικές εταιρίες να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τελειώσουν τους χώρους που θα επισκεφτεί ο πρωθυπουργός, κάνοντας πολλά λάθη και χωρίς δοκιμές στα έργα που παραδίνουν. Από πίσω τους οι γυψοσανιδάδες κλείνουν όλα τα ανοιχτά σημεία που είχαν μείνει -και πολλές φορές έκλειναν και χώρους που ακόμα δεν είχαν τελειοποιηθεί. Γεγονός που σημαίνει ότι μετά τα εγκαίνια αυτές οι γυψοσανίδες θα κοπούν ώστε να ολοκληρωθούν οι εργασίες. Δηλαδή διπλό κόστος. Στο καπάκι οι μπογιατζίδες να προσπαθούν να βάψουν εν τάχη (μπακαλοδουλειά δηλαδή). Επίσης ο εξοπλισμός του νοσοκομείου που ήρθε και στήθηκε μέσα σε μια μέρα, ο οποίος φυσικά θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει αφού οι εγκαταστάσεις δεν είναι έτοιμες. Τέλος, μιας και το κτήριο είναι πλέον δεκαετίας η εξωτερικοί τοίχοι έχουν μαυρίσει από την πολυκαιρία, οπότε μισθώθηκε συνεργείο καθαρισμού να το πλύνει όλο εξωτερικά.

Μιλάμε για ένα πολιτικό πανηγύρι που μόνο σκοπό έχει να εξυπηρετήσει την προεκλογική καμπάνια του Κωστάκη και φυσικά θα επιβαρύνει τον Ελληνικό λαό με επιπλέον χρήματα. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αν βγει ο ΓΑΠ θα ξανακάνει εγκαίνια στο νοσοκομείο με την πρόφαση ότι το έργο δεν ήταν τελειωμένο και ότι αυτός το ολοκλήρωσε.

Μήπως κύριε Κωστάκη αν εσείς και οι συνεργάτες σας κάνατε πιο τακτικές επισκέψεις τόσα χρόνια, αυτό το νοσοκομείο τώρα θα ήταν τελειωμένο και μάλιστα χωρίς όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια;

Πίσω στην Πραγματικότητα!

Να 'μαι πάλι πίσω στην Ελληνική πραγματικότητα. Και το χειρότερο από όλα δεν είναι ότι τελείωσαν οι διακοπές αλλά το ότι επιστρέφεις από μια χώρα του εξωτερικού που βρίσκεται δεκαετίες μπροστά από εμάς όχι μόνο στον τεχνολογικό τομέα (το οποίο ως ένα σημείο το βρίσκω λογικό), αλλά πιο πολύ στον τομέα της οργάνωσης και διοίκησης, της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού αλλά και τη στάση της κοινωνίας απέναντι στους νόμους.

Με την επιστροφή μου, λοιπόν, άκουσα μια "ωραία" ιστορία για τα καμάρια της χώρας μας, τους αστυνομικούς (οι οποίοι ακολουθούν πιστά τις επιταγές της κοινωνίας μας) και μιας που στην Ολλανδία, τους εκεί αστυνομικούς, τους έβλεπα συνεχώς μπροστά μου (με τα πόδια, με ποδήλατα, με άλογο, με αυτοκίνητο σπανιότερα) και παρατηρούσα τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται, το πως κάνουν ελέγχους και γενικότερα το ρόλο τους στην κοινωνία και άρχισα να συνειδητοποιώ ξανά την μετριότητα της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Μου λέει, λοιπόν, ο φίλος μου, ότι το Σάββατο που πέρασε ενώ έπινε καφέ στο μαγαζί ενός φίλου του περνάει με το περιπολικό ένας γνωστός τους, μπάτσος, ο οποίος γνώριζε ότι θα τους πετύχει εκεί. Τους είπε ότι ήταν σε υπηρεσία αλλά δεν είχε καθόλου δουλειά -καμιά ληστεία ρε παιδιά, κανείς;- και βαριόταν. Προσκαλεί, λοιπόν, τον φίλο μου να πάει μαζί του στο περιπολικό "να κάνουν καμιά βόλτα και να πιουν κανένα καφέ ώστε να του κάνει και παρέα. "Και δεν πάμε" του λέει ο φίλος μου. Αφού κάνανε μια μικρή βόλτα -κατά την οποία του εξήγησε ότι τον συνοδηγό τον άφησε στο τμήμα γιατί ήταν νέος και του την έσπαγε- πήγανε και κάθισαν σε ένα μπουγατσατσίδικο απέναντι από το τμήμα (χρυσές δουλειές κάνει ο μπουγατσατζής) μαζί με το υπόλοιπο μπατσαδαριό και ανακάτευαν τα φραπογάλατά τους. Εκείνη τη στιγμή κάθισαν μαζί τους και μια ομάδα Ζ, με τις μηχανές απλωμένες στα πόδια τους. Οι συγκεκριμένοι κύριοι είχαν υπηρεσία και χρέος, εκείνη την ώρα να περιπολούν τους δρόμους, αλλά όπως φάνηκε ήταν καλύτερο να περιπολούν το μπουγατσατσίδικο των 40 τ.μ. και τις γκόμενες που περνούσαν. Βέβαια, για μην τους αδικούμε, είχανε πάρει και τα μέτρα τους τα παιδιά. Ανά δεκάλεπτο κάποιος από αυτούς έπαιρνε την μηχανή και έκοβε μια βόλτα στους γύρω δρόμος, έτσι για να ξεκαπνιστεί και το εργαλείο. Αφού σαχλαμάρισαν και έπειτα από αρκετή ώρα και αφού κρέμασαν οι σκεμπέδες τους και τα πουκάμισα βγήκαν έξω, με βαριά καρδιά σηκώθηκαν οι κακόμοιροι ζητάδες να φύγουν, αφού πρώτα θεώρησαν μαγκιά και υποχρέωσή τους να κάνουν ένα σορό άσκοπο σαματά με τις μηχανές τους -να καταλάβει και ο κόσμος ποιοι είναι, τέλος πάντων-.

Οπότε, με την αναχώρηση τους έμειναν ξέμπαρκοι ο φίλος μου με τον μπάτσο.

"Δεν με πας πίσω" του λέει ο φίλος μου "βαρέθηκα".

"Θα σε πάω" απαντάει ο μπάτσος "αλλά θες πρώτα να κάνουμε μια βόλτα καλή να γουστάρουμε;".

Τι να του πει, λοιπόν, δέχτηκε . Έλα όμως που ο άλλος λέγοντας "καλή" βόλτα εννοούσε αστυνομική περιπέτεια. Έβαλε, λέει, τον φάρο άναψε και τις σειρήνες και άρχισε να τρέχει σαν τρελός. Μόνο που του έδωσε μια οδηγία: "να είσαι σοβαρός και να μην γελάς". Περνούσανε με κόκκινο, σταματούσαν όλα τα αμάξια, τρέχανε σαν τρελοί και πολλά άλλα τέτοια ευτράπελα, ώσπου, φτάσανε στον τελικό προορισμό του μπάτσου... σε ένα προποτζίδικο.

"Κάτσε μέσα" λέει στο φίλο μου "πάω να ρίξω ένα "στοίχημα" και έρχομαι. Αν με καλέσουν (με τον τάδε αριθμό) πες ελήφθη και άστους να μιλάνε!". Και κάπου εδώ αφού έπαιξε και το προπο του ο κύριος τελείωσε και η βόλτα.

Βέβαια, ο συγκεκριμένος αστυνομικός, εκτός τις περιπέτειας εκείνης της μέρας, του διηγήθηκε κι άλλες ιστορίες, βγαλμένες από κόμικ, για τα αστυνομικά ευτράπελα που συμβαίνουν καθημερινά που είναι χειρότερες από τις ανοησίες που έκανε εκείνη τη μέρα.

Μήπως είναι καιρός κάποιος να βάλει σε τάξη αυτό το μπουρδέλο;

Όταν οι άλλοι επιστρέφουν!

Επιτέλους έφτασε η στιγμή να κάνω κι εγώ τις διακοπές μου. Και δεν το μετανιώνω καθόλου που γίνονται τώρα που μπήκε ο Σεπτέμβρης.

Αντίθετα θα έλεγα ότι συντελούν πολλοί λόγοι να είμαι ακόμα πιο χαρούμενος.

Καταρχήν, δεν θα "φάω" στη μάπα το χάος που θα επικρατεί λόγο της ΔΕΘ, (η περσινή ανάρτηση δε νομίζω να είναι μακρυά από τα φετινά γεγονότα, οπότε ρίξτε της μια ματιά και πείτε ότι την έκανα φέτος) την οποία (ΔΕΘ), παρεμπιπτόντως, όλο λεν πως θα την βγάλουν εκτός κέντρου και όλο τίποτα δεν κάνουν. Τελευταία μάλιστα ακούγεται ότι σκέφτονται να την μεταφέρουν στην περιοχή της Σίνδου ή στου Καβαλαρίου, αλλά μάλλον κουράζονται οι υπεύθυνοι από την πολύ σκέψη και καθυστερούν. Όπως και να έχει και φέτος η έκθεση είναι εδώ και μάλιστα με βεβαρημένο ρόλο, αυτόν της προεκλογικής εκστρατείας. Ωραία ακούγεται αυτό το "εκστρατεία", είναι λες και οι πολιτικοί πήραν τα όπλα επ' ώμου και ορμούν να κατακτήσουν τους ψηφοφόρους τους. Αλλά θα μου πείτε κάπως έτσι δεν είναι; Και μάλιστα στο τέλος πάντα τα καταφέρνουν. Γιατί άραγε;

Επίσης θα γλιτώσω ένα δεκαήμερο παπαρολογιών από πολιτικούς και δημοσιογράφους. Δεν είναι και λίγο!

Εν δευτέρης, όταν κάνεις διακοπές αργά, έχει άλλη γλύκα. Μπορεί να περιμένεις με ανυπομονησία όλο το καλοκαίρι κουτσοπαλεύοντάς την με σαββατοκύριακα και αργίες, αλλά φεύγεις όταν οι περισσότεροι έχουν γυρίσει και προσπαθούν απεγνωσμένα να προσαρμοστούν. Έπειτα, όταν επιστρέφεις τους βρίσκεις όλους στη θέση τους και έτσι δεν αργείς να μπεις στο κλίμα.

Τέλος, μιας και ο Σεπτέμβρης είναι ουσιαστικά η αρχή της χρονιάς, το να κάνεις διακοπές τις πρώτες μέρες του είναι ότι πιο αναζωογονητικό υπάρχει. Ίσως είναι το καλύτερο χάπι για να πάρει δυνάμεις ο οργανισμός ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που θα παρουσιαστούν. Και νομίζω ότι και φέτος, όλους μας θα μας χρειαστεί περίσσια κουράγιου!

Τα ξαναλέμε, φίλοι μου, σε δέκα μερούλες, ανανεωμένος και με μπόλικο υλικό από τα μέρη που θα επισκεφτώ, αλλά και με γεμάτες τις μπαταρίες που θα συντελέσουν στην εποικοδομητική συνέχιση των αναρτήσεων!