Ένα blog για εμάς, τη γειτονιά μας, την πόλη μας, τη "Μακεδονία μας" (καλό;), τη χώρα μας, την ήπειρό μας, τον πλανήτη μας, το ηλιακό μας σύστημα, τον γαλαξία μας, το σύμπαν μας, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!
Τον τελευταίο καιρό ακούω πολλές φορές από γνωστούς προβλήματα διαφόρων ειδών για τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Όχι ότι είμαι κανένας ειδικός σεξολόγος, μάλλον απλά έχω μελετήσει αρκετά τις αντιδράσεις, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις των δύο φύλλων. Από την άλλη οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν πλέον κάποιον πολύ κολλητό που να μπορούν να του μιλήσουν ελεύθερα. Βλέπετε ακόμα και οι σχέσεις φιλίας στις μέρες μας περνάνε κρίση. Έτσι μόλις καταλάβει κάποιος ότι μπορεί να σου εμπιστευτεί σου ανοίγεται αμέσως. Σιγά σιγά, λοιπόν, έχω μαζεμένες ιστορίες από διάφορες μεριές που δεν τις έμαθα απαραίτητα από πρώτο χέρι, ή μάλλον από πρώτο στόμα, αλλά ξέρω ότι ισχύουν. Δεν κρύβω ότι μέσα από τέτοιες ιστορίες βγάζω πολλά συμπεράσματα για τις δικές μου σχέσεις και για το πως θα ενεργούσα εγώ σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Ιστορίες που έχουν να κάνουν με την προσέγγιση του ενός φύλλου από το άλλο, αλλά και με προβλήματα που δημιουργούνται σε μια υπάρχουσα σχέση.
Σ' αυτήν την ανάρτηση θα αναφερθώ πρώτα για προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες από τους άντρες.
Στην πρώτη περίπτωση που είναι το φλερτ, το οποίο είναι και το πρώτο βήμα στο να ξεκινήσει μια σχέση, τα περισσότερα "παράπονα" ακούγονται από την πλευρά των γυναικών.
Καταρχήν οι πιο πολλές γυναίκες, όπως λένε, δεν φλερτάρονται αρκετά από τους άντρες. Σπάνιες είναι οι φορές πλέον που κάποιος θα πλησιάσει μια κοπέλα και θα προσπαθήσει να της κινήσει ερωτικά το ενδιαφέρων. Σπάνια κάποιος θα μιλήσει σε μια γυναίκα με σεβασμό στη διαφορετικότητα της προσωπικότητας της καθεμιάς και με ειλικρίνεια στα όσα της λέει. Είναι σημείο των καιρών μας να αποκρύπτουμε πολλές πτυχές του χαρακτήρα μας αλλά και της καθημερινής μας ζωής. Είναι γεγονός ότι οι άντρες έχουν γίνει φοβητσιάριδες και η πληθώρα των ενεργειών που ξέρουν να κάνουν και των θεμάτων προς συζήτηση που μπορούν να ανοίξουν με μια κοπέλα έχει αισθητά περιοριστεί. Το να κερνάς σφηνάκια σε ένα μπαρ, να βγάζεις το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου κορνάροντας και φωνάζοντας ή να πλησιάζεις κάποια παίζοντάς το μάγκας μοιράζοντας υποσχέσεις και προβάλλοντας το αυξημένο "εγώ" είναι οι πλέον, κατά τη γνώμη μου, ξεπερασμένοι τρόποι προσέγγισης. Έχουμε μάθει να βγάζουμε όλη την φαντασία μας μέσα από μηνύματα κινητών με αποτέλεσμα στις κατ' ιδίαν συναντήσεις να μπλοκάρουμε.
Ακόμα κι όταν η γνωριμία δεν ξεκινά από μηδενική βάση αλλά γίνεται μέσο κάποιου γνωστού ή μέσα από μια παρέα οι άντρες δεν έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα κλίμα συζήτησης που θα προσεγγίσει το αντίθετο φίλο. Περιορισμένες ερωταπαντήσεις του τύπου "τι δουλειά κάνεις;" "που μένεις;" (μέχρι και "τι ομάδα είσαι" έχω ακούσει να ρωτούν σε γυναίκα) και μετά το χάος.
Επίσης πολύ λίγοι είναι αυτοί που ξεκαθαρίζουν το τοπίο για το ποιες είναι οι προθέσεις τους και τι ακριβώς ζητούν από μία σχέση.
Στην δεύτερη περίπτωση, στα προβλήματα μια σχέσης που έχει δημιουργηθεί, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα.
Η έλλειψη συζήτησης και άμεσης συνεννόησης, η ανυπαρξία εμπιστοσύνης, η καχυποψία που υπάρχει για κάθε καινούριο άτομο που γνωρίζουμε, λόγο της εξ αρχής υποκριτικής που βγάζει ο καθένας μας, βγαίνουν στην επιφάνεια όταν αρχίζει να σβήνει ο έρωτας ή από πολύ νωρίς λίγο μετά την "πρώτη επαφή".
Μπορεί κάποιος από το να γίνει αφόρητος και πιεστικός, σε σημείο αυταρχισμού, μέχρι και τελείως αδιάφορος. Εφόσον βέβαια όλα αυτά έχουν ξεκαθαριστεί από την αρχή υπάρχει κάποια λογική. Τι γίνεται όμως όταν βγαίνουν στην πορεία; τι γίνεται όταν ξαφνικά ο άλλος σου λέει ότι δεν θέλω να βγαίνεις χωρίς εμένα ούτε με τις φίλες σου. Όταν ζηλεύει τους πάντες γύρω σου και σε παίρνει τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο. Όταν ουσιαστικά δείχνει τα συναισθήματα αγάπης που έχει αλλά σε αποκόπτει από τους πάντες.
Αλλά και το αντίθετο άκρο, αυτό της αδιαφορίας, της ελεύθερης και άνετης σχέσης, είναι πολύ συχνό φαινόμενο.
Όπως είπα και πριν όταν εξ αρχής γίνει ξεκάθαρο το τι ζητάει κάποιος όλα είναι θεμιτά. Δεν το βρίσκω καθόλου λάθος κάποιος να ζητάει μια σχέση με "χαλαρά τα δεσμά". Μια σχέση που να βασίζεται κυρίως στο σεξ και την διασκέδαση και λιγότερο στην ψυχική και συναισθηματική επαφή. Μια σχέση που να μην χρειάζεται καθημερινά ραντεβού και τηλεφωνήματα καθώς και ερωτομηνύματα. Είναι και αυτά νομίζω στην ερωτική ζωή των ανθρώπων μόνο που οι περισσότεροι άντρες δεν το ξεκαθαρίζουν από την αρχή και μετά από λίγο ξεκινάνε οι καυγάδες.
Τέλος σε πολλές περιπτώσεις οι γυναίκες μένουν ερωτικά ανικανοποίητες αφήνοντας το ταίρι τους να νομίζει ότι όλα βαίνουν καλώς. Το λάθος των αντρών είναι ότι δεν ενδιαφέρονται να ρωτήσουν αν όλα είναι εντάξει, αλλά το θεωρούν δεδομένο εφόσον αυτοί ικανοποιούνται. Θα έλεγα ότι και αυτό είναι ένα πρόβλημα στην έλλειψη συζήτησης στα ζευγάρια.
Πάνω κάτω αυτά είχα να πω για τα εμπόδια που συναντούν οι γυναίκες προκειμένου να κάνουν μία σχέση. Σίγουρα το θέμα είναι τεράστιο και με πολλές πτυχές και δύσκολο να εξαντληθεί με μια ανάρτηση. Στο μέλλον θα προσπαθήσω να εκβαθύνω με διάφορες ιστορίες και παραδείγματα.
Στην επόμενη ανάρτηση θα δούμε τα πράγματα από την πλευρά των αντρών...
Ο Δήμος Συκεών βρίσκεται στο βόρειο και κεντρικό τμήμα του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης σε υψόμετρο 145 μέτρων περίπου και συνορεύει με το εξωτερικό Βυζαντινό τείχος της παλιάς πόλης(άνω πόλη) σε μήκος περίπου 1500 μέτρων.
Το Βυζαντινό τείχος, τα λεγόμενα κάστρα, που χρονολογείται από το 315 π.Χ., βρίσκεται κατά μήκος των Συκεών αρχίζοντας από το Επταπύργιο – Ακρόπολη και κατηφορίζοντας παράλληλα με τα κάστρα μέχρι την Ληταία Πύλη.
Το μνημείο του Επταπυργίου είναι το σήμα κατατεθέν του Δήμου το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν έχει αξιοποιηθεί καθόλου(έχω γράψει σχετικά εδώ). Ένας χώρος μνημείο σήμερα, κολαστήριο μέχρι εχθές λόγο των φυλακών του Γεντί Κουλέ, που θα μας θυμίζει για πάντα δύσκολες περιόδους του λαού μας όπως στην τουρκοκρατία, την γερμανική κατοχή, την περίοδο της χούντας.
Είναι ο τόπος που κατοίκησαν οι πρόσφυγες της Μ. Ασίας(ωστόσο υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι κατοικήθηκε και σε πολύ παλιές εποχές). Πολύ από αυτούς τους πρόσφυγες έφτιαξαν τα σπίτια τους κολλητά με τα κάστρα από την εξωτερική πλευρά της πόλης.
Τώρα θα μου πείτε για ποιο λόγο βρήκα, έγραψα και σχολίασα όλα τα παραπάνω στοιχεία. Απλά γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ιστορία που άκουσα πριν από λίγο καιρό από κάποιον κάτοικο του δήμου που όπως μου είπε είναι απόγονος εκείνων των μεταναστών της Μ.Ασίας που ήρθαν και ρίζωσαν έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος για να κρίνω αν τα όσα μου είπε είναι αλήθεια αλλά τα δικαστήρια, παρόλα αυτά επειδή η ιστορία αυτού του ανθρώπου συμβαίνει και σε πολλούς ακόμα δημότες αυτού του δήμου θεώρησα σκόπιμο να την γράψω.
Το σπίτι αυτού του ανθρώπου είναι μια παράγκα(στην κυριολεξία), ανάμεσα σε πολυτελείς μονοκατοικίες που έχουν φτιαχτεί τριγύρω. Τον ρώτησα αν είναι δικό του και πώς δεν το έχει αξιοποιήσει είτε με αντιπαροχή είτε μόνος του με ανακαίνιση.
"Δεν μπορώ να κάνω τίποτα προς το παρόν φίλε μου γιατί βρίσκομαι, όπως και πολλοί άλλοι, στα δικαστήρια με τον δήμο Συκεών. Άσε γιατί εδώ και καιρό είμαι σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και εγώ και η γυναίκα μου. Είμαι 65 χρόνων και γεννήθηκα σ' αυτό το σπίτι. Έκανα οικογένεια και τα παιδιά μου μεγάλωσαν κι αυτά εδώ. Το σπίτι το πήρα από τους γονείς μου με χρησικτησία, όπως και τα περισσότερα παιδιά των μεταναστών. Ο πατέρας μου είχε φτιάξει αυτήν την παράγκα και την είχε σαν σπίτι και σαν στάνη και έβοσκε τα πρόβατά του εδώ όταν δεν υπήρχαν σπίτια πολλά, παρά μόνο κάτι παράγκες σαν τη δική του, ούτε καν δρόμοι όπως τώρα. Δεν είχε καμία σχέση η περιοχή με την σημερινή της μορφή. Τα οικόπεδα αυτά έχουν πάρει τεράστια αξία λόγο της ανάπτυξης της περιοχής και της τοποθεσίας που βρίσκονται και ίσως αυτό να είναι το τίμημα που πληρώνω και γι' αυτό να τα θέλουν τόσο πολύ.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πόνο, κόπο και χρήμα έχω ξοδέψει για κάτι που είναι δικό μου. Για να καταλάβεις τι εννοώ θα σου πω πως έγιναν τα πράγματα. Ένα πρωί, ενώ πίναμε καφέ με την γυναίκα μου, έρχεται κάποιος κύριος(αν θυμάμαι καλά μηχανικός) και μας λέει με μια απορία -κατοικούν εδώ άνθρωποι; εμένα από τον δήμο μου είπαν ότι είναι απλά ένα οικόπεδο άδειο-. Τον ρώτησα ποιος είναι και τι ακριβώς θέλει και από τότε ξεκινάει το δράμα μου. Μου εξηγεί ότι ο δήμος έχει βγάλει σχέδιο στο οικόπεδο το δικό μας και κάποια άλλα διπλανών να χτίσει σχολείο, για το οποίο πολύ αμφιβάλω αφού δεν βολεύει καθόλου ο χώρος μιας και είναι μικρός και ανάμεσα σε σπίτια.
Θέλει να μας πάρει τα σπίτια aπροειδοποίηta, χωρίς καμιά αποζημίωση θεωρώντας τα ότι είναι του δήμου. Σαν αποδείξεις έχει κάτι χρυσόβουλα από βυζαντινής εποχής και δεν ξέρω αν εμπλέκεται και η εκκλησία. Το ίδιο κάνει και στον διπλανό μου που είναι πολύτεκνος και δεν έχει στον ήλιο μοίρα παρά μόνο μια ίδια παράγκα. Φοβάμαι μην κάνει καμιά τρέλα πάνω στην απελπισία του, γιατί αυτός όπως καταλαβαίνεις είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμένα.
Τέλος πάντων, τώρα περιμένουμε από την Ελληνική δικαιοσύνη να αποφασίσει ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του. Πάντως εγώ είμαι αποφασισμένος, με όσες δυνάμεις μου απομένουν, να το φτάσω μέχρι και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια αν δεν δικαιωθώ στην Ελλάδα."
Έτσι έχει η ιστορία αυτού του ανθρώπου, πάνω κάτω όπως μου την περιέγραψε. Μου είπε και αρκετά ακόμα για τον δήμαρχο Συκεών πάνω στην στεναχώρια του, ο οποίος διανύει την τέταρτη παρακαλώ τετραετία της θητείας, τα οποία ήταν σοβαρές κατηγορίες για την διαχείριση του δήμου. Γι' αυτά όμως δεν μπορώ να μιλήσω μιας και δεν αφορούν τον ίδιο αλλά κυρίως δεν υπάρχουν αποδείξεις. Πείτε μου βέβαια στην Ελλάδα ποιος βγήκε δήμαρχος και δεν άγγιξε το ταμείο του δήμου, για πόσους μαθεύτηκε κάτι και πόσοι τιμωρήθηκαν.
Όπως ανέφερα και στη αρχή της ιστορίας δεν είμαι ούτε δικαστής ούτε κανένας αρμόδιος ούτε είδα τις αποδείξεις για όλα όσα μου είπε. Από την άλλη πολύ θα ήθελα να μάθω και τους ισχυρισμούς του δήμου, αλλά νομίζω ότι από το βλέμμα και τον τρόπος με τον οποίο μιλούσε εύκολα καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για κάποιον ψεύτη-καταπατητή δημόσιας περιουσίας όπως θέλει να τον εμφανίσει ο δήμος. Άλλωστε μιλάμε για έναν άνθρωπο που η οικονομική του κατάσταση όπως φάνηκε ήταν απλά στα όρια της αξιοπρέπειας. Από την άλλη γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους με τα ίδια προβλήματα στον συγκεκριμένο δήμο. Ελπίζω να υπάρχουν οι αποδείξεις ώστε να δικαιωθεί αυτός ο άνθρωπος, αν και σε αυτές τις περιπτώσεις οι μαγαλοκαρχαρίες τρώνε τα ψαράκια.
Ψάχνοντας για τον Τολστόι διάβασα κάτι πολύ ωραίο από αυτά που έγραφε στο ημερολόγιο πού κρατούσε ( ημερολόγιο της χθεσινής μέρας). '' Συμβαίνει ν' ανοίγει μια συζήτηση μεταξύ δύο ατόμων, που τους απασχολούν κοινά ζητήματα. Όσο η κουβέντα παρατείνεται, τόσο ο ένας απομακρύνεται από τον άλλον, μέχρι του σημείου ο καθένας να συνειδητοποιήσει ότι δε μιλάει πια, αλλά κάνει κήρυγμα με αποδέκτη τον ίδιο του τον εαυτό, ενώ, κάνοντας το ίδιο, ο συνομιλητής του δεν τον ακούει! Οι άνθρωποι , όταν αρχίζουν να συζητάνε, μοιάζουν μ' αυτό το παιχνίδι με τα αυγά -Πάρτε δυο αυγά, βάλτε τα παράλληλα κι αφήστε τα να τσουλήσουν προς τα κάτω σε μια κεκλιμένη επιφάνεια. Στην αρχή θα πηγαίνουν δίπλα δίπλα, αλλά μετά, το καθένα θα πάει εκεί που τον πάει η μύτη του''. Πρέπει να μάθουμε, λοιπόν να συζητάμε και προπάντων να ακούμε τον συνομιλητή μας, όπως κι αυτός εμάς και μην κάνουμε απλώςκήρυγμα αυτών που νομίζουμε ότι ξέρουμε!
Στο δοκίμιο του "Για την αναρχία" γράφει: "Οι Αναρχικοί έχουν δίκιο σε όλα. Kαι στην άρνηση της υπάρχουσας τάξης και στον ισχυρισμό ότι, χωρίς Αρχή, δεν θα μπορούσε να υπάρχει χειρότερη βία από αυτή της Αρχής κάτω από τις τωρινές συνθήκες. Κάνουν λάθος μόνο στο να νομίζουν ότι η Αναρχία μπορεί να ιδρυθεί μέσω επαναστάσεως. Αλλά μπορεί να ιδρυθεί μόνο με το να υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι δεν επιζητούν την προστασία της κυβέρνησης... Μπορεί να υπάρξει μόνο μία μόνιμη επανάσταση - μιά ηθική: Η αναγέννηση του εσωτερικού ανθρώπου."
Επίσης, έχει πει:
Το πιο πιστό γνώρισμα της αλήθειας είναι η απλότητα και η σαφήνεια. Το ψέμα πάντα είναι περίπλοκο, πολύλογο και έχει εξεζητημένο ύφος.
Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια.
Η διαφορά μεταξύ των πραγματικών και πνευματικών δηλητηρίων είναι πως τα πραγματικά δηλητήρια έχουν και απαίσια γεύση, αλλά τα πνευματικά, όπως τα κακά βιβλία, δυστυχώς είναι ελκυστικά.
Εκείνος που δεν κάνει τίποτα έχει πολλούς βοηθούς.
Όσο καλός είναι ο άνθρωπος, τόσο λιγότερο φοβάται το θάνατο.
Ο καθένας ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο, αλλά κανένας δεν έχει σκοπό ν' αλλάξει τον εαυτό του.
Εάν μια φορά λυπηθείς που δε μίλησες, εκατό φορές θα μετανιώσεις πως δεν έμεινες σιωπηλός.
Δεν είναι ευτυχία να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά πάντα να θέλεις εκείνο που κάνεις.
Την καλή διάθεσή σου πρέπει να δημιουργείς ο ίδιος, την κακή θα την εξασφαλίσουν οι άλλοι.
Νομίζουμε πως μας αγαπάνε αφού είμαστε καλοί και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως μας αγαπάνε γιατί είναι καλοί αυτοί που μας αγαπάνε.
Η απλότητα είναι η βασική προϋπόθεση ηθικής ομορφιάς.
Αυτό είναι ένα μέρος μιας ανάρτησης που είχα ανεβάσει στις 30/09/08 εδώ! Αγαπητέ / ή κύριε / κυρία,
Τα στοιχεία που συμπληρώσατε είναι τα ακόλουθα : Επιλογή δανείου : Στεγαστικό Πρόγραμμα Προνομιακού Επιτοκίου Επιλογή κατηγορίας επιτοκίου : Σταθερό επιτόκιο για 1 έτος Υπολογισμός : Ποσού μηνιαίας δόσεως Ποσό δανειζομένου κεφαλαίου : Ευρώ 180.000 Διάρκεια αποπληρωμής : 360 μήνες
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχετε εισάγει, το ποσό της μηνιαίας δόσεως ανέρχεται σε: Ευρώ 861,85
Σημειώστε ότι, η δόση για το Στεγαστικό Πρόγραμμα Προνομιακού Επιτοκίου αφορά την αρχική διάρκεια του ενός έτους. Στο ποσό της δόσεως έχει υπολογισθεί η επιβάρυνση από την Εισφορά του Νόμου 128/1975. Σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας για τα δάνεια της Alpha Bank. Δείτε τώρα ακριβώς με τα ίδια δεδομένα σήμερα 13/11/08, ενάμιση μήνα μετά!
Αγαπητέ / ή κύριε / κυρία,
Τα στοιχεία που συμπληρώσατε είναι τα ακόλουθα : Επιλογή δανείου : Στεγαστικό Πρόγραμμα Προνομιακού Επιτοκίου Επιλογή κατηγορίας επιτοκίου : Σταθερό επιτόκιο για 1 έτος Υπολογισμός : Ποσού μηνιαίας δόσεως Ποσό δανειζομένου κεφαλαίου : Ευρώ 180.000 Διάρκεια αποπληρωμής : 360 μήνες
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχετε εισάγει, το ποσό της μηνιαίας δόσεως ανέρχεται σε: Ευρώ 984,28
Σημειώστε ότι, η δόση για το Στεγαστικό Πρόγραμμα Προνομιακού Επιτοκίου αφορά την αρχική διάρκεια του ενός έτους. Στο ποσό της δόσεως έχει υπολογισθεί η επιβάρυνση από την Εισφορά του Νόμου 128/1975. Σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας για τα δάνεια της Alpha Bank. Διαφορά 120ε!!!!!Δεν ξέρω τι λένε οι οικονομολόγοι, οι λογιστές και οι τραπεζίτες, ούτε τι τάζουν οι πολιτικοί της χώρας πάντως οι τράπεζες συνεχίζουν να μας ρουφάνε το αίμα. Από την άλλη, αυτό που είναι ολοφάνερο και μπορεί ο καθένας μας να δει από τον εαυτό του αλλά και να ακούσει από τους ιδιοκτήτες καταστημάτων είναι ότι στην αγορά υπάρχει μεγάλοι οικονομική κρίση. Το αγοραστικό κοινό έχει μειώσει τα έξοδά του στο ελάχιστο. Πλέον ο κόσμος αγοράζει τα απολύτως απαραίτητα παραμερίζοντας κάθε είδους περιττά έξοδα. Οι καθημερινές βραδινές βόλτες στα μπαράκια και νυκτερινά κέντρα έχουν αντικατασταθεί με ποτό και μουσική στο σπίτι και καμιά βολτούλα στην παραλία. Οι αγορές ηλεκτρικών συσκευών έχουν περιοριστεί, τα βίντεο κλαμπ κλείνουν το ένα μετά το άλλο (ας είναι καλά το ίντερνετ), το φαγητό απ' έξω έγινε πολυτέλεια, τα ζαχαροπλαστεία έχουν τρελή πτώση πωλήσεων και τα μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια βλέπουν τους πελάτες με κιάλια. Για τους εργολάβους τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η ανοικοδόμηση σε μια χώρα είναι η πρώτη σαφής ένδειξη για την οικονομία της. Πλέον τίποτα σχεδόν δε χτίζεται. Η αγορά κατοικίας έχει γίνει άπιαστο όνειρο, όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, και οι πωλήσεις των διαμερισμάτων έχουν πιάσει πάτο. Περιττό να αναφέρω ότι οι πιο πολλοί εργολάβοι έχουν ξετιναχτεί αφού δεν μπορούν να πουλήσουν τις ετοιμοπαράδοτες οικοδομές.Ο δεύτερος, κατά τη γνώμη μου, κλάδος που δείχνει πως κυμαίνεται η οικονομία των πολιτών είναι ο αγροτικός-κτηνοτροφικός. Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο. Στις λαϊκές αγορές που κάποτε γινόταν χαμός από κόσμο, τώρα όλοι πηγαίνουν στο κλείσιμο για να ψωνίσουν με μειωμένες τιμές.Ακόμα και στις τράπεζες παρατηρείται μείωση ενδιαφέροντος για δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Γι' αυτό άλλωστε έχουν τρελαθεί και κάθε τρεις και λίγο χτυπάει το τηλέφωνο για κάποιο δάνειο. Το κραχ στην Ελλάδα μπορεί να μην έγινε αισθητό, αλλά το μπουμ όλοι θα το ακούσουμε!
Σε κάθε χώρα, σε κάθε κοινωνικό σύνολο και κράτος που θέλει να λέγεται δημοκρατικό και σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά έχει κάνει ξεκάθαρες και τις υποχρεώσεις τους, υπάρχουν κάποιοι νόμοι οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί για την καλύτερη και ομαλή λειτουργία του συνόλου. Νόμοι οι οποίοι είναι φτιαγμένοι με σκοπό τη συμβίωση μεγάλης μάζας ανθρώπων που συνυπάρχουν και ζουν σε λίγα τετραγωνικά γης, που αναπνέουν τον ίδιο αέρα, που κυκλοφορούν σε κοινούς δρόμους και που αλληλοεξυπηρετούνται ώστε να μπορεί αυτή η συμβίωση να είναι εφικτή. Έτσι λοιπόν νόμος είναι η δημιουργία κανόνων συμπεριφοράς και πράξεων για την αποτελεσματική συνύπαρξη ανθρώπων που έχουν την ατομική τους ελευθερία και που δεν στερούν την ελευθερία των άλλων. Nόμος είναι η ηθική πλην των άλλων υποχρεωτική δέσμευση του καθένα μας προκειμένου να υπάρχει σύσταση και λειτουργία ενός κράτους. Καταρχήν η Ελλάδα θεωρείται κράτος (εδώ γελάμε), που διέπεται από νόμους (εδώ χοντρογελάμε), οι οποίοι είναι κατανοητοί και σεβαστοί από όλους τους πολίτες (εδώ ξεκαρδιζόμαστε).
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο κανενός θα ήθελα να ρίξουμε μια γρήγορη και επιγραμματική ματιά σε κάποιους από τους καθημερινούς νόμους αλλά κυρίως στις ελεγκτικές και εκτελεστικές υπηρεσίες τους και πως λειτουργεί η Ελληνική κοινωνία απέναντί τους.
Πολεοδομία: Η πολεοδομία μας σε μόνιμη βάση κάνει τα στραβά μάτια σε δεκάδες παραβάσεις στα διάφορα κτήρια αλλά και τις οικοδομές που ανυψώνονται καθημερινά. Είναι κάτι σαν νόμος πλέον σε κάθε πολυκατοικία να κλέβονται δεκάδες τετραγωνικά που τα επωφελούνται οι εργολάβοι μιζώνοντας τους υπαλλήλους της υπηρεσίας. Έχω δει κεραμοσκεπές να μετατρέπονται σε υπέροχες σοφίτες πενήντα τετραγωνικών παίρνοντας λίγο ύψος, πλήρως παράνομα και να πουλιούνται με μειωμένη τιμή. Έχω δει ακάλυπτους χώρους να γίνονται δωμάτια, αποθήκες και πάρκινγκ. Έχω ακούσει εργολάβους να λένε, ας περάσει η πολεοδομία και μετά το μετατρέπουμε. Και η παρανομία δεν έχει τέλος και όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους μας αλλά πλέον κανείς δεν νοιάζεται απλά επειδή έτσι γίνεται. Έτσι δουλεύει το σύστημα, νόμιμα-παράνομα. Εφορία: Είναι γνωστό ότι καμιά επιχείρηση δεν κόβει όλα τα τιμολόγια ή τις αποδείξεις από τις πωλήσεις που έχει καθημερινά και με αυτόν τον τρόπο κερδίζει από τον άμεσο και έμμεσο φόρο κλέβοντας ουσιαστικά το κράτος. Βέβαια γιατί να είναι νόμιμες οι επιχειρήσεις αφού αν το κάνουν αυτό η φορολογία που επιβάλει το κράτος είναι κάτι παραπάνω από τσουχτερή,θα έλεγα είναι τελείως παράλογη. Σαν να βάζεις συνέταιρο στην επιχείρησή σου την εφορία. Έτσι, λοιπόν, πολύ απλά οι επιχειρήσεις κλέβουν μη κόβοντας όλες τις αποδείξεις, με τη σειρά τους οι εφοριακοί όταν ανακαλύψουν κάτι τέτοιο παίρνουν μια ωραία μίζα για να μην σε ξεσκίσουν με τρελά πρόστιμα, με αποτέλεσμα το κράτος να χάνει μόνιμα χρήματα που θα μπορούσε να πάρει αν ήταν λογικό στις φορολογίες του και έκανε σωστούς ελέγχους. Οι επιχειρηματίες να τρέμουν μόλις δουν εφοριακό και οι τελευταίοι να γυρνούν με κάτι Μερτσέντες και Μπεμβέ πολυτελείας. Όλα γνωστά σε όλους μας και φυσικά νόμιμα-παράνομα. Ιατρική περίθαλψη: Τι να πει κανείς για τις απίστευτες παρανομίες στο σύστημα υγείας μας. Να μιλήσω για την κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία ή για τα φακελάκια στα νοσοκομεία που πλέον είναι ένα στάνταρ παράνομο έξοδο που πρέπει να κάνει κάποιος όταν θέλει να χειρουργηθεί; Όλοι το γνωρίζουν αλλά δεν τρέχει τίποτα! Απλά μπαίνει στον προϋπολογισμό της επέμβασης, παράνομα κι ωραία. Να μιλήσω για την ημερομηνία που σου κλείνουν τα νοσοκομεία όταν είναι να εξεταστείς; Απλά πρέπει να έχεις βύσμα για να σε προωθήσουν. Το μεγαλύτερο χρηματικό τσιμπούσι πάντως το κάνουν οι διευθυντές και οι διάφοροι εμπλεκόμενοι με της προμήθειες των νοσοκομείων. Παραδειγματικά θα αναφέρω ότι κάθε δημόσιο νοσοκομείο συνεργάζεται με κάποια εταιρεία που του προμηθεύει ιατρικά αέρια και κυρίως οξυγόνο σε μεγάλες ποσότητες. Είναι κάτι τεράστια καζάνια που βλέπετε να έχουν τα περισσότερα νοσοκομεία στους προαύλιους χώρους τους. Με αυτά γίνεται της τρελής. Λες και είναι τρύπια τα καζάνια τους. Άλλες ποσότητες υπογράφονται ότι έρχονται και άλλες (σαφώς λιγότερες) έρχονται. Γνωστά, νόμιμα-παράνομα!
Παιδεία: Το απόλυτο χάος σε όλα τα επίπεδα. Ειδικά όσον αφορά τα Τ.Ε.Ι. και Α.Ε.Ι. μιλάμε για βούρκο αναρχίας. Κλεψιές στα χρηματικά κονδύλια και τους προϋπολογισμούς τον ιδρυμάτων από όποιον είναι σε θέση (πρυτάνεις, καθηγητές, αρμόδιους σε κλάδους εγκρίσεων και προμηθειών). Στις φοιτητικές εστίες μπαίνει όποιος έχει γερό "δόντι" και όχι όποιου η οικογένεια έχει ανάγκη. Οι καθηγητές έχουν το ακαταλόγιστο και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν στην κυριολεξία και η λίστα έχει το ατελείωτο.
Κ.Ο.Κ.: Εδώ πραγματικά επικρατούν οι νόμοι της ζούγκλας! Στον τομέα της οδικής κυκλοφορίας έχουν δημιουργηθεί οι -όπως τους λέω εγώ- νόμοι παρά των νόμων! Μια σειρά, δηλαδή, άγραφων νόμων που όμως όλοι πλέον γνωρίζουν και όλοι ξέρουν ότι ουσιαστικά παραβαίνουν τους ισχύοντες νόμους αλλά όλοι μας λειτουργούμε βάση αυτών των νόμων. Στην ελληνική κοινωνία όλοι γνωρίζουμε ότι κανονικά θα έπρεπε να σταματάμε στις διαβάσεις όταν κάποιος πεζός θέλει να περάσει, όμως κανένας δεν το κάνει διότι ο άγραφος νόμος λέει ότι το αυτοκίνητο έχει προτεραιότητα. Φυσικά βάση αυτού του κανόνα οι πεζοί περνούν τους δρόμους από οποιοδίποτε σημείο τους, χωρίς διαβάσεις. Οι ισχύοντες νόμοι υπάρχουν ουσιαστικά μόνο σε περιπτώσεις ατυχημάτων ώστε να τους επικαλούμαστε στα δικαστήρια. Τέλεια!
Υγειονομία-Περιβάλλον,Καθαριότητα: Η υγειονομία δεν πραγματοποιεί σχεδόν κανέναν έλεγχο σε καταστήματα με τρόφιμα παρά μόνο κατόπιν καταγγελίας. Για τις μεγάλες αλυσίδες φαγάδικων, ζαχαροπλαστείων κτλ οι έλεγχοι είναι επιφανειακή ίσα ίσα για να παίρνουν παράσημα. Η καθαριότητα στις πόλεις και τα περίχωρα είναι η χειρότερη που μπορεί να υπάρξει. Το σύστημα που συλλέγονται τα σκουπίδια είναι γνωστό και φανερό. Ένας κάδος, ουσιαστικά ένα σημείο αναφοράς για το που στο περίπου θα πετάμε τα σκουπίδια και εμείς χωρίς κανέναν έλεγχο αλλά χωρίς να ενοχλείται και κάποιος τα πετάμε όπου βρούμε τριγύρω και αφού είναι κοντά στον κάδο είναι και "σχετικά" νόμιμα. Από την άλλη με τα μπάζα ξέρουμε τι γίνεται. Αρκεί να είναι νύχτα και απόμερα κι αν είναι δάσος ακόμα καλύτερα κι άμα μας πάρει κάνα μάτι δεν τρέχει και τίποτα το πολύ πολύ να πούνε "α, τον πούστη".
Δικαστικοί: Εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Για μας τους απλούς ανθρώπους η δικαιοσύνη είναι αμείλικτη. Τα στραβά μάτια γίνονται στους μεγαλοκαρχαρίες και όλοι μας το γνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε και να τους ανεχόμαστε. Η δικαστική αξουσία είναι πλήρως διεφθαρμένη. Νόμιμα-παράνομα κάνουν ότι γουστάρουν.
Βουλή:Όσοι βρίσκονται εκεί μέσα ή σχετίζονται με τα πολιτικά είναι υπεράνω κάθε νόμου. Μόνο λίγο προσοχή να μην ακούγεστε στις ειδήσεις και χάνετε τις θέσεις σας, γιατί για να τιμωρηθείτε αποκλείεται.
Αστυνομία:Η αρχή του κακού. Η πιο διεφθαρμένη από τις τρεις εξουσίες, που μάλιστα έχουν και φανερό άγραφο νόμο να μην ελέγχονται μεταξύ τους ώστε να κάνουν ότι γουστάρουν. Το γνωρίζουμε αλλά το ανεχόμαστε. Νόμιμα-παράνομα! Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά ένα δείγμα του τι συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Είναι πράγματα που επωφελούν τους λίγους καλοβολεμένους. Αν τα διαβάσει ποιος ξένος πραγματικά δεν θα πιστεύει στα μάτια του. Είναι ολοφάνερο ότι ζούμε την πλήρη αναρχία και το χειρότερο ότι έχουμε συμβιβαστεί με αυτήν. Μάθαμε να ζούμε αυτόν τον τρόπο ζωής και πολλές φορές όταν δεν είμαστε μέρος αυτού του άθλιου συστήματος στεναχοριώμαστε. Γιατί να μην έχουμε κι εμείς ένα βύσμα; γιατί να μην είμαστε κι εμείς Νόμιμοι-Παράνομοι. Φτάνει πια! Πρέπει να απαιτήσουμε να ισχύουν οι νόμοι και πρέπει να ξεκινήσει από τον καθένα μας προσωπικά. Δεν μπορούμε να πετάμε τα σκουπίδια έξω από τον κάδο αν θέλουμε να είμαστε καθαροί. Πρέπει να αποτινάξουμε αυτήν την πολιτική σαπίλα από πάνω μας. Επιτέλους, βόδια, ξυπνήστε!
Νομισματικό Σύστημα vs Σύστημα Ανάπτυξης Φυσικών Πόρων!Εν ολίγοις... Παρακολουθήστε τα παρακάνω βιντεάκια και πραγματικά θα εκπλαγείτε. Μιλάμε για ένα ντοκυμαντέρ που ταρακουνάει τον εγκέφαλο και μας βάζει σε απίστευτους συνειρμούς. Καταργεί κάθε υπαρκτό κοινωνικό σύστημα! Δείτε ποιο είναι το πρόσωπο του οικονομικού συστήματος που έχουμε, ποιος ο τρόπος λειτουργίας του και ποιες οι μέθοδοι εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τις μεγαλοεταιρείες. Ένα σύστημα "εταιρειοκρατίας", όπως αναφέρεται, που παράγει χρήμα από το πουθενά και μας το δίνει με σκοπό να χρεωνόμαστε ώστε να γινόμαστε υπόδουλοι στους πιστωτές μας. Χρήμα που δανείζει στα κράτη η Αμερική και κατόπιν μέσο τραπεζών μοιράζεται στους ανθρώπους. Τελικός κερδισμένος πάντα είναι οι μεγάλες εταιρείες και χαμένοι οι πολίτες μέσω αύξησης πλυθωρισμού. Από την άλλη προτείνεται ένα νέο σύστημα από το Πρόγραμμα Αφροδίτη (Venus Project) που βασίζεται στην ανάπτυξη των φυσικών πόρων του πλανήτη και την εκμετάλλευση της τεχνολογίας για τις καθημερινές μας ανάγκες. Με λίγα λόγια το πρόγραμμα μιλάει για κατάργηση των χρημάτων από τις κοινωνίες. Πως μπορεί να γίνει αυτό; με λίγη υπομονή παρακολουθήστε το ντοκυμαντέρ και θα καταλάβετε... Υ.Γ.1 έβαλα κατευθείαν τις διευθύνσεις στο YouTube και δεν κατέβασα τα βιντεάκια για να υπάρχουν οι υπότιτλοι. Υ.Γ.2 Άμα δεν φαίνονται οι υπότιτλοι, τότε πηγαίνετε στο κάτω δεξιά κουμπί από το βίντεο (^) και δείτε αν το CC είναι ενεργοποιημένο, και αν δεν είναι ενεργοποιήστε το. Υ.Γ.3 λίγο υπομονή, κατά τη γνώμη μου αξίζει τον κόπο! Το ντοκυμανέρ λέγεται zeitgeist 2 -Addendum και αποτελείται από 10 videos στο youtube, υπάρχει και το zeitgeist 1 -Addendum.
Γεννήθηκα, ζω και μεγαλώνω στην Ελλάδα άλλα για κάποιο λόγο δεν θεωρείται σπίτι μου.
Το σπίτι μου είναι ένα τσιμεντένιο κτήριο, διαμέρισμα θαρρώ το λένε, που είναι κλειστό παντού τριγύρω με ντουβάρια και ο μόνος τρόπος για να δω έξω είναι να βγω σ' αυτό που λένε οι γονείς μου μπαλκόνι. Το μπαλκόνι είναι ψιλά και γύρω γύρω έχει κάτι σίδερα που συχνά ακούω τη μάνα μου να τα λέει κάγκελα.
Βγαίνω στο μπαλκόνι για να πάρω αέρα αλλά μυρίζω καυσαέριο, να δω τον ήλιο αλλά βλέπω άλλα κτήρια πιο μεγάλα και πολλές φορές βλέπω και τους απέναντι να μαλώνουν. Βγαίνω να δω άλλα παιδιά να παίζουν αλλά βλέπω τα αυτοκίνητα μόνο να τρέχουν σαν τρελά.
Τα φοβάμαι τα αυτοκίνητα ειδικά όταν τσιρίζουν, αλλά πιο πολύ φοβάμαι τους ανθρώπους που είναι μέσα.
Τους ανθρώπους που με την πρώτη ευκαιρία μαλώνουν και βρίζουν τους άλλους συνανθρώπους τους για κάτι πράγματα που δεν καταλαβαίνω."Διπλοπάρκαρε" λέει η μάνα μου"και δεν χωράει το λεωφορείο".
Προχτές ο μπαμπάς μου έβγαλε το χέρι του με εκτεταμένα τα πέντε του δάκτυλα σε έναν άλλο οδηγό και του είπε "να ρε μαλάκα, της μάνας σου" μετά κατάλαβε ότι είναι ο αδερφός του (που σπάνια βλεπόμαστε), του χαμογέλασε και του είπε "που πας ρε μαλάκα" "μια δουλειά έχω ρε μαλάκα εδώ πιο κάτω, αυτοί οι άχρηστοι που ψηφίζουμε δεν κάνουν τίποτα για την κίνηση". Αυτό το μαλάκαδεν μπορώ να καταλάβω αν είναι βρισιά ή καλό, πάντως φύγαμε ήρεμα αυτή τη φορά.
Γενικά μόνο μου δεν μ' αφήνουν να πάω πουθενά και παντούκαι πάντα πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο.
Ακόμα και ο ίδιος όταν πηγαίνει στη γιαγιά μου λίγο πιο πάνω από το σπίτι μας παίρνει το αμάξι κι ας βρίζει συνέχεια που δεν έχει αυτό το πάρκινγκ. Όταν μεγαλώσω και έχω δικά μου λεφτά θα του αγοράσω ένα να έχει για να μην στεναχωριέται.
Όταν είμαι μέσα στο αυτοκίνητο πάντως μου αρέσει να κοιτάζω από το πλαϊνό παράθυρο.
Βλέπω κτήρια σαν το δικό μας και μεγαλύτερα. Τα βλέπω άσχημα, ακανόνιστα, σιχαμερά και μου προκαλούν τρόμο. Πόσοι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι εκεί μέσα και γιατί τους αρέσει έτσι όπως είναι;
Βλέπω ανθρώπους. Ανθρώπους να βγαίνουν από μαγαζιά και να κρατούν τσάντες, να μιλούν στα κινητά, να τρέχουν σαν τρελοί ανάμεσα στα αυτοκίνητα που βρίσκονται παντού.
Βλέπω αυτά τα πράσινα με καφέ που τα λένε δέντρα. Δεν είναι πολλά αλλά μου αρέσουν. Δεν μιλάνε, δεν περπατάνε μόνο κάθονται θλιμμένα.
Προχτές είδα κάτι που δεν το ήξερα. Δεν έμοιαζε με τίποτα απ' όσα είχα δει μέχρι τώρα, "πρόβατα δίπλα στον περιφερειακό" λέει ο μπαμπάς"είχαμε πενήντα στο χωριό" απαντά η μαμά. Δεν ξέρω τι είναι αυτά τα πρόβατα αλλά μου άρεσαν πιο πολύ από τα αυτοκίνητα.
Η μαμά δεν μιλάει σχεδόν ποτέ για το χωριό λέει ότι η πόλη της αρέσει πιο πολύ γιατί έχει δουλειά (ή δουλεία, δεν θυμάμαι καλά). Δεν ξέρω τι είναι αυτή τη δουλειά αλλά πηγαίνει κάθε πρωί και αυτή και ο μπαμπάς. Μ' αυτή ξοφλάμε το δάνειο για το σπίτι. Μένουν άλλα εικοσιπέντε χρόνια.
Το πρωί ξυπνάμε μαζί για να με πάει σχολείο γιατί φοβάται να πάω μόνος μου, ο μπαμπάς έχει ήδη φύγει.
Άλλοτε πάλι τους βλέπω που σηκώνονται μαζί και πίνουν αυτόν τον καφέ και βάζουν κάτι στο στόμα τους και μετά βγάζουν καπνό. Θέλω να το κάνω κι εγώ αλλά συνέχεια μου λένε ότι είναι κακό και να μην το δοκιμάσω ποτέ, αυτοί γιατί το κάνουν αφού είναι κακό δεν ξέρω.
Το σχολείο μου είναι λίγο πιο πάνω από το σπίτι μου και είναι το μόνο μέρος όπου πηγαίνουμε με τα πόδια. Ακούω τη μάνα μου που βρίζει γιατί δεν υπάρχουν πεζοδρόμια να περπατήσουμε και αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε στο δρόμο "άντε να σε αφήσω μόνο σου μετά" λέει. Στο δρόμο βλέπω κάτι άσπρες γραμμές, διαβάσεις τις λένε αλλά δεν τις δίνουμε σημασία γιατί δεν τις υπολογίζει κανείς.
Οι ώρες στο σχολείο είναι πολύ βαρετές αλλά τουλάχιστον βλέπω τους φίλους μου. Περιμένω με ανυπομονησία το διάλειμμα για να παίξω στην αυλή. Δεν έχουμε μεγάλη αυλή αν και είμαστε πάρα πολλά άτομα και είναι όλη τσιμεντένια και τριγύρω έχει πολλές πολυκατοικίες και δρόμους. Όταν ακούγεται το κουδούνι μπαίνουμε στις τάξεις και καθόμαστε στις καρέκλες. Βγάζουμε κάτι βιβλία μεγάλα και ύστερα τελευταίος έρχεται ένας κύριος κακός με σκυμμένο το κεφάλι που όλη την ώρα λέει "άρε τι κάνω για 1500ε". Αυτός μας εξηγεί τι λένε τα βιβλία αλλά απ' ότι κατάλαβα ούτε αυτός τα ξέρει καλά, ούτε και έχει όρεξη να μας μάθει.
Ο ξάδερφός μου που είναι μεγαλύτερος λέει ότι όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι για τον "πούτσο". Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοεί αλλά μάλλον δεν τους χωνεύει, γιατί όπως λέει πήγανε σε ένα πανεπιστήμιο "σάπιο ως το κόκκαλο" όπου δεν μάθανε τίποτα ουσιώδες και αυτά που διάβασαν τα αποστήθισαν και τώρα δεν θυμούνται ούτε τα μισά,"με πιο δικαίωμα και με τι προσόντα έρχονται, λοιπόν, να μας διδάξουν; και τι γνώσεις μπορούν να μας μεταφέρουν;".
Τον ακούω τον ξάδερφό μου γιατί είναι έξυπνος. Δεν είναι καλός μαθητής αλλά διαβάζει πολύ σ' αυτό το ίντερνετ. Όπως λέει κι ο ίδιος "Το ίντερνετσου δίνει ελευθερία σκέψης, έκφρασης και μόρφωσης. "Να μου το θυμηθείς μικρέ", έτσι με αποκαλεί, "η επόμενη επανάσταση θα ξεκινήσει από το διαδίκτυο". Μιλάει συνεχώς για μια κοινωνική επανάσταση που πρέπει να γίνει γιατί πιστεύει πως έχουμε πιάσει πάτο σαν έθνος. "Τι να σου πω" του λέω "εγώ είμαι μικρός", "ε, όταν μεγαλώσεις τα ίδια σκατά με τους γονείς μας θα γίνεις" μου απαντάει.
Όταν τελειώσουμε τα μαθήματα με πηγαίνει στο σπίτι η μαμά ενός συμμαθητή μου. Αυτή δεν δουλεύει, "είναι νοικοκυρά" μου λέει ο φίλος μου, "κάθεται όλη μέρα σπίτι πίνει καφέ βλέποντας τηλεόραση και παράλληλα κάνει δουλειές".
Εμείς δεν βλέπουμε πολύ τηλεόραση γιατί είναι για τους ηλίθιους λέει ο μπαμπάς μου αλλά αρκετές φορές τον βλέπω να μην έχει τι να κάνει μες το σπίτι και να την ανοίγει. Εγώ αν και βαριέμαι κάθομαι και διαβάζω τα μαθήματά μου για την άλλη μέρα. Είναι πολύ κουραστικό και του χρόνου που θα έχω και αγγλικά ακόμα πιο δύσκολα. Δεν ξέρω γιατί μαθαίνουμε αγγλικά όταν καλά καλά δεν ξέρουμε τα ελληνικά αλλά η μάνα μου φωνάζει ότι πρέπει.
Δύσκολο να είσαι μικρός, όλα σου φαίνονται περίεργα, αλλά μεγαλώνοντας θα τα συνηθίσω.
Τον τελευταίο καιρό ακούω πολλές φορές από γνωστούς προβλήματα διαφόρων ειδών για τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Όχι ότι είμαι κανένας ειδικός σεξολόγος, μάλλον απλά έχω μελετήσει αρκετά τις αντιδράσεις, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις των δύο φύλλων. Από την άλλη οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν πλέον κάποιον πολύ κολλητό που να μπορούν να του μιλήσουν ελεύθερα. Βλέπετε ακόμα και οι σχέσεις φιλίας στις μέρες μας περνάνε κρίση. Έτσι μόλις καταλάβει κάποιος ότι μπορεί να σου εμπιστευτεί σου ανοίγεται αμέσως. Σιγά σιγά, λοιπόν, έχω μαζεμένες ιστορίες από διάφορες μεριές που δεν τις έμαθα απαραίτητα από πρώτο χέρι, ή μάλλον από πρώτο στόμα, αλλά ξέρω ότι ισχύουν. Δεν κρύβω ότι μέσα από τέτοιες ιστορίες βγάζω πολλά συμπεράσματα για τις δικές μου σχέσεις και για το πως θα ενεργούσα εγώ σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Ιστορίες που έχουν να κάνουν με την προσέγγιση του ενός φύλλου από το άλλο, αλλ
ά και με προβλήματα που δημιουργούνται σε μια υπάρχουσα σχέση.
Σ' αυτήν την ανάρτηση θα αναφερθώ πρώτα για προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες από τους άντρες.
Στην πρώτη περίπτωση που είναι το φλερτ, το οποίο είναι και το πρώτο βήμα στο να ξεκινήσει μια σχέση, τα περισσότερα "παράπονα" ακούγονται από την πλευρά των γυναικών.
Καταρχήν οι πιο πολλές γυναίκες, όπως λένε, δεν φλερτάρονται αρκετά από τους άντρες. Σπάνιες είναι οι φορές πλέον που κάποιος θα πλησιάσει μια κοπέλα και θα προσπαθήσει να της κινήσει ερωτικά το ενδιαφέρων. Σπάνια κάποιος θα μιλήσει σε μια γυναίκα με σεβασμό στη διαφορετικότητα της προσωπικότητας της καθεμιάς και με ειλικρίνεια στα όσα της λέει. Είναι σημείο των καιρών μας να αποκρύπτουμε πολλές πτυχές του χαρακτήρα μας αλλά και της καθημερινής μας ζωής. Είναι γεγονός ότι οι άντρες έχουν γίνει φοβητσιάριδες και η πληθώρα των ενεργειών που ξέρουν να κάνουν και των θεμάτων προς συζήτηση που μπορούν να ανοίξουν με μια κοπέλα έχει αισθητά περιοριστεί. Το να κερνάς σφηνάκια σε ένα μπαρ, να βγάζεις το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου κορνάροντας και φωνάζοντας ή να πλησιάζεις κάποια παίζοντάς το μάγκας μοιράζοντας υποσχέσεις και προβάλλοντας το αυξημένο "εγώ" είναι οι πλέον, κατά τη γνώμη μου, ξεπερασμένοι τρόποι προσέγγισης. Έχουμε μάθει να βγάζουμε όλη την φαντασία μας μέσα από μηνύματα κινητών με αποτέλεσμα στις κατ' ιδίαν συναντήσεις να μπλοκάρουμε.
Ακόμα κι όταν η γνωριμία δεν ξεκινά από μηδενική βάση αλλά γίνεται μέσο κάποιου γνωστού ή μέσα από μια παρέα οι άντρες δεν έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα κλίμα συζήτησης που θα προσεγγίσει το αντίθετο φίλο. Περιορισμένες ερωταπαντήσεις του τύπου "τι δουλειά κάνεις;" "που μένεις;" (μέχρι και "τι ομάδα είσαι" έχω ακούσει να ρωτούν σε γυναίκα) και μετά το χάος.
Επίσης πολύ λίγοι είναι αυτοί που ξεκαθαρίζουν το τοπίο για το ποιες είναι οι προθέσεις τους και τι ακριβώς ζητούν από μία σχέση.
Στην δεύτερη περίπτωση, στα προβλήματα μια σχέσης που έχει δημιουργηθεί, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα.
Η έλλειψη συζήτησης και άμεσης συνεννόησης, η ανυπαρξία εμπιστοσύνης, η καχυποψία που υπάρχει για κάθε καινούριο άτομο που γνωρίζουμε, λόγο της εξ αρχής υποκριτικής που βγάζει ο καθένας μας, βγαίνουν στην επιφάνεια όταν αρχίζει να σβήνει ο έρωτας ή από πολύ νωρίς λίγο μετά την "πρώτη επαφή".
Μπορεί κάποιος από το να γίνει αφόρητος και πιεστικός, σε σημείο αυταρχισμού, μέχρι και τελείως αδιάφορος. Εφόσον βέβαια όλα αυτά έχουν ξεκαθαριστεί από την αρχή υπάρχει κάποια λογική. Τι γίνεται όμως όταν βγαίνουν στην πορεία; τι γίνεται όταν ξαφνικά ο άλλος σου λέει ότι δεν θέλω να βγαίνεις χωρίς εμένα ούτε με τις φίλες σου. Όταν ζηλεύει τους πάντες γύρω σου και σε παίρνει τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο. Όταν ουσιαστικά δείχνει τα συναισθήματα αγάπης που έχει αλλά σε αποκόπτει από τους πάντες.
Αλλά και το αντίθετο άκρο, αυτό της αδιαφορίας, της ελεύθερης και άνετης σχέσης, είναι πολύ συχνό φαινόμενο.
Όπως είπα και πριν όταν εξ αρχής γίνει ξεκάθαρο το τι ζητάει κάποιος όλα είναι θεμιτά. Δεν το βρίσκω καθόλου λάθος κάποιος να ζητάει μια σχέση με "χαλαρά τα δεσμά". Μια σχέση που να βασίζεται κυρίως στο σεξ και την διασκέδαση και λιγότερο στην ψυχική και συναισθηματική επαφή. Μια σχέση που να μην χρειάζεται καθημερινά ραντεβού και τηλεφωνήματα καθώς και ερωτομηνύματα. Είναι και αυτά νομίζω στην ερωτική ζωή των ανθρώπων μόνο που οι περισσότεροι άντρες δεν το ξεκαθαρίζουν από την αρχή και μετά από λίγο ξεκινάνε οι καυγάδες.
Τέλος σε πολλές περιπτώσεις οι γυναίκες μένουν ερωτικά ανικανοποίητες αφήνοντας το ταίρι τους να νομίζει ότι όλα βαίνουν καλώς. Το λάθος των αντρών είναι ότι δεν ενδιαφέρονται να ρωτήσουν αν όλα είναι εντάξει, αλλά το θεωρούν δεδομένο εφόσον αυτοί ικανοποιούνται. Θα έλεγα ότι και αυτό είναι ένα πρόβλημα στην έλλειψη συζήτησης στα ζευγάρια.
Πάνω κάτω αυτά είχα να πω για τα εμπόδια που συναντούν οι γυναίκες προκειμένου να κάνουν μία σχέση. Σίγουρα το θέμα είναι τεράστιο και με πολλές πτυχές και δύσκολο να εξαντληθεί με μια ανάρτηση. Στο μέλλον θα προσπαθήσω να εκβαθύνω με διάφορες ιστορίες και παραδείγματα.
Στην επόμενη ανάρτηση θα δούμε τα πράγματα από την πλευρά των αντρών...
Επιλογή δανείου : Στεγαστικό Πρόγραμμα Προνομιακού Επιτοκίου 
