Διαφημίσεις-Το όπλο του καταναλωτισμού!

Αυτές τις "άγιες" μέρες, αλλά και σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, οι εγκέφαλοί μας βομβαρδίζονται, διαρκώς και ακατάπαυστα, από πληθώρα διαφημίσεων. Στο δρόμο υπάρχουν παντού φωτεινές και μη επιγραφές, οι εφημερίδες και τα περιοδικά είναι στολισμένα με πολύχρωμες διαφημιστικές λεζάντες και τα πολυκαταστήματα μοιράζουν δεκάδες φυλλάδια με προσφορές προϊόντων. Όσο για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, έχουν την τιμητική τους αφού, το πρόγραμμά τους απαρτίζεται περισσότερο από διαφημιστικά σποτς παρά από έργα και τραγούδια. Επίσης τα τελευταία 4-5 χρόνια έχει μπει δυναμικά στο χώρο και η διαφήμιση στο ίντερνετ.

Σήμερα, λοιπόν, η διαφήμιση είναι ένα από τα μεγαλύτερα εργαλεία για την προώθηση και παρουσίαση ενός νέου ή διαχρονικού προϊόντος και εμπορεύματος, παροχής κάποιας υπηρεσίας ή ακόμα και την προβολής κάποιου ανθρώπου. Πολλές φορές γίνεται υπερτονισμός του προϊόντος με σκοπό την μέγιστη προώθησή του ώστε να επιβληθεί στις προτιμήσεις του κοινού. Γενικώς η διαφήμιση έχει εξελιχτεί σε μια πραγματική επιστήμη και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καταναλωτικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας καπιταλιστικής βασισμένη στα δυτικού τύπου πρότυπα. Καθημερινά ο σημερινός άνθρωπος, είτε βρίσκεται σπίτι του ή στη δουλειά, είτε στους δρόμους με το αυτοκίνητό του ή τα άλλα μέσα συγκοινωνίας, κατακλύζεται από ένα πλήθος διαφημίσεων που προσπαθούν να τον πείσουν για την αναγκαιότητα διαφόρων προϊόντων αλλά και αξιών. Κατά συνέπεια η διαφήμιση έχει φτάσει σε σημείο να ασκεί στον κόσμο μεγάλη επιρροή. Τόσο μεγάλη, που πολλές φορές καταναλώνει προϊόντα που δεν είναι καθόλου απαραίτητα. Στόχος της, λοιπόν, είναι να στρέψει την προσοχή του καταναλωτή και να του προκαλέσει το ενδιαφέρον. Να του δημιουργήσει την επιθυμία να αγοράσει ένα προϊόν που ίσως δεν το γνώριζε και τελικά να αποβεί στην αγορά του. Επίσης, κύριος στόχος της διαφήμισης είναι η επιλογή του προϊόντος να γίνει από το διαφημιζόμενο κατάστημα. Αυτοί οι στόχοι πετυχαίνονται μέσο της ψυχολογικής επίδρασης στον άνθρωπο, με έναν τρόπο μοναδικό και πλέον, άκρως επιστημονικό. Έτσι η επιτυχία του διαφημιστικού μηνύματος μπορεί να έρθει μέσα από διάφορους παράγοντες. Τέτοιοι είναι η επιλογή του μέσου προς διαφήμιση, η γνώση της ψυχολογίας και της παιδείας του κοινού, το κύρος ή η δημοτικότητα του παρουσιαστή, ο τρόπος και η ώρα της προβολής της και πολλά άλλα.

Στο βωμό, λοιπόν, του εμπορίου και του άκρατου καταναλωτισμού η διαφήμιση έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Οι διαφημιστές έχουν μετατραπεί σε επιστήμονες και σκαρφίζονται κάθε είδους τρόπο ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Μέσα σ' αυτήν την πληθώρα του ανταγωνισμού, το μεγαλύτερο ποσοστό των διαφημίσεων είναι κακοδουλεμένες και άτοπες. Οι περισσότερες δεν είναι σχεδόν ποτέ αντικειμενικές και ειλικρινείς, προβάλουν ψευδή και υπερβολικά ή τελείως ακαταλαβίστικα μηνύματα, κάποια από τα προϊόντα όχι μόνο δεν ωφελούν τους καταναλωτές αλλά τους προξενούν και βλάβη και κυρίως η διαφήμιση είναι ένα εργαλείο των μεγάλων εταιρειών και κεφαλαίων, λόγο του ότι αυτοί διαθέτουν την χρηματική άνεση για μεγάλη προβολή.

Η διαφήμιση το μόνο που κάνει είναι να ωθεί τους ανθρώπους να καταναλώνουν όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται ακόμα και πράγματα που δεν θα ήταν ποτέ χρήσιμα. Απώτερος σκοπός της είναι να μην τους επιτρέπει να αποταμιεύουν χρήματα αλλά να ξοδεύουν όλα όσα παράγουν και πολλές φορές και παραπάνω, με αποτέλεσμα τον δανεισμό και το χρέος. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την δημιουργία αντισωμάτων κατά της διαφήμισης και την αποφυγή άσκοπης κατανάλωσης είναι η μόρφωση και η παιδεία του ατόμου. Διότι μόνο με την ανάπτυξη της σκέψεις και τον εμπλουτισμό των γνώσεων γίνεται πιο δύσκολο να παρασυρθεί κάποιος προς ανούσια κατανάλωση.

Τα φορτηγά! Και άλλες ιστορίες.

Του Δημήτρη Κουκουλά!

Αισθάνομαι πολύ τυχερός φέτος, διότι αντί κάποιων ανούσιων δώρων έλαβα κάποια πραγματικής χρηστικότητας αλλά και κάποια που μόνο από την κίνηση του δωρίζοντος καταλαβαίνεις αξίες όπως αυτή της αγάπης και της φιλίας.

Ένα τέτοιο δώρο που μου έκαναν και πραγματικά ενθουσιάστηκα και από την κίνηση να μου το δώσουν αλλά και από το περιεχόμενο, ήταν το βιβλίο του Δημήτρη Κουκουλά-Τα φορτηγά και άλλες ιστορίες. Είναι ένα βιβλίο που απαρτίζεται από ιστορίες βγαλμένες μέσα απο τα προσωπικά βοιώματα της παιδικής ηλικίας του συγγραφέα, που διαδραματίζονται σε ένα χωριό της Μεσσηνίας, όπου και μεγάλωσε. Προσωπικά βοιώματα και περιπέτειες, που κατά μεγάλη πιθανότητα, παρόμοια έζησαν οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς του 50-60. Έτσι, λοιπόν, μέσα από τις ιστορίες του για τα φορτηγά, τις εμπειρίες του από τα θεάματα και ιδίος το θαύμα της τότε εποχής, τον κινηματογράφο, αλλά και τις αφηγήσεις του από τα θαλάσσια μπάνια μπορούμε, εκτός από την ψυχαγώγηση μας μέσα από το χιούμορ του συγγραφέα και τις ωραίες περιγραφές από τις περιπέτειές του, να βγάλουμε συμπεράσματα για την ζωή την τότε εποχή, τις δυσκολίες αλλά και τα θετικά της.

Το βιβλίο είναι ολιγοσέλιδο και ευχάριστο και διαβάζεται πραγματικά μονομιάς. Σας το προτείνω να το αγοράσεται ή να το δωρίσετε γιατί αξίζει.

Παρακάτω βάζω την περιγραφή του βιβλίου όπως είναι στο οπισθόφυλλο:

Ιστορίες και αναμνήσεις από μια εποχή και μια μικρή κοινωνία της επαρχίας. Κωμωδίες και δράματα που μπλέκονται αξεχώριστα, με πρωταγωνιστές πρόσωπα καθημερινά και συνηθισμένα αλλά και τύπους παράξενους και ξεχωριστούς. Απ' όλα έχει ο μπαξές! Έχει τα φορτηγά! Έχει τα θεάματα! Έχει και τα μπάνια!

Φοτηγά, σαν παράξενοι επισκέπτες από κόσμους μακρινούς, αργοσέρνονται στη δημοσιά μέσα σε σύννεφα σκόνης. Μας τραβάνε σαν μαγνήτες και εμείς, ένα σμήνος από κουρεμένα κεφάλια, κοντά παντελόνια με ράντες και γραντζουνισμένα γόνατα, χυνόμαστε πίσω τους να τα "καβαλήσουμε": να κραμαστούμε από την πόρτα ή ακόμα και να σαλτάρουμε μέσα στο κασόνι.

Στα καφενεία ο "σινεμάς", οι πλανόδιοι θίασοι και ο καραγκιόσης, οι παλαιστές και οι φακίρηδες. Εικόνες που μας τυλίγουν με τη μαγεία τους και ανοίγουν νέους ορίζοντες στα όνειρά μας.

Στα θαλάσσια μπάνια μας, οι ασκήσεις των πεζοναυτών του έκτου στόλου με εκείνα τα φαρδιά αποβατικά και τα θορυβώδη ελικόπτεραπου μας μαστίγωναν καταιγιστικά με ριπές αέρα, ένα ζωντανό "προσεχώς", από το "Αποκάλυψη τώρα"!

Marry Fucking Christmas!

Πριν από καμιά 20ετία(αλλά και παλαιότερα) οι μέρες των χριστουγένων στην Ελλάδα ήταν, κατά πολύ, διαφορετικές. Οι δρόμοι ήταν πλημμυρισμένοι με παιδιά που έπαιζαν χωρίς να υπάρχει ο φόβος μήπως τους πατήσει κάποιο αυτοκίνητο και οι πόλεις δεν ασφυκτιούσαν από πολυκατοικίες. Υπήρχαν ακόμα αλάνες που ήταν διαθέσημες και προσβάσημες προς τέρψιν παιχνιδιού και χαράς.

Τα δώρα ήταν τεχνολογικά υποδιαίστερα και απλά, αλλά τα περιμέναμε εναγωνίως ώστε να τα δείξουμε στους φίλους μας και να τα μοιραστούμε μαζί τους. Στους δρόμους έβλεπες πρόσωπα χαρούμενα, ανθρώπους που έκαναν βόλτα στην αγορά με σκοπό να ψωνίσουν, όχι τόσο από καταναλωτική μανία, αλλά για να κάνουν ένα δώρο στον εαυτό τους και τους φίλους τους. Ένα δώρο που μπορεί να μην ήταν μείζονος σημασίας ούτε να αισθάνοταν την έλλειψή του αν δεν το αποκτούσαν, αλλά γιατί πραγματικά το άξιζαν μετά από ένα χρόνο σκληρής δουλειάς και παράλληλα ήταν μια παραδοχή αγάπης και φροντίδας προς τον εαυτό τους και τους συγγενείς τους.

Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις είχαν την δική τους αίγλη. Πλούσια δείπνα, όχι μόνο σε φαγητά και γλυκά αλλά και σε αισθήματα, καθώς και επανασύνδεση συγγενικών προσώπων. Πρόσωπα που γέμιζαν με χαρά και γέλια το σπίτι του οικοδεσπότη.

Αυτές οι μέρες, των γιορτών, ήταν αφορμή για εξόρμηση στην ύπαιθρο και τα χωριά από τα οποία κατάγονταν ο καθένας. Γέμιζαν οι πλατείες με χαρούμενα πρόσωπα και έπαιρναν ζωή τα χωριά μας. Όλα τα σπίτια στολισμένα και φωτεινά, με χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια από τα παιδιά, όπου όλα έβγαιναν μέσα από τις ψυχές των ανθρώπων.

Δεν λέω ότι όλα ήταν τέλεια τότε, ούτε ότι δεν υπήρχαν προβλήματα. Απλά, υπήρχαν πιο αγνά συναισθήματα.

Σήμερα εκτός από τις γιορτές έχουμε ξεπουλήσει και τις ψυχές μας στο βομό του εμπορίου. Παντού βλέπεις καταναλωτικές μοίζερες φάτσες, που σαν υπνωτισμένες σουλατσάρουν στα μαγαζιά με μοναδικό σκοπό να εξευμενήσουν την μανία τους να αγοράσουν αυτά που τους επιβάλει η τηλεόραση και η μόδα. Παντού τεράστια έλατα, λαμπιόνια και μπαλόνια που σου λένε επιβλητικά "τώρα έχουμε γιορτές", "ψώνισε μαλάκα", "χαμογέλα ηλίθιε". Για τα πάντα γίνεται προγραμματισμός. Το βράδυ "πρέπει" να φάω με τους "δικούς" μου. Μετά θα πάμε στο σπίτι ενός φίλου που κανόνισε, αυτός, φέτος να μας "σπιτώσει" για να μαλακιστούμε παίζοντας χαρτιά, στα γρήγορα για το "έθιμο" και καπάκι να πάμε να τα ακουμπίσουμε σε κάποιον γερόλυκο σκυλά που τραγουδάει με φιάλες οξυγόνου επειδή δεν του βγαίνει η φωνή, αλλά και κάποια ξεκολιάρα που θας μας πετάξει τα μάτια έξω, για να μας πάρουν τα λεφτά και μετά να το παίζουν και κάποιοι στις μπουζουκοεκπομπές της τηλεόρασης. Δεν θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα θληβερά έθιμα(θληβερά, όπως τα έχουμε καταντήσει) τις βασιλόπιπες και το κυνήγι του χαμένου σταυρού στις πισίνες γιατί θα ξεφύγω και δεν το θέλω. Όσο για τα κάλαντα, νομίζω ότι είναι καιρός να σταματήσουν. Πιστεύω ότι τα παιδιά δεν έχουν κανένα συναίσθημα και καμιά χαρά για αυτό που κάνουν, παρά μόνο το βλέπουν σαν εισπρακτικό μέσο και κατόπιν ευκαιρία κατανάλωσης. Θεωρώ επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε να ανατρέφουμε τα παιδιά με έθιμα που έχουν ξεφτίσει και που τα σέρνουν στο βούρκο των μεγάλων.

Αυτό που βλέπω, πάντως, είναι ότι ακόμα και οι έξοδοι στα χωριά έχουν σταματήσει ή έχουν αλλάξει. Από τη μία τα δάνεια και οι κάρτες μας κρατούν εγκλοβισμένους στα σπίτια μας(μπορεί να αγοράσαμε ακριβό αυτοκίνητο αλλά μάλλον δεν έχουμε λεφτά για βενζίνη). Και από την άλλη μας έχει αποροφήσει τόσο πολύ η πόλη, που τα χωριά έχουν γίνει αφιλόξενα πλέον.

Η λάμψη των γιορτών και των εθίμων της παλιάς εποχής έχει σβήσει και είναι καιρός για μια αναθεώρηση των απόψεών μας περί διασκέδασης και ηρεμίας γι' αυτές τις ημέρες. Πρέπει να ψάξουμε τον χαμένο μας εαυτό και να ξαναβρούμε τους φίλους μας. Αν είναι να πιστεύουμε ότι και η φετινή διασκέδαση θα είναι στα μπουζούκια, χίλιες φορές στα ναρκωτικά (τα ελαφριά, μην πάθουμε και τίποτα).

Police Fuck Off!

Μουσικό Διάλειμμα!

Ska-p -ROMERO EL MADERO

Con cara de perro y vestido de azul con su camisita y su canesz se siente orgulloso de colaborar con ista sociedad.

Desde pequeqo empezs a alucinar sonaba con ser como Starky o Hutch los polis de peli le hacman flipar una barbaridad.

Romero el madero ha quedado en el bar con toda la pasma de la ciudad bebiendo y fumando no paran de hablar de su virilidad.

Hablan de orden, justicia y ley, de negros, de jonkies, de putas, de gays, de csmo maltratan a la sociedad robando libertad.

A Romero el madero le hace ilusio4n maqana le toca manifestacisn saca su porra y comienza a cargar y luego, riendo, lo cuenta en el bar.

LA LA RA LA LA LA LA......

Al tmo Romero le gusta sentir su porra estrellada contra una nariz si corre la sangre se siente muy bien, cumple con su deber.

No le imports y nunca quiso saber por qui protestaba la mani de ayer. Su pobre cerebro no puede pensar, es un profesional.

Romero el madero se queda flipao cuando en una mani se siente atrapao de pronto, una dura bota militar golpea su rostro con brutalidad.

LA LA RA LA LA LA LA......

Donde se toman las dan

Ας πούμε ότι αυτό είναι μετάφραση!

Ska-p -Romero el MADERO

Σκυλόφατσες και ντυμένοι με μπλε χρώμα με το ίδιο πουκάμισο και την canesz είναι υπερήφανη που συνεργάζεται με την κοινωνία.

Από pequeqo empezs ένα παραισθησιογόνο ABA είναι να είναι όσο ο Στάρκυ και ο Χατς, αστυνομικοί, παράλογοι, της ταινίας.

Το Romero είναι το ξύλο στο μπαρ με όλες τις Πλάσμα της πόλης πίνοντας και καπνίζοντας δεν θα σταματήσει να μιλάει ο ανδρισμός του.

Μιλάνε για εξουσία, δικαιοσύνη και δικαίο, για μαύρους, πόρνες, ομοφυλόφιλους, csmo κατάχρησης, για την κοινωνία που κλέβει την ελευθερία.

Στο Romero το ξύλο καθιστά μεγάλη χαρά, η maqana γίνεται manifestacisn έξοδο από την σκυτάλη και αρχίζει η χρέωση και στη συνέχεια γελόντας γι 'αυτό το μπαρ.

RA la la la la la la ......

Το Romero θέλει να αισθάνεται tmo τη σκυτάλη του από ένα αστέρι-μύτη Εάν το αίμα λειτουργεί πολύ καλά, πληρεί το καθήκον του.

Δεν θέλουν ποτέ να ξέρουν και συλαμβάνουν όποιον διαμαρτυρήθηκε χθες στην πορεία. Ο φτωχός τους εγκέφαλος δεν μπορεί να σκεφτεί, είναι επαγγελματίας.

Romero είναι το ξύλο είναι flipao όταν μια πορεία είναι atrapao ξαφνικά, μια σκληρή στρατιωτική μπότα έπληξε το πρόσωπό του με βιαιότητα.

RA la la la la la la ......

Όπου τους έχουν πιάσει.

Άρχισαν τα Όργανα!

Μετά από τα σκάνδαλα των ημερών και τις διαδηλώσεις, οι απίστευτοι δήμοι μας επανέρχονται δυναμικά στα καραγκιοζιλίκια των γιορτινών ημερών.

Στολισμοί των οδών και γελοίες μπάντες στους δρόμους που παίζουν χαρούμενα τραγουδάκια (από πίσω τους ακολουθούν λεωφορεία και αυτοκίνητα που περιμένουν να αδειάσει ο δρόμος για να φύγουν) και μοναδικής πρωτοτυπίας ανούσια θεάματα. Συγκεντρώσεις σε πλατείες με μουσικές, τραγουδιστές και σόου, με σκοπό την αναστύλωση της αγοράς και την λήθη από την μιζέρια μας, όπου τα παρακολουθούν άνθρωποι χαμηλής παιδείας ή στημένοι από τους εκάστοτε δημάρχους.

Τέτοια και χειρότερα τραγελαφικά θα δουν τα ματάκια μας αυτές τις μέρες, βλέποντας παράλληλα τα λεφτάκια που αφήνουμε στους δήμους να φεύγουν με προορισμό τις τσέπες κάποιον χιμπατζήδων τραγουδιστών, αλλά και προς τέρψιν της αναστύλωσης του κύρους των ταγών της χώρας.

Να, λοιπόν, μια ιδέα: Να μην κατεβεί κανένας φέτος στις πλατείες για την αλλαγή της χρονιάς, ας κάνουν ρεβεγιόν μόνοι τους ακούγοντας τους ακριβοπληρωμένους τραγουδιστές τους και χειροκροτώντας τον εαυτό τους.

Maurizio Catellan!

Ο Maurizio Catellan γεννήθηκε στην Πάδοβα, Ιταλία το 1960.

Χρησιμοποιώντας κερί και ρούχα, μας παρουσίασε το έργο του “Frank and Jamie” (2002), όπου 2 αστυνομικοί από τη Νέα Υόρκη ίστανται με το κεφάλι στο δάπεδο και όχι με τα πόδια, ανατρέποντας την λογική ροή των πραγμάτων. Κανονικά οι αστυνομικοί σε αυτήν την στάση θα έπρεπε να είχαν πεθάνει. Παρόλο αυτά δείχνουν να είναι ζωντανοί και ενεργοί.

Ο πρώτος είναι ψιλός και γεροδεμένος, κάτι που δείχνει την δύναμη της αστυνομίας και έχει τα χέρια του σταυρωμένα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι χαλαρός, έχει αυτοπεποίθηση και δεν φοβάται. Ο άλλος έχει τα πόδια του λυγισμένα αλλά δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τον πρώτο, που μας δείχνει ότι πηδάει. Επίσης το χέρι του κρατάει το γκλομπ, πράγμα που μας δείχνει ότι είναι έτοιμος να δράσει λόγο κάποιου συμβάντος.

Με το έργο αυτό ο Maurizio, θέλει να δείξει την δύναμη που αποκτούν οι αστυνομικοί από την εξουσία που τους δίνεται και την κατάχρηση αυτής, καθώς και την αλόγιστη βίαιη συμπεριφορά τους. Τα κεφάλια τους εφάπτονται στο δάπεδο, πράγμα που συμβολίζει την σταθερότητα και την εξουσία. Από την κυβέρνηση δέχονται τις εντολές στον εγκέφαλό τους και ενεργούν.

Σ' αυτό το έργο κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονταν οι ειδικοί φρουροί των τελευταίων γεγονότων, αλλά και οι περισσότεροι Έλληνες αστυνομικοί.

πηγές: www.arelis.gr

Τι Αλλάζει Τελικά;

Δεκάδες blogs, πολλές αναρτήσεις με καλογραμμένα και προσεγμένα κείμενα, με ιδέες πρωτοποριακές και επαναστατικές για τα ελληνικά δεδομένα. Αμέτρητες πληροφορίες για ποίηση, λογοτεχνία και άρθρα που ξυπνούν συνειδήσεις . Ενημερωνόμαστε για πράγματα που δεν γνωρίζαμε, σχολιάζουμε γεγονότα που κατέχουμε, συμφωνούμε ή και κάποιες φορές διαφωνούμε. Τελικά ποιος είναι ο σκοπός όλων αυτών των αναρτήσεων; ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τεράστιας ανταλλαγής σκέψεων και πληροφοριών; Αναρωτιέμαι αν, τελικά, υπάρχει στο βάθος κάποιο αποτέλεσμα. Αν γινόμαστε έστω και λίγο καλύτεροι και διορθώνουμε έστω και ένα μικρό μέρος του διεφθαρμένου χαρακτήρα μας. Λέμε συνεχώς ότι το βοιωτικό μας επίπεδο έχει πιάσει πάτο και συμφωνούμε όλοι. Από την στιγμή που έχουμε διαβάσει κάποιο κείμενο και το επικροτούμε με στολισμένα λόγια, έχουμε κάνει κάτι για να αλλάξουμε;

Βγαίνουμε από την πόρτα του σπιτιού μας και είμαστε ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι. Αμόρφωτα ανθρωπάκια που δεν κοιτάζουν παραπάνω από ένα μέτρο. Ανθρωπάκια που είναι έτοιμα να πατήσουν την κόρνα και να βρίσουν τον άλλον για κάθε ένα παράπτωμα. Παράπτωμα που σε λίγα λεπτά θα πέσουμε και οι ίδιοι. Δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε τίποτα σ' αυτήν την κοινωνία, μας νοιάζει μόνο να είμαστε εμείς βολεμένοι με οποιοδήποτε κόστος. Μακρυά από τον κόλο μου κι όπου θέλει ας μπει. Αυτό είναι το σύνθημα που κουβαλάμε μέσα μας και είναι αδύνατο να το αποβάλουμε.

Τελικά γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Ίσως να θέλουμε να επιβεβαιώσουμε τον εγωισμό μας. Να πάρουμε τα συγχαρητήρια για ένα καλογραμμένο κείμενο και να χαρούμε. Να δούμε ότι έχουμε άποψη και μάλιστα τόσο σωστή που μας επιβραβεύουν.

Κλείνοντας αυτόν τον υπολογιστή σίγουρα όλοι είμαστε κατά πολύ κερδισμένοι από φίλους που ποτέ δεν θα κάναμε, από γνώσεις που ποτέ δεν θα παίρναμε και από πληροφορίες που ποτέ δεν θα βρίσκαμε. Κλείνοντας όμως την πόρτα του σπιτιού μας, όλα μου φαίνονται ίδια. Σαν να μην άλλαξε κανείς, σαν να μιλούσα με τον εαυτό μου. Δεν ξέρω να γράφω ωραία κείμενα και μεγάλα λόγια, ξέρω μόνο τι θέλω. Μια καλύτερη ζωή με ανθρώπους που σέβονται τους συνανθρώπους τους. Μια λειτουργική κοινωνία.

Καιρού θέλοντος!

Το Υπουργείο Εσωτερικών σε συνεργασία με την ελληνική υπηρεσία αποχέτευσης και τους κατά τόπους Δήμους Προσφέρει!

• Δεν έχουν καταστραφεί τα μαγαζιά σας και τα σπίτια σας από τις διαδηλώσεις και θέλετε να συμπαρασταθείτε στους συμπολίτες σας;

• Θέλετε να πάρετε τις επιδοτήσεις αλλά δεν έχετε πάθει ζημιές;

• Έχετε πολλούς υπαλλήλους και ψάχνετε λόγο να τους απολύσετε;

• Έχει γίνει το μαγαζί σας λαμπόγυαλο και θέλετε να το καθαρίσετε γρήγορα;

• Είστε λάτρης των θαλάσσιων και χειμερινών σπορ;

Μην ανησυχείτε καθόλου γιατί... οι πλημμύρες έρχονται!

Με την βοήθεια του καιρού, αλλά και με την κάκιστη υποδομή και συντήρηση των αποχετεύσεων, με το μπάζωμα των ρεμάτων και με δεκάδες ακόμα ατασθαλίες φροντίσαμε και φέτος να σας παράσχουμε όλα τα παραπάνω αλλά και πολλές άλλες παροχές! Καλές γιορτές και ευτυχισμένο το νέο έτος!

Κρατική Αναρχία!

Ας εξετάσουμε με λίγο πιο ψύχραιμη σκέψη τα γεγονότα των τελευταίων ημερών σχετικά με τις διαδηλώσεις και τους βανδαλισμούς και ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε λογικά συμπεράσματα σε σχέση με το τι είναι αναρχία και ποιος αναρχικός, αλλά και ποιες είναι οι επιπτώσεις σε μια δημοκρατική κοινωνία. Ετυμολογικά, λοιπόν, η λέξη αναρχία προέρχεται από την ελληνική λέξη αρχή= εξουσία και το στερητικό α. Στην κυριολεξία αναρχία σημαίνει «χωρίς εξουσία». Ο όρος αναρχισμός είναι αρκετά παρεξηγημένος καθώς αρχικά είχε αρνητική έννοια, διότι αναρχία συνήθως σήμαινε χάος κοινωνικό, πολιτικό και όχι μόνο. «Δήλωνε» δηλαδή την αταξία ή υπήρχαν φορές που ταυτιζόταν με βομβιστικές τρομοκρατικές ενέργειες. Η σύνδεση με τη βία θεωρείται προπαγανδιστική καθώς οι μεγαλύτερες σχολές και οι μεγαλύτεροι θεωρητικοί αναρχικοί, θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική. Αναρχικός, λοιπόν, είναι αυτός που αναφέρεται στην αναρχία. Αυτός που δεν εντάσσεται σε καμιά αρχή και κανένα νόμο.

Θεωρούμε σήμερα, λοιπόν, ότι οι πράξεις καταστροφών της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας είναι πράξεις αναρχίας. Μας καταβάλει έντονη αντιπάθεια και αντιτειθόμαστε με αυτούς, που με αυτοσχέδιες βόμβες και όπλα ισοπεδώνουν καταστήματα, αυτοκίνητα και κτήρια. Άρα, ο κυρίως λόγος για τον οποίο εκφράζουμε την δυσαρέσκειά μας σε τέτοιες ενέργειες είναι η άμεση οικονομική επίπτωση που έχει ο καθένας από τις ζημιές που προκαλούνται. Ουσιαστικά, δηλαδή, από το σπάσιμο μιας τζαμαρίας ή ενός αυτοκινήτου, πλήττεται άμεσα το πορτοφόλι μας και αυτό είναι που μας κάνει πολέμιους αυτών των αντιδράσεων. Από την άλλη πλευρά, κανένας δεν στεναχωριέται όταν οι στόχοι αυτών των επιθέσεων είναι μεγαλοεταιρίες, τράπεζες και κέντρα άσκησης εξουσίας, όπως αστυνομικά τμήματα και υπουργία. Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους οι εξεγερθέντες προβαίνουν σε τέτοιου είδους αντιδράσεις, θα έλεγα ότι βρίσκουν πάνω κάτω σύμφωνους τους περισσότερους εκ των πολιτών. Τέτοιοι λόγοι μπορεί να είναι η υπερβολική άσκηση εξουσίας, η καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών από από τους ασκούντες την εξουσία, η υπερβολική οικονομική και κοινωνική καταπίεση των λίγων προς τους πολλούς και γενικώς η έντονη δυσαρέσκεια της μεγαλύτερης μάζας των ανθρώπων από τους έχοντες και κατέχοντες οικονομική δύναμη αλλά και διοικητικά αξιώματα. Ακόμα, αντιδρούμε έντονα σε κάθε περίπτωση ανθρώπινης απώλειας ή τραυματισμού που μπορεί να προκληθεί από τέτοια συμβάντα. Άρα, συμπερασματικά, παραδεχόμαστε ότι το πρόβλημά μας σε γεγονότα βίας και καταστροφών, δηλαδή αναρχισμού, είναι, όχι οι λόγοι για τους οποίους ξεκίνησαν(τουλάχιστον τις περισσότερες φορές) αλλά το ότι οι στόχοι και οι πληγέντες είμαστε και εμείς οι ίδιοι, κυρίως οικονομικά και σε κάποιο βαθμό και με τραυματισμούς ανθρώπων.

Από την άλλη μεριά έχουμε την έννομη τάξη, μια δημοκρατική κυβέρνηση η οποία προσπαθεί με την θεσμοθέτηση και κύρωση νόμων και διατάξεων να επιβάλει και να δημιουργήσει ένα καθεστώς ισότητας και δημοκρατίας μεταξύ των πολιτών. Σκοπός του κράτους είναι η ίση μεταχείριση και ειρηνική συμβίωση των πολιτών, χωρίς την οικονομική και πνευματική εξαπάτηση κανενός. Άλλωστε στη δημοκρατία, η ελευθερία και τα δικαιώματα του κάθε ανθρώπου φτάνουν και σταματάνε εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Μήπως, όμως, στην περίπτωση της ελληνικής πραγματικότητας δεν συμβαίνει επουδενή κάτι τέτοιο; μήπως, όταν η εφορία κατακλέβει τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες με παράλογους φόρους και τα χρήματα αυτά τα χρησιμοποιούν όχι προς όφελος του κράτους αλλά για προσωπικό όφελος του κάθε υπουργού, είναι ίδιο με το να σου σπάσουν την τζαμαρία του καταστήματος; μήπως, όταν οι εργαζόμενοι επί χρόνια πληρώνουν ασφάλειες αλλά τα ταμεία είναι καταχρεωμένα από κακές διαχειρίσεις και κλεψιές, είναι ίδιο με το να σου ληστεύουν το σπίτι ή το μαγαζί; μήπως με το να υπάρχει κάκιστο οδόστρωμα και απούσα τροχαία, με αποτέλεσμα να γίνονται δεκάδες ατυχήματα είναι ίδιο και χειρότερο με τους τραυματισμούς από τις διαδηλώσεις; ή νομίζουμε ότι με την απαράδεκτη εκπαίδευση και ασυδοσία των αστυνομικών δεν έχουμε ένα είδος αυταρχισμού και αναρχίας με τραγικά αποτελέσματα; και ακόμα δεν νομίζεται ότι με την κατάντια των "νόμιμων" κυβερνήσεων έχει καταργηθεί η ελευθερία σκέψης και έκφρασης από την έλλειψη παιδείας αλλά και την επιβολή τους από τα μέσα ενημέρωσης; δεν νομίζεται ότι καθημερινά έχουμε τεράστιου οικονομικού είδους απώλειες αλλά και απώλειες σε ανθρώπινες ζωές από τα δεκάδες σκάνδαλα που γίνονται; είναι πασιφανές και μια μικρή ματιά αν ρίξουμε σε νοσοκομεία, υπουργία, εφορία, πολεοδομία, αστυνομία και τροχαία, δήμους αλλά και σε όποιον τομέα και να δούμε, ότι είναι διεφθαρμένος και μάλιστα με την ανέχεια του κράτους.

Άρα, είναι ολοφάνερο ότι οι επιπτώσεις από μια καταστροφική διαδήλωση, όσο δυσάρεστη κι αν μας είναι, είναι πολύ λιγότερες από της σημερινές συνθήκες διακυβέρνησης που επί χρόνια μας κλέβουν και μας λεηλατούν. Αποδεικνύεται ότι οι οικονομικές, πνευματικές και ψυχολογικές ζημίες είναι πολύ πιο άμεσες και μεγαλύτερες με την νόμιμη μορφή τους.

Αν, λοιπόν, μας ενοχλούν μία φορά τα συμβάντα αναρχίας, τότε θα έπρεπε να έχουμε εξοργιστεί με τον τρόπο που κυβερνιόμαστε εδώ και 20 χρόνια. Γιατί αν πληρώνουμε μια φορά για τις καταστροφές, τότε πληρώνουμε εκατό στον κρατικό μηχανισμό που διοικούν οι λίγοι.

Πριν φτάσουμε σε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα, σε καταστάσεις που θα έχουν τραγικές συνέπειες, νομίζω ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάθαρση του πολιτικού συστήματος και εφαρμογή των νόμων. Σίγουρα δεν θεωρώ λύση την εκλογή του άλλου ακόμα πιο σάπιου κόμματος, που καραδοκούν σαν κοράκια να πάρουν την κυβέρνηση της χώρας και να μας αποταλειώσουν!

Μολότοφ σε τμήμα!

Απίστευτα γεγονότα στο αστυνομικό τμήμα Συκεών! Άγνωστοι νεαροί πέρασαν από μπροστά και πιθανότατα με μολότοφ το πυρπόλησαν. Δεν μπόρεσα να πλησιάσω πολύ κοντά, αλλά τριγύρω αμέσως μαζεύτηκαν διμοιρίες των ματ, πυροσβεστικά, και ασθενοφόρα. Από ότι άκουσα από τους περίοικους, την δουλειά την έκανε μια ομάδα από νεαρούς γύρω στα 15-17. Την ώρα που κάποιος αφηγόταν την ιστορία παρατασσόντουσαν και τα ματ δίπλα μας, τότε ένας ματατζής που άκουσε την ιστορία είπε με μπόλικη ειρωνεία για τα 15χρονα: "Ας ερχόντουσαν τώρα που είμαστε εμείς εδώ και θα βλέπανε!" Στιγμές απείρου κάλλους στην Ελλάδα! Σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω την πράξη των νεαρών αλλά και η λογική των αστυνομικών συνεχίζει να παραμένει ίδια μ΄αυτουνού που σκότωσε τον νεαρό προχτές.

Η δραματική ανταπόκριση του Γιώργου Κακούση από τα επεισόδια στην Ομόνοια

Οργή Λαού!!!

Πρώτη μου φορά βλέπω μια τόσο συντονισμένη αντίδραση πολιτών. Το ποτήρι έχει πλέον ξεχειλίσει. Η ασυδοσία και η σαπίλα αυτού του κράτους έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Οι μπάτσοι εδώ και χρόνια έχουν γίνει οι νταβατζήδες της κοινωνίας μας. Αληλλοπροστατευόμενοι και αλληλοϋποστιριζόμενοι κόβουν και ράβουν τους νόμους στα μέτρα τους. Ποτέ κανένας κολόμπατσος δεν έχει τιμωρηθεί σε κανένα δικαστήριο για κανένα από τα εγκλήματα που έχει κάνει και αυτό φαίνεται από έρευνες δημοσιογράφων που έχουνε γίνει. Το κολοσυνδηκάτο τους πάντα τους καλύπτει για όλες τους τις βρομιές. Δεν θέλουμε τους μπάτσους αγάδες στ΄αρχήδια μας, τους θέλουμε να τηρούν και να σέβονται τους νόμους και τους πολίτες. Είναι σαφές ότι η εν ψυχρό δολοφονία του νεαρού ήταν η αρχή έκρηξης σε ένα καζάνι που βράζει εδώ και χρόνια. Ένα καζάνι, που μαζί με όλα τα δεινά που τραβάει αυτός ο λαός και εν όψη μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης δεν άντεξε και έσκασε. Κλεψιές, ανομία, λαμόγια, και βρωμιά σε όλα τα επίπεδα. ΦΤΆΝΕΙ ΠΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΈΛΟΥΜΕ ΑΥΤΉΝ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ, την Ελλάδα της κατάντιας και της παρακμής! Ουστ, βρομόσκυλα που έχετε καθίσει στο σβέρκο μας και μας ρουφάτε το αίμα, ουστ σε εσάς και όποιον πούστη σας ξαναψηφίσει. Η λύση είναι πολιτική και πρέπει να το καταλάβουμε, πρέπει επιτέλους να απαιτήσουμε και να ψηφίσουμε ένα πολιτικά μη διεφθαρμένο κόμμα, να μας κυβερνήσει με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Έχω αναφέρει αμέτρητες φορές από αυτό το blog την σαπίλα του συστήματος, ελπίζω κάποια στιγμή να βάλουμε μυαλό και μην μείνουν όλα στην ιστορία, συνεχίζοντας την θεάρεστη καθημερινή κατάντια μας!

Let 's talk about sex! Περί Γυναικών ο Λόγος

Συνεχίζοντας το προηγούμενο θέμα μπαίνω στο άλλο άκρο που είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άντρες προκειμένου να προσεγγίσουν μια γυναίκα ερωτικά.

Όπως, λοιπόν, στην προηγούμενη ανάρτηση θα ξεκινήσω πρώτα αναλύοντας τα πριν τη δημιουργία μιας σχέσης προβλήματα, δηλαδή το φλερτ.

Μόνιμα ακούγεται στις συζητήσεις μεταξύ αντρών η έντονη δυσαρέσκεια για τις απαξιωτικές αντιδράσεις του αντίθετου φίλου όταν κάποιοι άγνωστοι τολμούν να τις φλερτάρουν. Όταν, δηλαδή, κάποιοι παίρνουν θάρρος ορμώμενοι από την εμφάνιση μιας κοπέλας να κάνουν το πρώτο βήμα ένεκα μιας γνωριμίας. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις αντί για ένα χαμόγελο εισπράττουν έναν απαξιωτικό μορφασμό ή ένα γύρισμα πλάτης. Χαρακτηριστικά ένας φίλος μου που μετανάστευσε στη Σουηδία μου είπε ότι εκεί ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεται κάποια να κάνει κάτι μαζί σου δεν σε αντιμετωπίζει σαν σκουπίδι αλλά σου λέει ότι δεν ενδιαφέρεται και συνεχίζει να σε βλέπει σαν παρέα.Από την άλλη είναι σχεδόν απίθανο να δεις από γυναίκα, ακόμα και μέσα σε μια παρέα, προσπαθεί να προσεγγίσει κάποιον που της αρέσει. Πιθανόν, αυτός ο δισταγμός να προέρχεται από το γεγονός ότι υπάρχει ακόμα αυτή η λογική που θέλει τον άντρα να είναι αυτός που πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Να θέλουν, δηλαδή, το έτερον ήμισυ, να παίρνει την πρωτοβουλία. Αυτό ίσως να έχει τις ρίζες του στην φύση των γυναικών ή απλά να θεωρούν ότι θα βγάλουν το χαρακτήρα της εύκολης "λείας".

Σε μια άλλη περίπτωση, όπου θα καταφέρει κάποιος να περάσει το πρώτο στάδιο της άμεσης απόρριψης, τίθεται το θέμα για το ποιες είναι οι προθέσεις του. Δηλαδή, πρέπει να ξεκαθαρίσεις αν οι βλέψεις σου είναι μόνο σεξουαλικές ή είσαι σε φάση αναζήτησης συντρόφου. Αν, λοιπόν από τα παραπάνω το ζητούμενο είναι μόνο η ερωτική ικανοποίηση και ότι δεν θέλεις να προχωρήσει παραπάνω η σχέση τα πράγματα μπορεί να πάρουν δύο δρόμους. Ο ένας, είναι να βγεις μαλάκας επειδή τόλμησες να ζητήσεις τέτοιο πράγμα και να απορριφθείς μονομιάς και διαπαντός. Είναι, όμως κατακριτέα μια τέτοια απαίτηση, να συνευρίσκονται ένας άντρας και μια γυναίκα μόνο για σεξ; Ο άλλος, δρόμος, είναι να σκεφτεί η γυναίκα ότι με τον καιρό θα σε κάνει να αλλάξεις γνώμη. Φυσικά αν αυτό δεν γίνει, το αποτέλεσμα είναι να χαρακτηριστείς γουρούνι.

Πόσο σημαντική, όμως, είναι η πρώτη εντύπωση που δίνουμε; μεγάλη, θα σκεφτούμε οι περισσότεροι. Ποιο είναι, όμως, αυτό που σε ανεβάζει στα μάτια μιας γυναίκας όταν σε βλέπει για πρώτη φορά; ποια, εκείνα τα στοιχεία που δίνουν πόντους για μια καλή πρώτη άποψη περί του ατόμου μας και κυρίως, είναι αυτά που κρύβουν την ουσία μιας γόνιμης σχέσης; τα ρούχα που φοράμε, ίσως ένα καλοσχηματισμένο σώμα ή ακόμα και η αμαξάρα που είναι παρκαρισμένη από έξω είναι στοιχεία που πλέον μετράνε στα μάτια μιας γυναίκας. Είναι όμως αυτά και πολλά άλλα έγκυρα σημάδια για την επιλογή του συντρόφου. Οι προσδοκίες των γυναικών για όλα αυτά κάνουν τους άντρες να ξεχνάνε το ποιοι είναι πραγματικά, να δίνουν βάση σε επιφανειακά πρότυπα και καθόλου ρόλο στη διάπλαση του χαρακτήρα τους.

Η τηλεόραση(δυστυχώς) έχει ριζώσει για τα καλά στη ζωή μας και είναι γεγονός ότι τα πρότυπα γυναικών που αποτυπώνονται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας την έχουν σαν βασική πηγή τους. Μοντέλα, καλλίγραμμες τραγουδίστριες και ηθοποιοί ακόμα και οι παρουσιάστριες των ειδήσεων πλέων είναι πανέμορφες. Βομβαρδιζόμενοι καθημερινά από αυτού του είδους τα πρότυπα, οι μεν άντρες έχουμε την εντύπωση ότι όλες οι γυναίκες είναι όπως τις βλέπουμε στο γυαλί και συνεπώς από τη μια υποβιβάζουμε αυτές που δεν ανήκουν σ' αυτά τα πρότυπα ομορφιάς και life style και από την άλλη έχει γίνει στόχος αυτό το είδος γυναίκας κάνοντας τους άντρες να αισθάνονται υποτιμητικά όταν δεν την έχουν. Οι δε γυναίκες, πλήρως παρασυρόμενες από το όλο σύστημα, προσπαθούν όλο και περισσότερο να φτάσουν αυτά τα είδωλα. Έντονο βάψιμο, σέξι ντύσιμο, μαλλί στην πένα και ύφος σταρ. Το αποτέλεσμα, για μένα, είναι να χάνεται όλο το ενδιαφέρον για τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό της γυναίκας. Κανένας δεν σκέφτεται πλέον πέρα από το "ωραία γυναίκα", αν είναι και ενδιαφέρον άτομο, αλλά, αν έχει τις προϋποθέσεις να κάνει τη μόστρα του. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι και οι γυναίκες πρέπει να σταματήσουν να προσπαθούν να προβάλουν την ομορφιά σαν ερωτική παγίδα για τους άντρες(δημιουργώντας έτσι ένα συναγωνισμό μεταξύ τους χωρίς αποτέλεσμα) , αλλά να αρχίσουν να κρύβουν κάποια από τα κάλλη τους και να βγάζουν τις εγκεφαλικές και πνευματικές τους χάρες. Το ντύσιμο, για παράδειγμα, έχει φύγει από τα πλαίσια του ερωτικού και έχει φτάσει στα όρια του παράλογου ακόμα και του πρόστυχου. Άλλωστε οι ωραίες γυναίκες ότι και να φορέσουν φαίνονται. Ίσως, τελικά, το πολύ σέξι ντύσιμο να δίνει την εικόνα ότι η γυναίκα που κρύβεται από μέσα είναι κομμένη και ραμμένη μόνο για το κρεβάτι.

Τι γίνεται στην περίπτωση που έχει ξεκινήσει μια σχέση. Πολλές φορές οι σχέσεις δημιουργούνται και διαλύονται εν ριπή οφθαλμού, ενώ κάποιες άλλες κρατάνε χρόνια, ακόμα και μέχρι το γάμο, αλλά από πίσω υποβόσκουν μόνιμα προβλήματα που ποτέ δεν έχουν βγει στην επιφάνεια. Το αποτέλεσμα είναι κάποιος από το ζευγάρι ή και οι δυο μην είναι ευτυχισμένοι αλλά συμβιβασμένοι. Οι άντρες, θα έλεγα ότι, αφού κάνουν μια σχέση, ίσως και από τη φύση τους, αμέσως χαλαρώνουν χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα ότι γίνονται αδιάφοροι. Δεν είναι δυνατόν από τη μία μέρα στην άλλη να αλλάξουν όλες τους τις συνήθειες. Να ξεχάσουν τα αυτοκίνητα, τις μηχανές και τα αθλητικά. Είναι αδύνατο να μην ξενοκοιτάνε, που στην τελική τι θα γίνει αν περάσει μια ωραία γυναίκα και την δουν; τίποτα! Θυμάμαι αυτήν την παροιμία που λέει: "οι άντρες με τις "γκόμενες" είναι σαν τα σκυλιά που κυνηγάνε τα αυτοκίνητα. Άντε και τα έφτασαν, τι θα τα κάνουν;" . Να σας πω εγώ, τίποτα. Εδώ με το ζόρι κατάφεραν να ρίξουν αυτήν την μία που έχουν. Ύστερα ξεκινάει αυτό το βασανιστήριο με τα μηνύματα. Θα πρέπει συνεχώς να έχουμε το μυαλό μας μήπως ήρθε κάποιο μήνυμα στο κινητό και δεν το είδαμε. Πρέπει να προσέχουμε τι γράφουμε, πως το γράφουμε και γιατί. Νομίζω ότι είναι καιρός να τα κόψουμε και να περιοριστούμε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις.

Ένα άλλο, πάλι, παράλογο είναι αυτό με τις ερωτικές εξομολογήσεις και τα ατελείωτα σ' αγαπώ και μ' αγαπάς. Το βράδυ όταν ήμασταν οι δυο μας μόνοι σου είπα ότι σ' αγαπώ πολύ. Τι προέκυψε και μετά από μια ώρα μου το ξαναρωτάς; καλή η επιβεβαίωση, δεν λέω, αλλά στο τέλος χάνει και την ουσία της. Τέλος, στην περίπτωση της συγκατοίκησης, που το θεωρώ απαραίτητο να γίνει πριν παρθεί η απόφαση για γάμο, οι γυναίκες αναπτύσσουν ένα συναίσθημα για έλεγχο του συντρόφου τους. Που ήσουν, ποιος σε πήρε τηλέφωνο, γιατί άργησες και διάφορες ερωτήσεις τέτοιου είδους. Δεν ξέρω αν αυτό το προκαλούν οι άντρες με την χαλαρότητα που έχουν ή η το γεγονός ότι θεωρείται δεδομένη η απιστία. Το θέμα είναι ότι η λεγόμενη κρεβατομουρμούρα έχει μετεξελιχτεί σε όλο-το σπίτι-μουρμούρα με πρακτικές που αγγίζουν τα όρια του παραλόγου.

Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία 30 χρόνια. Έχει γίνει πιο δυνατή οικονομικά και μαζί μ' αυτό έχει πάρει περισσότερες εξουσίες και δύναμη. Η επιλογή συντρόφου πλέον δεν της επιβάλλεται αλλά τον διαλέγει. Τελικά, όμως παίρνει αυτόν που θέλει; Από την άλλη ο άντρας συνεχίζει να κρατάει τα σκήπτρα του συνόλου των εξουσιών στα χέρια του λόγο καλύτερης οικονομικής κατάστασης. Του δίνει αυτό την δυνατότητα, τελικά, να επιλέγει την κατάλληλη σύντροφο.

Το Σύστημα!