Μουσική Πραγματικότητα!

Όσο, οι Έλληνες έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στο ΠΑΣΟΚ για ένα καλύτερο αύριο και κάθονται στα αυγά τους και περιμένουν το μαγικό ραβδάκι του Παπανδρέου να αλλάξει τα πάντα (τα μισά δηλαδή να κάνει θαύμα θα είναι) μέσα σε ένα μήνα, τον εαυτό του βλέπετε κανένας δεν λέει να αλλάξει από μόνος του, εγώ θα συνεχίσω να καταγράφω τις τραγελαφικές καταστάσεις τις Ελληνικής πραγματικότητας. Αυτό, λοιπόν, το τραγούδι -τυχαία το ανακάλυψα και αυτό και τον τραγουδιστή- συνδέει αρμονικά το προηγούμενο θέμα μου με το επόμενο.

Μηδενιστής-Φτου σου γαμώ το!

Αφού δείτε το βίντεο μην πάρετε ένα όπλο και αρχίσετε να τρέχετε , υπάρχουν και άλλοι τρόποι, όπως αυτούς που προτείνει ο exoapotonkyklo σε κάποιο σχόλιό του:

"1. Αλλαζουμε οι ιδιοι συμπεριφορες. Ως γνωστον καθε αλλαγη για να γινει πρεπει να στηριζεται στην αλλαγη και ημων των ιδιων. Αποφυγε λοιπον πχ το "φακελακι", μαθε να σεβεσαι στο δρομο τον πεζο και τον ποδηλατη, μη φτυνεις στο δρομο, μη χτυπας το παιδι σου οταν σε θυμωνει, δωσε τη θεση σου στη σειρα σε εναν ηλικιωμενο, και κανε χιλιαδες αλλα μικρα καθημερινα που τελικα καθοριζουν το ποιος εισαι και τι θελεις στη ζωη.

2. Δραστηριοποιησου σε οποιαδηποτε εθελοντικη οργανωση, συλλογο κλπ που ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ. Υπαρχουν εκατονταδες τετοιες για...ολα τα γουστα. Χρονο θα βρεις, αρκει να το θελησεις.

3. Αντιστασου και επιβραβευσε! Μη δεχεσαι να σε υποτιμα κανεις δημοσιος υπαλληλος η αρχη. Διαμαρτυρησου ακομα κι αν δε βγαλεις ακρη για καθε τετοιο κερατα που σου μαμαει τη ζωη σου και δωσε τα ευσημα στον προισταμενο του καθε φορα που σε εξυπηρετει σωστα κι ανθρωπινα. Να σαι σιγουρος πως και στις δυο περιπτωσεις θα σε θυμαται πολυ καλα οταν θα σε ξαναδει.

4. Συνεχισε να μπλογκαρεις. Αφου εχεις κατασταλαξει σε μια πολιτικη σταση που σε κανει να κοιμασαι ησυχος τα βραδια,γραφε σχολιαζε καυτηριαζε καθε τι που κρινεις πως ειναι χρησιμο κι ωφελιμο. Να σαι σιγουρος πως χιλιαδες τετοιες στασεις διαμορφωνουν "κλιμα" στην κοινωνια.

5. Διαδηλωσε μαζι με αλλους οποτε μπορεις για κεφαλαιωδη ζητηματα στην κοινωνια. Βγες στο δρομο ακομα και εξω απο καθε κομματικο μπλοκ. Ας ειναι και στο τελος της πορειας. Ας εισαι και μονος. Καποια στιγμη θα ειμαστε πολλοι.

6. Φτιαξε στο εργοστασιο, στην επιχειρηση, στο σχολειο,στο σουπερ μαρκετ παντου το σωματειο σου. 20 εργαζομενοι αρκουν για να ζωντανεψουν τετοια οργανα και κυριως διαφυλαξε τα απο τα αρπακτικα των κομματων.

7. Μη βαζεις μεσον για κανενα σου βολεμα. Ειναι σκληρο και θα σε πονεσει αλλα αυτο ειναι το σωστο και το ξερεις.

8. Βρες ενα κομμα/οργανωση ας ειναι και πολυ μικρο που να ναι κοντα σ αυτα που πιστευεις και δωσε τις παραπανω μαχες κι ακομα περισσοτερες μαζι του. Θα σε κοροιδεψουν, θα σε απαξιωσουν αλλα μη μασας. Εσυ θα ξερεις γιατι κανεις αυτο που κανεις."

Ήρθε από το Βέλγιο να μας βάλει σε τάξη!!!

"Επαγγελματισμός"

"Ο δημόσιος υπάλληλος οφείλει να έχει άριστη γνώση του αντικειμένου του. Το καθήκον για επαγγελματική συμπεριφορά απαιτεί οι δημόσιοι υπάλληλοι να δείχνουν έναντι των πολιτών σεβασμό, υπευθυνότητα, σοβαρότητα και να λαμβάνουν κάθε μέτρο για την προστασία της αξίας της προσωπικότητας του ατόμου με το οποίο συναλλάσσονται. Η καταξίωση τόσο του υπαλλήλου όσο και της υπηρεσίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι της δημόσιας διοίκησης και κερδίζονται μόνο μέσα από τη διαρκή προσπάθεια."

"Δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας

άρθρο 24"

Ακούστε, λοιπόν, πως έχει η ιστορία που άκουσα προχτές.

Η γυναίκα είναι γεννημένη και μεγαλωμένη στο Βέλγιο, γύρω στα πενήντα και δεν γνωρίζω ποιος κακός άνεμος την έφερε να ζήσει στην Ελλάδα. Αποφάσισε να αγοράσει ένα οικόπεδο στα Κερδύλλια -παραθαλάσσιο χωριό σην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας, λίγο πριν την Ασπροβάλτα- στο οποίο θα έκτιζε ένα εξοχικό σπίτι. Αφού, λοιπόν, αγόρασε το οικόπεδο και έβγαλε τις απαραίτητες άδειες για να χτίσει -εδώ πρέπει να σημειώσω ότι το οικόπεδο περιβαλλόταν από άλλα οικόπεδα γύρω του, που ήταν προς πώληση και δεν υπήρχε δρόμος που να περνάει από μπροστά του. Στην περίπτωση αυτή και από όσο γνωρίζω ο κάθε οικοπεδούχος υποχρεούται να αφήσει περίπου ένα μέτρο από το οικόπεδό του για να δημιουργηθεί δρόμος.- αποφάσισε να πάει στην αρμόδια υπηρεσία ώστε να μάθει ακριβώς τις διαδικασίες και τους νόμους για την δημιουργία του δρόμου. Την καθοδήγησε ένας εργολάβος που της είπε να πάει στην πολεοδομία και μάλιστα σε κάποιον συγκεκριμένο υπάλληλο που ήταν υπεύθυνος για τέτοια θέματα.

Ξεκινάει, λοιπόν, η Βελγίδα και πηγαίνει στην πολεοδομία. Μπαίνει μέσα, κοιτάζει γύρω της τα γραφεία και βλέπει μπροστά της κάποιον κύριο, σε ένα από αυτά, να πίνει καφέ και να διαβάζει εφημερίδα. Πηγαίνει και του μιλάει με σπαστά αλλά καλά Ελληνικά...

"Συγγνώμη κύριε, να σας απασχολήσω λίγο;" κατεβάζει την εφημερίδα,

"Ορίστε"

"Ψάχνω τον κύριο Τάδε, σε ποιο γραφείο βρίσκεται;"

"Δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή, είναι εκτός, τι τον θέλετε;" του εξηγεί τι θέλει. "Περάστε σε κανένα 45 λεπτο που θα έχει έρθει"

"Οκ, τι να κάνω θα ξαναπεράσω". Τι να κάνει η γυναίκα πήγε να πιει ένα καφέ και μετά από καμιά ώρα επιστρέφει. Πηγαίνει πάλι στον ίδιο κύριο ο οποίος είναι στην ίδια φάση, εφημερίδα και καφέ δηλαδή.

"Με συγχωρείται, είχα έρθει και πιο πριν αν με θυμάστε, ο κύριος Τάδε ήρθε;"

"Όχι, κυρία μου, δεν ήρθε ακόμα!"

"Ξέρετε αν θα αργήσει γιατί ήδη περιμένω πολύ ώρα;"

"Λογικά σε κανένα 20 λεπτο το πολύ θα έρθει. Καθίστε και θα σας ειδοποιήσουμε".

Τι να κάνει πηγαίνει και κάθεται στις καρέκλες και περιμένει. Περνάει το 20 λεπτο και δεν την φωνάζουν. Εκείνη τη στιγμή περνάει από μπροστά της ένας γνωστός της που είναι και αυτός υπάλληλος στην υπηρεσία. Τον βλέπει και τον χαιρετάει...

"Τι κάνεις καλά είσαι;"

"Μια χαρά, τι δουλειά έχεις εδώ;"

"Να έχω αυτό το πρόβλημα και μου είπαν να έρθω στην πολεοδομία να μου πουν τι να κάνω αλλά πρέπει να βρω τον κύριο Τάδε και δεν είναι εδώ και τον περιμένω περίπου μιάμιση ώρα!"

"Πως δεν είναι εδώ, πριν από λίγο τον είδα"

"Που είναι ρε συ, αφού μου είπαν ότι λείπει;" κοιτάζει γύρω του ο φίλος της

"Νάτος, αυτός είναι!" και της δείχνει τον κύριο με τον καφέ και την εφημερίδα!

Εγώ σε αυτό το σημείο απλά θα έχανα την ψυχραιμία μου και θα τον πλάκωνα. Η πρωταγωνίστριά μας όμως, που δεν έχει καμία σχέση με μένα τον κλασικό Έλληνα, έπραξε διαφορετικά. Παρακάλεσε τον φίλο της να μην πει τίποτα για το περιστατικό και έφυγε. -Για την ιστορία από εδώ και πέρα που θα σας την πω όπως μου την διηγήθηκαν βέβαια, από δική μου έρευνα στο διαδίκτυο βρήκα ότι οι νόμιμες διαδικασίες είναι διαφορετικές, αλλά μπορεί να υπάρχει και άλλο "παράθυρο" που δεν βρήκα και αυτή να το γνώριζε.- Πήγε, λοιπόν, στην αστυνομία και επικαλέστηκε Ευρωπαϊκή νομοθεσία που λέει ότι όταν δημόσιος υπάλληλος αρνείται να εξυπηρετήσει πολίτη έχει δικαίωμα ο πολίτης να τον καταγγείλει και να ζητήσει εισαγγελική παρέμβαση. Ο αστυνομικός τη συμβούλεψε να μην προβεί σε τέτοια ενέργεια αλλά να αρκεστεί σε μια απλή παρατήρηση από την αστυνομία (ακούστε τι είπε το άτομο). Αυτή αρνήθηκε και επέμεινε να ασκήσει αυτό το δικαίωμά της, αλλιώς θα στρεφόταν εναντίων και του αστυνομικού. Μην μπορώντας να κάνει κάτι ο μπάτσος πήρε τον εισαγγελέα και πήγαν στην πολεοδομία. Κατατέθηκε κάποιο είδος δίωξης εναντίων του υπαλλήλου και βγήκε σε διαθεσιμότητα Αργότερα απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του -να πίνει καφέ και διαβάζει εφημερίδα δηλαδή.

Η κοινωνία της περιοχής έχει να λέει τα καλύτερα λόγια για την "Βελγίδα" και το "κατόρθωμά" της. Την παινεύουν παντού και όλοι λένε ότι αν οι πολίτες σκέφτονταν έτσι οι δημόσιες υπηρεσίες θα ήταν σαφώς πολύ καλύτερες!

Δεν ξέρω αν όντως πήγε στην αστυνομία και αν υπάρχει κάποιος τέτοιος Ευρωπαϊκός νόμος, εγώ εδώ βρήκα ότι μπορούμε να απευθυνόμαστε στα ΚΕΠ (1, 2) πλέον για καταγγελίες, που δεν είναι καθόλου άσχημα. Πάντως ο υπάλληλος απομακρύνθηκε από τη θέση του και όλοι στην πολεοδομία μετά από αυτό το γεγονός είναι λίγο πιο επιφυλακτικοί!

Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να λειτουργούμε και εμείς έτσι;

Ποδηλατόδρομοι στη Θεσσαλονίκη!

Εδώ και κάποια χρόνια απαιτήθηκε έντονα από τους πολίτες της Θεσσαλονίκης η δημιουργία ποδηλατοδρόμων, τουλάχιστον στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Το ποδήλατο είναι ένα μέσο μεταφοράς από το οποίο απορρέουν, κατά κανόνα, πλεονεκτήματα.

Καταρχήν είναι ότι πιο οικολογικό έχει να παρουσιάσει η ανθρώπινη βιομηχανία στα θέματα μεταφοράς. Και δεν είναι ότι με έπιασε ξαφνικά ο πόνος για το κλίμα της γης και τους πάγους που λιώνουν και όλα τα συναφή (παίζει και αυτό έναν μικρό ρόλο) -άλλωστε πιστεύω ότι ένα πυρηνικό εργοστάσιο αν κλείσει, είναι σα να άρχισαν να κυκλοφορούν όλοι στον κόσμο με ποδήλατα, αλλά άλλο θέμα αυτό, είναι ότι αν οι περισσότεροι μέσα στην πόλη αρχίσουν να χρησιμοποιούν ποδήλατα τότε το καυσαέριο που συσσωρεύεται στο κέντρο ανάμεσα στις πολυκατοικίες και που καρκινώνει σε μεγάλο βαθμό ιδιαίτερα τις μεγαλουπόλεις θα, εξαφανιστεί. Αυτό το συμπέρασμα το είχα σχηματίσει από παλιά και το είδα στην πράξη στην Ολλανδία όπου τα ποδήλατα έχουν τον πρώτο ρόλο. Κατεβαίνεις στο κέντρο του Άμστερνταμ και δεν υπάρχει ίχνος καυσαερίου. Απλά διότι δεν κυκλοφορούν σχεδόν καθόλου αυτοκίνητα. Κατά βάση βλέπεις ποδήλατα και τραμ. Από την άλλη ας μην ξεχνάμε την ηχορύπανση. Στο κέντρο των πόλεων όταν ανάβει το πράσινο και ξεκινάνε τα αυτοκίνητα που βρίσκονται στους κεντρικότερους δρόμους σου 'ρχεται να βάλεις ωτοασπίδες. Αλλά και γενικότερα στους πιο πολλούς δρόμους της πόλης η φασαρία είναι τρομερά έντονη. Έπειτα η μετακίνηση με το ποδήλατο γίνεται γρηγορότερα και η αναζήτηση για θέση στάθμευσης γίνεται κακιά ανάμνηση. Επιπλέον, η μετακίνηση με τα δίτροχα αυτά μέσα θα ελαττώσει κατά πολύ των αριθμό τον αυτοκινήτων, που θα σημαίνει πιο γρήγορη και εύκολη κυκλοφορία των λεωφορείων και φυσικά των ταξί που δεν θα χρειάζεται να κάνουν κατάληψη στους λεωφορειοδρόμους.

Αν κάνουμε μια πιο βαθιά εντριβή στο θέμα θα βρούμε ακόμα περισσότερους λόγους για την χρήση του ποδηλάτου αλλά και κάποια αρνητικά σημεία τα οποία όμως στο μεγαλύτερο ποσοστό τους καλύπτονται από την "απελευθέρωση" και χρήση των μέσων μεταφοράς που θα επέλθει.

Σκεπτόμενοι με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, αρκετοί άνθρωποι και κατά κύριο λόγο αυτοί που κατοικούν στην κεντρική και ανατολική πλευρά της πόλης, αγανακτισμένοι από το πιο απάνθρωπο μέσο μεταφοράς που έχει εφευρεθεί για την μετακίνηση εντός πόλεων, το αυτοκίνητο, και αηδιασμένοι από την αναπηρία των δημοτικών ταγών να συγκροτήσουν ένα σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς λειτουργικό και αποτελεσματικό, αποφάσισαν να προβούν σε έναν, για τους περισσότερους Έλληνες, παλιομοδίτικο τρόπο μεταφοράς, αυτόν με το ποδήλατο. Σιγά σιγά και με την πάροδο των ετών οι ποδηλάτες της πόλης μας αυξήθηκαν σε αριθμό και απέκτησαν μια πιο ισχυρή δυναμική όσον αναφορά την επιρροή τους στους διοικούντες την πόλη, ώστε να ακουστούν τα δικαιώματά τους να κυκλοφορούν στους δρόμους αποδεχόμενοι τον κατάλληλο σεβασμό, στους σωστούς δρόμους και με την ανάλογη ασφάλεια. -Εδώ θέλω να σημειώσω ότι και οι ποδηλάτες, αρκετοί από αυτούς, δεν ξέχασαν ποτέ ότι είναι Ελληνάρες και πολλές φορές αυτή την διεκδίκηση την έκαναν και κάνουν με τους πλέον πιο κανιβαλίστικους τρόπους. Όπως μια χρονιά που είχα πάει σε μια ποδηλατοδρομία και όταν κάποιος με ένα αυτοκίνητο δεν σταμάτησε στη διάβαση να περάσουν τα ποδήλατα κόντεψαν να τον δείρουν. "Έχουμε και εμείς δικαιώματα" του φώναζαν και άλλα τέτοια αγριεμένοι όλοι, λες και με αυτόν τον τρόπο θα έβαζε μυαλό. Η μόρφωση όμως βλέπετε δεν ξεχωρίζει ποδηλάτη από αυτοκινητιστή. Από εκείνη την μέρα δεν ξαναπάτησα σε τέτοιες πορείες-. Αυτές οι φωνές όσο γίνονταν και περισσότερες τόσο η πίεση στους δημάρχους και δη στο δήμαρχο Θεσσαλονίκης μεγάλωνε. Αποφασίστηκε, έτσι, πριν από κάνα χρόνο και άρχισε να υλοποιείται φέτος η δημιουργία ποδηλατοδρόμων τουλάχιστον στα σημεία όπου ο χώρος του δρόμου το επιτρέπει και από εκεί και πέρα βλέπουμε.

Η προχειρότητα και η έλλειψη σχεδίου, όμως, που χαρακτηρίζει την χώρα μας και ειδικά την Θεσσαλονίκη έκανε και εδώ την εμφάνισή της. Ίσως να με πείτε γκρινιάρη, αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω τα στραβά, εώς και αστεία, που εντόπισα σε αυτούς τους δρόμους.

Το πιο αστείο πράγμα που είδα είναι ότι οι ποδηλατοδρόμοι, που φτιάχτηκαν στην άκρη, δεξιά του δρόμου, είναι κατακλυσμένοι από τα φρεάτια που καταλαμβάνουν τον μισό δρόμο. Έτσι, ο ποδηλάτης αν δεν θέλει να μετατραπεί σε κομπρεσέρ μπαίνοντας και βγαίνοντας συνεχώς σ' αυτά με αποτέλεσμα να ψάχνει να βρει γιατί η σπονδυλική του στήλη έγινε για απόσυρση, πρέπει να κινείται συνεχώς όσο πιο αριστερά γίνεται. Αυτόματα όμως βρίσκεσαι δίπλα στο δρόμο με μοναδικό προστατευτικό τους μικρούς πλαστικούς ανακλαστήρες. Έτσι, όταν διέρχεται από δίπλα σου ένα λεωφορείο ή κανένας γκαζιάρης κάγκουρας, κλείνεις τα μάτια σου, μαζεύεσαι και παρακαλάς να μην σε πατήσει.

Επίσης, κάνοντας τη βόλτα σου πολλά είναι τα εμπόδια που πρέπει να προσπεράσεις. Κάδοι σκουπιδιών μες τη μέση του δρόμου, παρκαρισμένα αυτοκίνητα ευφυέστατων Ελλήνων που δεν "μασάνε" από τέτοια και σταθμεύουν όπου βρουν, μηχανάκια που βρήκαν ευκαιρία να κινηθούν πιο γρήγορα και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Από την άλλη ο σχεδιασμός κάποιων ποδηλατοδρόμων, όπως αυτός της Αγ. Δημητρίου, έγινε με τέτοιο έξυπνο τρόπο ώστε οι στάσεις των λεωφορείων να βρίσκονται μέσα σε αυτούς. Εκεί δηλαδή που κινείσαι το βλέπεις μπροστά σου σταματημένο στη στάση. Οπότε ή σταματάς και περιμένεις τρώγοντας τη ζέστη και τα καυσαέρια ή το προσπερνάς (βλακωδώς) και εκτίθεσαι στο δρόμο. Επίσης η κατάληξη των δρόμων αυτών, δηλαδή εκεί που τελειώνουν, είναι για γέλια. Σε πετάει στεγνά μέσα στην κίνηση και τρέχα να σωθείς.

Γενικώς το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η προχειρότητα σε αυτήν την χώρα κάνει παντού την εμφάνισή της. Ακόμα και τα απλά πράγματα είμαστε ανίκανοι να τα κάνουμε σωστά και μετά θαυμάζουμε τους Ευρωπαίους για τον πολιτισμό τους. Όχι φίλοι μου, απλά είμαστε ανόητοι που έχουμε βάλει τους βλάκες να μας κυβερνούν. Η Θεσσαλονίκη τουλάχιστον έχει να δει δήμαρχο ή νομάρχη σοβαρό από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.

Για το τέλος έχω μια ερώτηση: Όλα εκείνα τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμια της Αγ. Δημητρίου -για όσους δεν γνωρίζουν, μιλάμε για τον δρόμο πάνω από τα πανεπιστήμια ο οποίος είχε αρκετά μεγάλα πεζοδρόμια τα οποία είχαν μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης- που έχουνε πάει; Άρα αυτοί που κατέβαιναν με τα αμάξια τους και τα έβαζαν στα πεζοδρόμια έχουν λύση να κατέβουν χωρίς αυτά ή τα έβαλαν κάπου αλλού.

Ποδηλατόδρομος στη Θεσσαλονίκη...

Ποδηλατόδρομος στο κέντρο του Άμστερνταμ (σημειωτέων ότι το πρωί επιτρεπόταν στα επαγγελματικά αυτοκίνητα να πραγματοποιήσουν εργασίες μπαίνοντας στα πεζοδρόμια, κατά τα άλλα βλέπετε αυτοκίνητα;)

Οικονομική Κρίση και Κομματικά Μπερδέματα!

Δυο εικοσιτετράωρα έμειναν πριν από τις εκλογές και το πολιτικό θερμόμετρο, και στο διαδίκτυο, έχει ανέβει στα ύψη. Και δεν αναφέρομαι τόσο στους πολίτες που γράφουν από χόμπι και σαν σκοπό έχουν την δημοσίευση των απόψεων και σκέψεών τους, αλλά περισσότερο στα κομματικοποιημένα και κατά κάποιον τρόπο χαρακτηρισμένα ιστολόγια (όπως ο politis-gr για παράδειγμα) των οποίων οι συγγραφείς (όλων αυτών των ιστολογίων) έχουν ορμήσει μανιωδώς πάνω από τα πληκτρολόγια τους και γράφουν κατά συρροήν κείμενα υπέρ του κόμματός τους ή ακόμα περισσότερο εναντίων των αντιπάλων. Βέβαια, δεν λέω, η πολιτική αυτή φαγωμάρα ως κάποιο βαθμό έχει και τα θετικά της διότι βγαίνουν στη φόρα πολλά από τα άπλυτα των υποψηφίων και των κομμάτων. Από την άλλη πάλι ορισμένοι ξεφεύγουν τόσο πολύ που νομίζεις ότι σκοπός τους δεν είναι ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα αλλά μόνο η διακυβέρνηση της από το κόμμα τους και ας είναι και εις βάρος όλων μας.

Την ίδια, πάντως, στιγμή που γίνεται όλο αυτό το προεκλογικό γιουσουρούμ, η Ελλάδα και οι πολίτες της περνάνε μια από τις πιο δύσκολες οικονομικές περιόδους. Η οικονομική κρίση σαρώνει για τα καλά τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους σε αυτές. Δεκάδες καταστήματα έχω δει και ακούσει ότι έκλεισαν και οι άνεργοι έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Η περίοδος αυτή, προ των εκλογών δηλαδή, έχει παγώσει ακόμα περισσότερο την αγορά με αποτέλεσμα τα πράγματα να οδεύουν από το κακό στο χειρότερο. Όλοι ευελπιστούν ότι μετά τις εκλογές και έπειτα από λίγους μήνες, φθάνοντας δηλαδή στο επόμενο καλοκαίρι, η οικονομική κατάσταση θα βελτιωθεί. Πάραυτα ο χειμώνας που έρχεται αναμένεται βαρύς.

Τώρα, για τις εκλογές, από διάφορες συζητήσεις μου με φίλους αλλά και από την ανάγνωση πολλών ιστολογίων διαπίστωσα ότι υπάρχουν πάρα πολύ ψηφοφόροι που πραγματικά δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν ή δεν θα ψηφίσουν καθόλου.

Εγώ προσωπικά, πάντως, συνεχίζω να διατηρώ την ίδια άποψη για την πρόθεση της ψήφου και που είναι κατηγορηματικά υπέρ κάποιου "μικρού" κόμματος.

Νομίζω ότι η εποχή και οι πολιτικές ζυμώσεις μας δίνουν την κατάλληλη ευκαιρία να δείξουμε την δυσαρέσκειά μας στα δυο "μεγάλα" κόμματα. Έτσι, και σε αυτές τις εκλογές, θα βάλω στην άκρη την γνώμη κάποιου γνωστού μου για αποχή και άκυρο -πριν από μια δεκαετία κάναμε καυγά επειδή εγώ πίστευα ότι το άκυρο είναι ανοησία ενώ αυτός υποστήριζε ότι οι εκλογές είναι πλέον διακοσμητικές- και θα ψηφίσω με την ελπίδα ότι ίσως κάτι να αλλάξει. Παραβλέποντας, λοιπόν, τα όποια αρνητικά στοιχεία εμφανίζονται για τα διάφορα κόμματα θα τολμήσω να προβάλω την δική μου σκέψη για τι θα ήταν καλύτερο να ψηφίσουμε με όποιο ρίσκο περιέχει αυτή η ανάρτηση.

Πρώτοι, λοιπόν, στην εκτίμησή μου έρχονται οι Οικολόγοι Πράσινοι. Όχι τόσο για την μαστίχα που αναμασούν περί οικολογίας και πράσινης ανάπτυξης αλλά περισσότερο για τους χαμηλούς τόνους που κρατούν, την σταθερότητα των απόψεών τους, την πρόθεσή τους για συνεργασία (αυτό θα δείξει κατά πόσο μπορεί να γίνει στην πράξη) και το ότι δεν έχουν πρότερη θητεία στην πολιτική. Υπάρχουν και αρκετά ακόμα που δεν είναι ώρα να τα αναπτύξω.

Στην δεύτερη θέση έρχεται το ΚΚΕ το οποίο παρόλο την αδιάλλακτη και προσκολλημένη σε πολλές μη εφαρμοζόμενες πολιτικές ιδεολογίες του συνεχίζει να είναι φιλολαϊκό και αντιδραστικό και δίνει μια ισχυρή φωνή στη βουλή.

Τέλος ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., προσπερνώντας τα όποια εσωκομματικά έχει τον τελευταίο καιρό και τα όσα του έχουν καταλογίσει για την στήριξή του στους κουκουλοφόρους, για χρηματισμό και άλλα τέτοια, παραμένει ένα κόμμα με πολιτική ιδεολογία που έχει βάσεις και με αρκετούς υποψήφιους με σταθερές και προοδευτικές απόψεις -για να πω την αλήθεια από τους υποψήφιους του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δεν έχω συγκρατήσει ονόματα παρά μόνο έχω σχηματίσει άποψη από κάποιες δηλώσεις που έβλεπα κατά καιρούς στην τηλεόραση.

Τώρα για όποιους είναι αποφασισμένοι να ψηφίσουν ένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, χωρίς να βάζω το χέρι μου στη φωτιά (όχι ότι με τα άλλα το βάζω δηλαδή), πιστεύω ότι η επιλογή Παπανδρέου είναι η πιο λογική.

Υ.Γ. Δεν είμαι ούτε μέλος κάποιου κόμματος ούτε προσπαθώ να πείσω κάποιους στο τι να ψηφίσουν. Απλά επειδή έτσι όπως βαδίζει η χώρα μας βλέπω τούνελ στην άκρη του τούνελ, προσπαθώ να βρω μια πολιτική και κοινωνική άκρη.

Υ.Γ. 2 Το κόμμα του Καρατζαφέρη δεν το αναφέρω καν διότι ο ίδιος αλλά και οι ιδεολογίες που πρεσβεύει βρίσκονται έτη φωτός μακρυά από τις δικές μου.

Υ.Γ 3 Κάποια άλλα μικρά κόμματα, όπως για παράδειγμα την Ένωση Κεντρώων ή του Παπαθεμελή (μακρυά από μας) και άλλα, δεν τα συμπεριλαμβάνω διότι θεωρώ δεδομένο ότι θα μείνουν εκτός βουλής και έτσι ενισχύονται τα μεγάλα κόμματα.