Η Τέχνη του Διαλόγου!

Όλα τα πλάσματα της γης έχουν συγκεκριμένους κώδικες επικοινωνίας ώστε να συνεννοούνται μεταξύ τους. Κώδικες που τους βοηθούν να δημιουργούν ομάδες, να αναζητούν σύντροφο, να κυνηγούν ή να προστατεύονται. Σε κάθε περίπτωση χρησιμοποιούν κάποιες δεδομένες κινήσεις ή κραυγές οι οποίες μεταφέρουν την επιθυμία του ζώου στα μάτια ενός άλλου. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον πάνω στη γη που κατάφερε με την εξέλιξη του μυαλού του να δημιουργήσει λέξεις εμπλουτίζοντας, έτσι, την επικοινωνία του με τους άλλους ανθρώπους. Θα λέγαμε, πιο απλά, ότι είμαστε το μοναδικό ον που είναι προικισμένο με το δώρο της ομιλίας. Σ' αυτήν, λοιπόν, την σημαντική ιδιότητα, της ομιλίας, στηρίζεται και ο διάλογος, που είναι η ανταλλαγή των απόψεων, των ιδεών και των σκέψεων δύο ή και περισσοτέρων προσώπων πάνω σε ένα θέμα.

Η σημασία ενός καλού διαλόγου είναι μείζονος σημασίας και έχει επίδραση στις πράξεις και τις δραστηριότητες των ανθρώπων και των κοινωνιών τους. Ο εποικοδομητικός διάλογος μπορεί να βοηθήσει στη λύση πολύπλοκων προβλημάτων, να διαφωτίσει σκοτεινές υποθέσεις, και να διευκρινίσει παρανοήσεις και παρεξηγήσεις. Επίσης, με τον διάλογο εξασφαλίζεται η σφαιρική μελέτη και εξέταση των θεμάτων και η δυνατότητα να ακουστούν πολλές απόψεις. Είναι η βάση για έναν δημιουργικό πνευματικό και κοινωνικό βίο και αναπόσπαστο στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αφυπνίζει πνεύματα και κάνει τα μυαλά να σκέφτονται πιο δημιουργικά και με μεγαλύτερη ωριμότητα. Οι άνθρωποι έρχονται σε στενότερη επαφή και επικοινωνία και δημιουργείται πνεύμα συνεργασίας και αλληλοκατανόησης.

Ποια είναι, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά και οι προϋποθέσεις για έναν καλό διάλογο;

Καταρχήν, όλες οι γνώμες και οι απόψεις των συζητητών πρέπει να γίνονται σεβαστές και να ακούγονται με προσοχή. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο αλλά και τίποτα να μην απορρίπτουμε αβίαστα και χωρίς σκέψη, έρευνα και συζήτηση. Είναι απαραίτητο να δεχόμαστε να ακούσουμε τα επιχειρήματα και τις γνώμες του άλλου, καθώς επίσης και να παραδεχόμαστε την ανατροπή των δικών μας απόψεων, δίχως οργή και αγανάκτηση. Ο καλός διάλογος πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά της ευπρέπειας και της ευγένειας, να είναι μετρημένος και αφανάτιστος, να τηρούνται τα όρια της αξιοπρέπειας και του σεβασμού.

Μεγάλο ρόλο, επίσης, παίζει και ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε. Η ένταση της φωνής δεν πρέπει να φτάνει στο σημείο να ξεκουφαίνει τον συνομιλητή μας, αλλά να είναι σε ήρεμο, πολιτισμένο και ψύχραιμο τόνο. Ακόμα και όταν τα λεγόμενά μας πηγάζουν από βάσιμες και βέβαιες αποδείξεις, είναι αδύνατο με νεύρα και φωνές να πείσουμε τον συζητητή μας γι' αυτές. Είναι, βέβαια, πολύ σημαντικό να δίνουμε μεγαλύτερη βάση στην ουσία των όσων ισχυρίζεται κάποιος και όχι στον τρόπο, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να ξεκινήσουμε να συνομιλίσουμε με κάποιον ο οποίος προσπαθεί να μας πείσει με φωνασκίες, χειρονομίες, θεατρινισμούς, αλλά και με τεχνάσματα και υπεκφυγές.

Οι σημερινοί Έλληνες μετά από την μακρόχρονη τουρκική δουλεία και την επίδραση του πνεύματος της ανατολής αλλά και ύστερα από αρκετούς πολέμους που μας επηρέασαν αρκετά και σε συνδυασμό με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, έχουμε αναπτύξει ένα πνεύμα μονολόγου και αυθεντίας που εξαλείφει κάθε προσπάθεια γόνιμου και ποιοτικού διαλόγου. Στις περισσότερες συζητήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, επικρατούν, η οξύτητα, οι φιλονικίες, η αυτοεπίδειξη, τα νεύρα, η προκατάληψη και η απώλεια ψυχραιμίας.

Είναι σημαντικό να θυμηθούμε και να διδαχτούμε ότι οι ρίζες του διαλόγου, σαν μέσο επίλυσης των διαφορών, προβλημάτων και έρευνας της αλήθειας, βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα της εποχής του χρυσού αιώνα, όπου υπήρξε και η ακμή της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας, με κύριο εισηγητή του τον Σωκράτη. Μπορούμε μέσα από την μελέτη των φιλοσόφων να αντλήσουμε περισσότερα χαρακτηριστικά για έναν καλό διάλογο ώστε να μπορέσουμε να αναβαθμίσουμε το προσωπικό και κοινωνικό μας επίπεδο.

Είναι καιρός να μάθουμε τις αρχές ενός καλού διαλόγου.

Εμείς οι Βόρειοι!

Η πρωταγωνίστριά μας, μία κυρία γύρω στα 45-50 με αρκετά περιττά κιλά, που κάνουν το αργό και βαρύ περπάτημα της ακόμα μεγαλύτερη αγγαρεία, με ύψος που δεν ξεπερνάει το 1.65, τις περισσότερες φορές μαυροφορούσα και με βλέμμα υπεροπτικό που αρνείται να σου δώσει το ελάχιστο της σημασίας του αν δεν της απευθύνεις το λόγο, προερχόμενη και υπάγουσα από τον Πειραιά (ντόπια πειραιώτησα όπως λέει και η ίδια), εγκαταστάθηκε πρόσφατα σε μια γειτονιά της Θεσσαλονίκης που δεν φημίζεται και πολύ για την ποιότητα της μόρφωσης και της προοδευτικότητας των κατοίκων της. Αντίθετα θα έλεγα , το αυξημένο ποσοστό ηλικιωμένων, η ποικιλομορφία εθνοτήτων, από αγράμματους, κυρίως, ανθρώπους, η χαμηλή οικονομική κατάσταση των περισσοτέρων και η κάκιστη διοίκηση του δήμου όσο αναφορά την ανάπτυξη, κάνουν την περιοχή και τις γειτονιές της να μοιάζουν περισσότερο με χωριό δεύτερης κλάσης παρά με ευρωπαϊκή πόλη εν έτη 2009.

Τα σχόλια ξεκίνησαν μόλις αντιλήφθηκαν οι περίοικοι και κατά βάση οι γυναίκες, ότι η εν λόγω κυρία συγκατοικεί με έναν παπά. Η ίδια, βέβαια, δηλώνει ανιψιά του, αλλά αυτή η δικαιολογία δεν στάθηκε αρκετή ώστε να σταματήσει τα πικρόχολα σχόλια και κουτσομπολιά των περίοικων. Δεν θα σταθώ παραπάνω σ' αυτά που λέγονται και μαγειρεύονται εις βάρος της, άλλωστε δεν εγκρίνω τέτοιες συμπεριφορές, ούτε είναι πρέπουσες, αλλά ούτε και ο σκοπός της ανάρτησης. Μόλις η κυρία αντιλήφθηκε τα εις βάρος της σχόλια, όπως ήταν λογικό, εκνευρίστηκε και άρχισε να προκαταβάλλεται για οποιοδήποτε άτομο με το οποίο μιλούσε, αλλά και να εφαρμόζει μια τακτική άμεσης εκφραστικής επίθεσης σε όποιον θεωρούσε ότι την σχολιάζει ή ότι φέρει τα χαρακτηριστικά ανθρώπου που χώνεται στις προσωπικές ζωές των άλλων και δημιουργεί ιστορίες και κουτσομπολιά.

Μέχρις εδώ οι πιο πολύ θα βρουν την συμπεριφορά της ότι κυμαίνεται σε λογικά πλαίσια και ότι ίσως είναι η φυσιολογική αντίδραση των περισσοτέρων ανθρώπων. Την τελευταία, λοιπόν, φορά που την είδα, καθώς περνούσε δίπλα μου στο δρόμο, αφού την χαιρέτησα είδα ότι με κοίταξε με ένα περίεργο βλέμμα και το "γεια" της βγήκε λίγο βαρύ. Ήτανε, βλέπετε, ότι δεν με γνώρισε αμέσως, γιατί μετά όταν με κατάλαβε χαμογέλασε (πολύ ελαφριά) και μου είπε "α, τώρα σε κατάλαβα! Τι κάνεις;". Ακολούθησε κάποια συζήτηση και όταν απομακρύνθηκε είπα στην φίλη μου, που περπατούσαμε μαζί (με την οποία γνωρίζονται καλύτερα), "πολύ μάγκισα η φιλενάδα σου". Μου εξηγεί, λοιπόν, ότι έχει δηλώσει η ίδια ότι είναι ντόπια πειραιώτησα και πως οι άνθρωποι εκεί κάτω είναι ντόμπροι και μάγκες. "Εσείς εδώ πάνω" λέει "δεν είστε σωστοί άνθρωποι". "Δεν είστε σαν κι εμάς, ξηγημένοι χαρακτήρες, αλλά μουλωχτοί και ύπουλοι".

Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα που όπως ισχυρίζεται είναι μορφωμένη και υπεράνω, αντί να διαχωρίσει και να αγνοήσει αυτούς που την κακολογούν, βάζει στο ντορβά των αφορεσμένων της μια ολόκληρη γεωγραφική περιοχή. Εμείς; Ποιοι εμείς; Άλλη Ελλάδα είναι εδώ; Ύστερα λέει εδώ πάνω. Που, δηλαδή, πάνω; Στο βόρειο πόλο είμαστε; Νόμιζα ότι μιλάμε για 500 χιλιόμετρα μακρυά από την Αθήνα. Και το ότι δεν είμαστε σωστοί άνθρωποι; Όλοι μας δηλαδή;

Δυστυχώς αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται πολύ συμπολίτες μας, εκατέρωθεν των δυο μεγάλων πόλεων και όχι μόνο, δείχνοντας ότι κάποιες νοοτροπίες και αντιλήψεις δεν αποβάλλονται εύκολα. Και μιλάω και για τους μεν αλλά και για τους δε της ιστορίας. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτή η λογική εχθροπραξίας μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας.

Θέλει κόπο και χρόνο ώστε να γίνουμε από γουρούνια άνθρωποι.

N. Kelly! Εσείς οι Έλληνες!

Από τον Αμερικάνο δικαστή N. Kelly...

"Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας αποκαλύφτηκε ο Έλληνας εξαρχής κατώτερος των περιστάσεων, αν και κατείχε τα πρωτεία από άποψη διανοητική.

Ο Έλληνας είναι: Ευφυέστατος αλλά και αλαζόνας. Δραστήριος αλλά και αμέθοδος. Φιλότιμος αλλά και γεμάτος προλήψεις. Ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Έχτισε τον Παρθενώνα και τον άφησε αργότερα να μεταβληθεί σε ερείπια. Ανέδειξε τον Σωκράτη, για τον καταδικάσει να πιει το κώνειο. Θαύμασε τον Θεμιστοκλή και τον εξόρισε. Ανακήρυξε δίκαιο τον Αριστείδη, αλλά τον εξοστράκισε. Δημιούργησε το Βυζάντιο και το άφησε να πέσει στους Τούρκους. Κάλεσε τον Καποδίστρια και τον δολοφόνησε. Δημιούργησε το 1909 και το λησμόνησε. Τριπλασίασε την Ελλάδα και την εξέθεσε στον κίνδυνο να την χάσει. Κόβεται την μια στιγμή για την αλήθεια και την άλλη στιγμή μισεί αυτόν που αρνείται να υπηρετεί το ψέμα. Παράδοξο πλάσμα, ατίθασο, ημίκακο, αβέβαιων διαθέσεων, σοφόμωρο και εγωπαθές." Αν θέλετε, θαυμάστε τον. Αν προτιμάτε, λυπηθείτε τον. Αν μπορείτε ταξινομήστε τον...

Ο δικαστής N. Kelly πήρε το πρώτο βραβείο σε ένα διαγωνισμό με θέμα χαρακτηρίστε έναν λαό (ή κάτι τέτοιο) και από όσο φαίνεται, ο εν λόγο δικαστής, ήξερε πολύ καλά την Ελλάδα και τους Έλληνες. Άραγε απεικονίζουν τον χαρακτήρα του Έλληνα τα όσα έγραψε; και τελικά, πρέπει να αυτοθαυμαζόμαστε ή να λυπόμαστε για ό,τι είμαστε;

Εγώ!

Φίλοι μου, επειδή αρκετές φορές, σε σχόλια και e-mail, έχει γίνει αναφορά στην ιδιότητά μου ως φυσικός, θα ήθελα να κάνω σαφή κάποια πράγματα σε όσους διαβάζουν τις αναρτήσεις μου και μπαίνουν στον κόπο να σχολιάζουν, αλλά και σε όσους είναι για μένα, αλλά με θεωρούν κι αυτοί, παρέα τους.

Καταρχήν, πιστεύω ότι η δύναμη των απόψεων του καθενός καθώς και η βαρύτητα της ορθότητας του λόγου του δεν εξαρτώνται από τις σπουδές του ή το επάγγελμά του αλλά από την μόρφωσή του, που συνεπάγεται γνώσεις και πνευματική καλλιέργεια. Το ψευδώνυμό μου δεν το επέλεξα επειδή έχω σπουδάσει φυσικός αλλά λόγο της αγάπης μου για την φυσική, από το δημοτικό ακόμα, αλλά και λόγο του θαυμασμού μου στο πρόσωπο του Νεύτωνα σαν επιστήμονα. Επίσης, επειδή, ο Νεύτωνας ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος καταπιάστηκε με ένα ευρύ επιστημονικό φάσμα (φυσικής αλλά και μαθηματικών) και δεν έμεινε εγκλωβισμένος στην αναζήτηση ενός μόνο πράγματος, ασχολήθηκε, δηλαδή, με πολλούς κλάδους, ακριβώς όπως κάνει (και αναγράφεται στην επικεφαλίδα) και το παρόν μπλογκ, θεώρησα ότι αυτό το ψευδώνυμο θα ταίριαζε. Το επάγγελμά μου σχετίζεται με την φυσική και τις φυσικές ιδιότητες των πραγμάτων (όπως και πολλά επαγγέλματα άλλωστε), αλλά απέχει μακράν από αυτό του κλασικού φυσικού.

Επειδή, λοιπόν προσβάλλομαι απίστευτα σαν προσωπικότητα όταν δίνεται βάρος στην γνώμη μου επειδή με περνούν για φυσικό, επειδή θέλω η γνώμη κάποιου να μετράει λόγο ορθότητας και όχι λόγο θέσεως, επειδή δεν θέλω να κοροϊδεύω κανέναν και για να μην αναγκαστώ να αλλάξω ψευδώνυμο, που είναι πολύ πιθανό, ξεκαθαρίζω ότι ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΦΥΣΙΚΌΣ.

Για όσους διάβαζαν ή και σχολίαζαν δίνοντας βάση στην ιδιότητα του φυσικού καλύτερα ας με διαγράψουν. Μπορεί ακόμα και σήμερα να διαβάζω φυσική, πολλές φορές και του γυμνασίου για να θυμηθώ κάποια πράγματα, ή να περιπλανιέμαι στο ίντερνετ σε σελίδες περί φυσικής, αλλά δεν έχω τις γνώσεις ενός φυσικού. Προτιμώ, λοιπόν, να τα γράφω και να τα διαβάζω μόνος μου παρά οι αναγνώστες μου να δίνουν αξία σε αυτά που διαβάζουν στις αναρτήσεις μου αλλά και αυτά που σχολιάζω εγώ στις δικές τους, λόγο επιστημονικής ιδιότητας. Η παρούσα ανάρτηση έγινε λόγο, κάποιων παλαιοτέρων, αλλά και, ενός πρόσφατου αφανούς συμβάντος που με στεναχώρησε και παρόλο που δεν έγινε εκούσια κολλάει τέλεια με την προηγούμενη ανάρτηση. Είμαι κατηγορηματικός:

Η ΜΌΡΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΜΌΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΕΊΡΑ ΓΝΏΣΗ. ΜΟΡΦΩΜΈΝΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΌΣ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΠΤΥΧΊΑ.- Τελεία και παύλα

Η Αξία της Μόρφωσης!

Εκφράζουμε πολλές φορές την άποψη ότι η μόρφωση έχει μεγάλη αξία και συμβολή στην ολοκλήρωση και τελειοποίηση ενός ατόμου και της προσωπικότητάς του. Μορφωμένος θεωρείται εκείνος που έχει καταλάβει πλήρως το νόημα των όσων έχει μελετήσει και παράλληλα έχει αποκτήσει πνευματική καλλιέργεια. Την καλλιέργεια αυτή που καλύπτει και τους τρεις τομείς του εσωτερικού μας κόσμου, το βουλητικό, το συναισθηματικό και το γνωστικό. Οι τρεις αυτοί τομείς είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη του ατόμου, την δημιουργία της προσωπικότητας και την ένταξή του στην κοινωνία. Παράλληλα γίνεται σαφές ότι η ξερή και στείρα γνώση, από μόνη της, δεν επαρκεί για την ολοκλήρωση και τελειοποίηση του ατόμου.

Η μόρφωση, λοιπόν, πρέπει να είναι ο ανώτερος σκοπός κάθε λογικού, απέναντι στην κοινωνία, τον εαυτό του και τη ζωή, ανθρώπου. Πρέπει να γίνει ο στόχος του κάθε ατόμου ώστε να γίνει ολοκληρωμένος και χρήσιμος κοινωνικά. Με τις τυποποιημένες και αποθηκευμένες στο μυαλό γνώσεις, που μπορεί να πάρει κάποιος από τα βιβλία που έχει διαβάσει, δεν κερδίζει τίποτα παραπάνω από μια συγκέντρωση πληροφοριών. Μπορεί, έτσι, κάποιος να είναι γνώστης της διδασκαλίας και των έργων του μεγάλου φιλόσοφου Σωκράτη, αλλά να μην νιώθει κανένα θαυμασμό για το μεγαλείο της θυσίας του. Μπορεί κάποιος να ξέρει όλους τους πίνακες του Πικάσο απ' έξω, αλλά να βλέπει μέσα σ' αυτούς απλώς χρώματα και σχέδια.

Μόρφωση είναι η δημιουργική κατάσταση του πνεύματος, η προσπάθεια του καθενός να αφομοιώσει και να κατανοήσει όλες αυτές τις γνώσεις και να τις μετουσιώσει σε αξίες. Είναι, λοιπόν, ολοφάνερο ότι μορφωμένος δεν είναι υποχρεωτικά εκείνος που έχει πληθώρα γνώσεων και σπουδών, αλλά εκείνος που έχει μάθει να σκέφτεται, να αναζητά και να αμφιβάλει. Μορφωμένος είναι ο στοχαστής και ο συνετός, ο αληθής και ειλικρινής, ο ενάρετος και ηθικός. Οι γνώσεις είναι αυτές που λειτουργούν σαν μοχλός στην ανάπτυξη όλων των παραπάνω αρετών.

Η προσφορά, όμως, της μόρφωσης είναι τεράστια ακόμα και στην τελειοποίηση του ατόμου στον επαγγελματικό τομέα. Είναι πολύ πιο εύκολο να ανταποκριθεί κάποιος στον οικονομικό και εργασιακό χώρο. Έχει μεγαλύτερο φάσμα επαγγελμάτων με τα οποία μπορεί να ασχοληθεί και κατά συνέπεια περισσότερες δυνατότητες να αποκατασταθεί επαγγελματικά και να προοδεύσει. Επίσης ένας μορφωμένος άνθρωπος είναι πιο εύκολο να βρει λύσεις για καθημερινά μικροπροβλήματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Έτσι για παράδειγμα μπορεί κάποιος να είναι καθηγητής φυσικής αλλά να μην μπορεί να αλλάξει μια λάμπα. Γι' αυτό, η μόρφωση δεν είναι προνόμιο μόνο των πνευματικά εργαζόμενων ή των σπουδαγμένων ανθρώπων, αλλά του κάθε ανθρώπου. Είναι απαραίτητη και για τον χτίστη και τον αρτοποιό και τον μαραγκό. Είναι απαραίτητη για όλους τους ανθρώπους που σέβονται τον εαυτό τους και δεν θέλουν να γίνονται έρμαια στα χέρια κανενός.

Οι παράγοντες που συντελούν στην καλλιέργεια του ατόμου είναι το σχολείο και γενικότερα η ελευθερία στις γνώσεις, η οικογένεια και η κοινωνία στην οποία ζούμε. Αυτά σε συνδυασμό με την ευφυΐα και τον χαρακτήρα του ανθρώπου είναι οι βάσεις για να αποκτήσει κάποιος μόρφωση. Είναι χρέος, λοιπόν, της πολιτείας να δώσει στους πολίτες της τα απαραίτητα εφόδια, μέσω της παιδείας, ώστε να πάρουν όλες εκείνες τις γνώσεις που θα γίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα διάπλαση του χαρακτήρα και την μόρφωση του ατόμου. Μόνο έτσι θα αναπτυχθούν οικογένειες και κατά προέκταση κοινωνίες πνευματώδεις, που θα μπορούν να μεταφέρουν αυτή την πνευματική καλλιέργεια στις επόμενες γενιές. Αν φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, αν θέλουμε να καλύψουμε τα κενά της χαμένης πολιτιστικής μας αξίας, αν θέλουμε να εξωραΐσουμε την ψυχή και το πνεύμα μας τότε ο μόνος δρόμος είναι η μόρφωση.

George Carlin - Religion is bullshit.

Ο George Carlin, σατυρικός, καυστικός,ανατρεπτικός και ριζοσπαστικός, δεν φοβάται να σηκώνει το ανάστημά του σε κάθε μορφής εξουσία και κατεστημένο. Στο συγκεκριμένο βιντεάκι σατυρίζει την θρησκεία. Πέθανε πρόσφατα, στις 22 Ιουνίου 2008. Αν και είναι χωρίς υπότιτλους δεν χρειάζεται να γνωρίζετε ιδιαίτερα αγγλικά για να τον καταλάβετε.

Η Επίδραση του Κλίματος στον Άνθρωπο!

Παρατηρώντας τις διάφορες χώρες βλέπουμε τεράστιες διαφορές στον τρόπο σκέψης, την προσωπικότητα, ακόμα και τον βαθμό ευφυΐας του κάθε ατόμου και λαού. Πολλές φορές χαρακτηρίζουμε και διαχωρίζουμε αυτούς τους λαούς με βάση κάποια γνωρίσματα και χαρακτηριστικά που έχουν. Λέγεται για παράδειγμα ότι οι κεντροευρωπαίοι και οι βόρειοι είναι πιο εργατικοί, πιο ευφυείς, πιο συγκροτημένοι και με μεγαλύτερο το αίσθημα της ισότητας. Οι Βαλκάνιοι και μεσογειακοί λαοί είναι πιο ριζοσπαστικοί και αντιδραστικοί, θέλουν να αισθάνονται ελεύθεροι και αυτόνομοι και λιγότερο δέσμιοι νόμων και πηγαίνοντας ανατολικά οι άνθρωποι γίνονται πιο συναισθηματικοί και ποιητικοί, αλλά με χαμηλό αίσθημα ελευθερίας.

Παρόλο, βέβαια, που όλα αυτά που αναφέρω είναι σε γενικές γραμμές και όχι απόλυτα, γιατί αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς θα πρέπει να εξετάσουμε την κάθε χώρα και λαό ξεχωριστά, κάτι που θα έπερνε ατέλειωτες αναρτήσεις, είναι αρκετά κοντά στην πραγματικότητα. Και λέω ότι είναι είναι κοντά στην πραγματικότητα, επειδή εξετάζοντας τις κλιματολογικές συνθήκες κάθε περιοχής βλέπουμε ότι έχουν τόση ισχύ, ώστε να είναι ικανές να επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στο χαρακτήρα και στην προσωπικότητα των κατοίκων της και έτσι να μπορούν να εξηγήσουν συχνά τα ιδιαίτερα γνωρίσματα των τριγύρω λαών. Είναι πλέον εξακριβωμένο ότι το φυσικό περιβάλλον ασκεί αναμφισβήτητα κάποια επίδραση στο χαρακτήρα και τη συμπεριφορά των ανθρώπων και μάλιστα με βάση κάποιες έρευνες που έχουνε γίνει έχει αποδειχτεί ότι η επίδραση των κλιματολογικών αλλαγών στα άτομα, μπορεί να μην είναι ολοκληρωτική, αλλά άμεση και εμφανής.

Μεγαλώνοντας, λοιπόν, σε ένα ίσα καταμερισμένο κλίμα, με άπλετο φως, θάλασσα και πανέμορφα τοπία (όπως η Ελλάδα), οι άνθρωποι ωθούνται στο να βγαίνουν συχνότερα από τα σπίτια τους. Συνηθίζουν να σπαταλούν περισσότερο χρόνο στα καφενεία, τις αγορές και τα καταστήματα, κάτι που κάνει, καλύτερες τις ψυχολογικές συνέπειες για τα άτομα, αυξάνει τον προφορικό λόγο και την συζήτηση και εκθέτει περισσότερο το χαρακτήρα του καθενός, με αποτέλεσμα να οδηγεί το κάθε άτομο σε μια προσπάθεια να κερδίσει την επιδοκιμασία αλλά και τον δημόσιο έπαινο. Ένα τέτοιο περιβάλλον κάνει τους ανθρώπους να αναπτύξουν αισθήματα τιμής και υπερηφάνειας, αξιοπρέπειας και φιλότιμου, ευστροφίας και έντονης δραστηριότητας.

Μέχρις εδώ τα πράγματα φαίνονται πολύ θετικά και ωραία. Γιατί όμως τελικά φτάνουμε να είμαστε τόσο πίσω σε πολιτισμό και οργάνωση από τους κεντροευρωπαίους; Καταρχήν πρέπει να τονίσουμε ότι έχουμε καταντήσει να είμαστε ένας λαός ανατολικής νοοτροπίας που ζει και χρησιμοποιεί προϊόντα και πρότυπα δυτικού τύπου. Αν αναρωτηθείτε για ποιο λόγο είναι κακό αυτό, θα πρέπει να σκεφτείτε απλά ότι είναι αδύνατον να βγούμε έξω στον ήλιο και αρχίσουμε συζητήσεις όταν είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας και βλέπουμε τηλεόραση ή παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Επίσης αυτός ο τρόπος ζωής δεν έχει μόνο θετικές αλλά και αρνητικές επιπτώσεις. Κάνει τους ανθρώπους πολυτεχνίτες (όλοι ξέρουν τα πάντα), επιπόλαιους, ασυνεπείς, ευμετάβολους, νωχελείς, κομπιναδόρους, καβγατζίδες και απείθαρχους.

Από την άλλη, οι λαοί που ζουν σε ψυχρότερα και με λιγότερη ηλιοφάνεια κλίματα αναγκάζονται να κλείνονται περισσότερες ώρες στα σπίτια τους. Κάτι που σαφέστατα μειώνει τον προφορικό λόγο και αυξάνει τις αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες. Παράλληλα αυτά τα άτομα γίνονται πιο ατομιστές και κλείνονται στον εαυτό τους. Είναι τόσο πολύ πειθαρχημένοι που φτάνουν σε σημείο να συμπεριφέρονται σαν ρομποτάκια, χωρίς βούληση και αγνοούν τελείως τον όρο διασκέδαση.Θυσιάζοντας, βέβαια, όλα τα παραπάνω, αυτοί οι λαοί, έχουν γίνει πιο συγκρατημένοι και πρακτικοί, πιο θετικοί και λογικοί, πιο σταθεροί και συνεπείς. Προτιμούν να επιδίδονται, κατά τον ελεύθερό τους χρόνο, σε ασχολίες όπως βιβλία, αθλήματα, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ταξίδια και την βελτίωση της μόρφωσής τους.

Το κλίμα, λοιπόν, μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό ζωής και ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Το συμπέρασμα είναι, βλέποντας και τον πολιτισμό που είχαν αναπτύξει οι αρχαίοι Έλληνες, ότι ο κάθε λαός πρέπει να δώσει βάση και να αναπτύξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που του δίνουν προτερήματα και τον κάνουν να διαφέρει από τους άλλους. Δυστυχώς στην περίπτωση της ελληνικής πραγματικότητας και έχουμε απορρίψει όλα μας τα προτερήματα και δεν εκμεταλλευόμαστε το γεωγραφικό μας κλίμα, αλλά δεν παίρνουμε και κανένα παράδειγμα από τους κεντροευρωπαίους.

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης

(Παλιό αλλά, διαχρονικό) ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 24/02/2008

Χωρίς φτυαράκι το χειμώνα δεν έχει κουβαδάκι το καλοκαίρι.

Πάλι Μαλακιστήκαμε.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Στη Γερμανία, που δεν φημίζεται για χώρα χωρίς καλοκουρδισμένο κράτος, αν γλιστρήσεις στο χιόνι και σπάσεις το πόδι σου έξω από σπίτι ή μαγαζί, ο ιδιοκτήτης σε αποζημιώνει χωρίς δεύτερη κουβέντα με τουλάχιστον 6.000 ευρώ. Τόσο κοστίζει η μήνυση που του κάνεις γιατί δεν καθάρισε το πεζοδρόμιο και το δρόμο του.

Στη Γερμανία, βέβαια, οι άνθρωποι είναι ακόμα σε άγρια κατάσταση και μπανάλ. Δεν έχουν υπηρετικό προσωπικό και πηγαίνουν στο σχολείο και στις δουλειές τους ακόμα με τα πόδια όταν το χιόνι έχει σκεπάσει και τον τελευταίο κωλόδρομο. Πραγματική φρίκη.

Δεν είναι τυχαίο, ίσως, το γεγονός ότι μ' αυτή τη νοοτροπία υποχρέωναν κόσμο και κοσμάκη στην Κατοχή να δουλεύει ασταμάτητα στα τάγματα εργασίας με περισσή σκληρότητα.

Το αποκορύφωμα της βαρβαρότητας αυτού του λαού, αλλά και άλλων γειτονικών, όπως η Αυστριακοί, οι Ελβετοί, οι Σκανδιναβοί είναι ότι, ενώ έχουν όλο τον τεχνικό εξοπλισμό για να καθαρίζουν μέχρι και την τελευταία νιφάδα χιονιού, δεν περιμένουν τα μηχανήματα.

Βγάζουν τα φτυάρια από τις αποθήκες τους και με τα χέρια καθαρίζουν τους δρόμους και τα πεζοδρόμια, ενώ ταυτόχρονα ρίχνουνε και ζεστό νερό για να λιώνει ο πάγος.

Θα μου πεις, στην Ελλάδα δεν έχουμε αποθήκες. Τις νοικιάζουμε για 500 ευρώ το μήνα στους Φιλιππινέζους, που είναι πλούσιοι. Εντάξει. Μπορούμε να πάρουμε μια επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση για την καταστροφή μισού εκατομμυρίου φίκων μπέντζαμιν στα μπαλκόνια από το χιονιά και μ' αυτήν να φτιάξουμε νέες αποθήκες για να τις νοικιάσουμε 600 ευρώ στους Αλβανούς. Επειδή θα 'ναι καινούριες.

Και τα φτυάρια; Τα φτυάρια, χρυσή μου, τα χρησιμοποιούν μόνο κάτι βάρβαροι χειρώνακτες Βορειοευρωπαίοι για τα χιόνια. Εμείς τα χρησιμοποιούμε μόνο για να θάψουμε κανένα φίλο, κανένα συγγενή, κανένα γείτονα, κανέναν γκόμενο, πίσω από την πλάτη τους πάντα.

Αντε και κανέναν υπουργό, κανένα δήμαρχο, που δεν έρχεται να πλύνει το Τσερόκι που γέμισε χιόνια. Οι ανίκανοι.

Υπάρχει πάντα ένα κρίσιμο φιλοσοφικό ερώτημα στον αέρα: Γιατί ζει ο άνθρωπος; Θέλω να πω, ζει για να δουλεύει ή ζει για να ευχαριστιέται όσο πιο πολύ γίνεται τη ζωή;

Είναι φανερό ότι οι βάρβαροι λαοί, που έτσι και τους πεις ότι δεν πας σήμερα δουλειά γιατί έχεις πυρετό, σου στέλνουν το γιατρό στο σπίτι, δεν ξέρουν να ζουν.

Κατ' αρχήν έχουν πάντα συγκοινωνία, βρέξει-χιονίσει. Μεγάλη ταλαιπωρία. Για τους οδηγούς των λεωφορείων και των τραμ.

Μετά, οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες είναι πίσω από τα γραφεία τους, βρέξει-χιονίσει, με αποτέλεσμα να μην τολμάς να πεις ότι δεν το 'χεις το δίπλωμα, γιατί ήταν κλειστό απ' το χιονιά το ΚΕΠ. Ασε που το ΚΕΠ δεν κλείνει ποτέ. Λειτουργεί με τους βάρβαρους κανόνες της βόρειας Ευρώπης, που είναι εκεί για να εξυπηρετούν τους πολίτες. Μεγάλη ταλαιπωρία. Για όλους τους υπαλλήλους δημοτικού, δημόσιου και ιδιωτικού.

Το αποκορύφωμα της αγριότητας είναι που στην Ισπανία, ας πούμε, αλλά και στην Ολλανδία και αλλού δεν βρίζεται ο κόσμος στις υπηρεσίες, στις τράπεζες, στα νοσοκομεία, όπου υπάρχουν ουρές και παρέχονται υπηρεσίες. Είναι μια κατάσταση άνευρη, χωρίς ίχνος ζωντάνιας, πάθους και αντίδρασης. Μια πραγματική ισοπέδωση για τους πολίτες.

Ολα αυτά τα δεινά τα περνάνε οι ξένοι λαοί από την εμμονή τους να δουλεύουν. Βαυκαλίζονται με την εντύπωση -μια ανώμαλη θεωρία του Διαφωτισμού- ότι άμα οι άνθρωποι δουλεύουν σαν κοινωνικό σύνολο, μια και μαζεύτηκαν σε πόλεις, διευκολύνουν ο ένας τη ζωή του άλλου και περνάνε καλύτερα όλοι μαζί.

Δεν έχουν τη δική μας ιστορική πείρα, που δείχνει ότι ό,τι και να κάνεις, δυο μέτρα γης σε περιμένει και μια και σε περιμένει, η ζωή είναι ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας.

Ενδεχομένως, γι' αυτό και είναι μονίμως κατειλημμένος από τους κάθε λογής βαρβάρους ο κώλος μας. Εγχώριους και ξένους.

Συνήθως η υστερία, η ανοργανωσιά, η έλλειψη υπηρεσιών, η διάλυση της ζωής μιας κοινωνίας προέρχεται επειδή δεν υπάρχει κράτος. Εδώ προέρχεται επειδή δεν υπάρχουν πολίτες.

Μ' αρέσει που σκληρίζουν αγανακτισμένοι όλοι αυτοί, που είχανε διακοπές ρεύματος, οι μισοί από τους οποίους έχουν σπρώξει συγγενείς και φίλους, με δόντια, βύσματα και μέσα να προσληφθούν στη ΔΕΗ και τις άλλες υπηρεσίες δημόσιου συμφέροντος, όχι επειδή έχουν τα προσόντα, αλλά για να βρει μια θεσούλα το παιδί, να έχει τη σιγουριά και τα προνόμια της συντεχνίας.

Αλλά το ρεύμα, το νερό, την αποχέτευση, το τρένο, το λεωφορείο, το νοσοκομείο, τη σύνταξή του, την εφορία, το δικαστή, τον τροχονόμο, τα εκχιονιστικά του δήμου και τα σκουπιδιαρέικα τα θέλει να δουλεύουνε ρολόι. Τα απαιτεί.

Με υπαλλήλους, διευθυντές και προϊστάμενους της ήσσονος προσπάθειας και των μικρότερων δυνατών απαιτήσεων!

Ρε δε μας χέζεις ελληνάρα.

Αυτό το αποκλεισμένοι από τα χιόνια δεν το κατάλαβα. Αποκλεισμένοι από κα 'να μπαράκι; Από το Mall; Από την επιστροφή στην επάρατο εργασία;

Και κοίτα μη γλιστρήσει και πέσει ο κανακάρης ή η κοκόνα σου κι ανοίξουνε κανένα κεφάλι, γιατί μπορεί να μάθουν ότι επιζούν και χωρίς να έχουν ανάγκη την υπερπροστασία σου, και τι θα γίνεις.

Αν καταλάβουν πως το σημαντικότερο δεν είναι να είσαι μάνα ή πατέρας. Αυτό είναι ό,τι πιο φυσικό, πρωτόγονα ζωώδες. Το κάνει και το φίδι.

Αν καταλάβουν πως το σημαντικότερο είναι να τους χτίσεις έτσι, που να μη σ' έχουνε ανάγκη.

Να 'ναι γεμάτοι επειδή υπήρξες.

Δεν ανέβαινε το τζιπ την Κηφισίας ε; Ρε γαμώτο! Ρόδες είχες βάλει;

ΥΓ Με την παρότρυνση της Αμερικής και της Βρετανίας η κατεχόμενη από το ΝΑΤΟ περιοχή του Κοσσυφοπεδίου αυτοανακηρύχτηκε αυτόνομο κράτος, αποσχιζόμενη έτσι βιαίως από τη Σερβία, στην οποία ανήκει ως επαρχία.

Το γεγονός δεν θα ήταν πρόβλημα αν οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είχαν πολεμήσει εδώ και αιώνες κατά των Σέρβων «κατακτητών», ώστε να μπορέσουν μια μέρα να διεκδικήσουν επιτυχώς την ανεξαρτησία τους.

Αντιθέτως, το γεγονός ότι οι μόνοι, που πολέμησαν κατά των Σέρβων για να γίνει ανεξάρτητο το Κόσοβο είναι οι Βρετανοί και οι αμερικανικές ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, χρησιμοποιώντας εξ αρχής σαν μισθοφόρους, από μικρές αγγελίες σε εφημερίδες και από συμμορίες λαθρεμπόρων το άνθρος των αλβανών τυχοδιωκτών, προδικάζει απλώς το ιστορικά επαναλαμβανόμενο:

Ανεξαρτησία, που δεν τις κερδίζεις με το αίμα σου, τη χάνεις με το αίμα σου.

Το πρόβλημα είναι, ότι με τέτοια ευρωαμερικανικά εγκλήματα θα χυθεί στο μέλλον και το αίμα των αμέτοχων γειτόνων.

Μέσα Μαζικής Διαστρέβλωσης!

Από πολύ νωρίς στο σχολείο μάθαμε για τις τρεις εξουσίες της δημοκρατίας, την βουλευτική, την δικαστική και την εκταλεστική. Εξουσίες που υποτίθεται ότι είναι ανεξάρτητες και ανεπιρρέαστες η μία από την άλλη, ώστε σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα να υπάρχει διαφάνεια και σωστός καταμερισμός των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των πολιτών.

Παράλληλα με αυτές τις εξουσίες, που θεωρούνται ο θεμέλιος λίθος του πολιτεύματος, και πέρα από το μεγάλο όπλο του λαού που είναι η ψήφος, ένα από τα σημαντικότερα μέσα έκφρασης της κοινής γνώμης είναι ο Τύπος και γενικότερα τα μέσα ενημέρωσης. Δεδομένου, λοιπόν, ότι με τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να προστατευτούν οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά και η αλλόγιστη συμπερηφορά των τριών εξουσιών, δίκαια ο Τύπος και η δημοσιογραφία έχει ονομαστεί και ως η τέταρτη εξουσία και θεωρείται ο φύλακας των προηγούμενων τριών.

Εκτελεί, όμως στις μέρες μας, η δημοσιογραφία, σωστά την αποστολή της; Πολλοί δεν έχουν την πνευματικοί δυνατότητα ή εθελοτυφλούν και έτσι συνεχίζουν να παρακολουθούν με ευλάβια και μεγάλη πίστη τα όσα βλέπουν, ακούν ή διαβάζουν, από τα μέσα ενημέρωσης.

Είναι γεγονός ότι o Τύπος στις μέρες μας και με την βοήθεια της τεχνολογίας έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να ενημερώνει και να πληροφορεί το κοινό άμεσα και γρήγορα για γεγονότα που διαδραμματίζονται σε όλον τον πλανήτη. Έχει τη δυνατότητα να δώσει λόγο στους πολίτες και τους πολιτικούς για σχολιασμό γεγονότων ώστε να διαφωτίζονται καλύτερα κάποια θέματα και παράλληλα να ακούγονται όλες οι αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις που εκφράζουν διάφορες μερίδες ανθρώπων. Με την είσοδο και των ψηφιακών φωτογραφιών και των video, έχουν γίνει ακόμα πιο πειστικά και αδιάσυστα τα στοιχεία που παραθέτει ο τύπος και πιο εύκολη η κατανόηση των θεμάτων και προβλημάτων που προβάλονται.

Είναι, όμως, όλα τα παραπάνω ικανά να κάνουν τον Τύπο και την δημοσιογραφία αμερόλυπτο και αληθή και να ενεργεί υπέρ των πολιτών και της δημοκρατίας;

Δυστυχώς πολλά γεγονότα και αποκαλύψεις δείχνουν ότι κατά κανόνα στις μέρες μας όχι μόνο δεν είναι έτσι τα πράγματα αλλά, ο Τύπος, έχει γίνει δέσμιος της πολιτικής και εξυπηρετεί τις κομματικές ανάγκες και επιδιώξεις διαφόρων παρατάξεων και ιδεολογιών, χωρίς να κοιτάζει το όφελος της χώρας και των πολιτών. Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τα συμφέροντα εξουσίας, τον έχουν κάνει υπόδουλο και υποχείριό τους με αποτέλεσμα να μετατραπεί από κοινωνικός φορέας σε επιχείρηση που φροντίζει για το κέρδος του ιδιοκτήτη της. Η κριτική των δημοσιογράφων έχει πάψει να είναι επικοδομητική και λεπτομερής, αλλά έχει γίνει μονομερής και στείρα, χωρίς εκβάθινση των θεμάτων και γεγονότων και σχεδόν ποτέ δεν προτείνονται λύσεις ουσιαστικές και χρήσιμες. Πολλές φορές γίνεται υπομόχλιο των εχόντων και κατεχόντων την εξουσία, αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη και τονίζει γεγονότα δευτερευούσης σημασίας, ή εντυπωσιακής μορφής και αποκρύπτει άλλα, επείγοντα και σπουδαία. Η χειρότερη μορφή της σημερινής ειδησιογραφίας ακούει στο όνομα της τηλεόρασης. Δεν μπορούμε ποτέ να είναστε σίγουροι αν αυτό που ακούμε και βλέπουμε συμβαδίζει και με την πραγματικότητα. Η αμεσότητα και η ταχύτητα με την οποία μεταφέρονται τα νέα έχει γίνει μπουμερακ και έχουν δώσει τη θέση τους στην αναξιοπιστία και την στημένη προβολή ειδήσεων. Είναι πολύ εύκολο κάποιος να αποχαυνωθεί και να χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Μέσα σ' αυτήν την κυριαρχεία της τηλεόρασης τα άλλα μέσα ενημέρωσης έχουν χάσει την δύναμη που είχαν παλαιότερα. Οι εφημερίδες, που κάποτε ήταν ο πρωτοπόρος ειδησιογραφικός φορέας, σήμερα, εκτός λίγων εξερέσεων, είναι ένα μάτσο χαρτιά κρεμασμένα στα περίπτερα που τα συνοδεύουν ένα σορό εφτελοί περιοδικά και πολλά δισκάκια με αδιάφορο περιεχόμενο. Ακόμα και το ραδιόφωνο, το οποίο για την ελευθερία της "φωνής" του έχει περάσει από πολλές δυσκολίες, έχει γίνει μέσο αναπαραγωγής στημένων εκπομπών και ειδήσεων.

Σήμερα, αρκετά μεγάλη μερίδα του λαού έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στα μέσα ενημέρωσης, που έχει σαν αποτέλεσμα την αναζήτηση του κοινού για νέες πιο έμπιστες πηγές ειδήσεων, απόψεων και ενημέρωσης. Η είσοδος του "γρήγορου" ίντερνετ και η ευκολία πρόσβασης και προβολής, καθώς και σχολιασμού, των απόψεων που έχει ο καθένας, αλλά και των στοιχείων που μπορεί να εμφανίσει, το έχει βάλει δυναμικά στο "παιχνίδι" της ενημέρωσης. Πολλοί είναι οι επικριτές αυτού του νέου είδους προβολής γεγονότων και γνώσεων, αλλά λίγοι αυτοί που έχουν στοιχεία ενοχοποίησής του. Ο τρόπος ενημέρωσης πλέον τείνει να αλλάξει χέρια και να πάει απευθείας στο λαό με όλα τα θετικά και αρνητικά που θα προκείψουν.